Η άλλη πλευρά της μπάλας

του Στέλιου Ελληνιάδη – «Δρόμος της Αριστεράς»
 
Μαζί με τις αλάνες που έγιναν πολυκατοικίες και γκαράζ χάθηκε και η αθωότητα στο ποδόσφαιρο. Σήμερα, το ποδόσφαιρο είναι μπίζνες. Και κάτι χειρότερο. Είναι μέρος του μηχανισμού χειραγώγησης της κοινωνίας, διάβρωσης των δημοκρατικών θεσμών και στήριξης του πολιτικού συστήματος στην πιο εκφυλισμένη του μορφή. Χρησιμοποιείται, δια του αποπροσανατολισμού και της βίας, σαν φυτώριο ιδεολογίας και αναπαραγωγής των πιο αντιδραστικών κοινωνικών τάσεων, αντιλήψεων και συμπεριφορών. Γιατί το ποδόσφαιρο αλώθηκε από την νεοπαγή κάστα των νεόπλουτων, τωναρπαχτικών που λυμαίνονται τον τόπο και οδήγησαν την Ελλάδα άμεσα και έμμεσα στη χρεοκοπία και την ταπείνωση. Των νεόπλουτων που αποκτούν ή αυξάνουν τη δύναμή τους  μέσα από το ποδόσφαιρο αντλώντας το κύρος τους όχι από κάποια αστική παράδοση, κοσμοπολίτικη κουλτούρα ή καθαρό φίλαθλο πνεύμα, αλλά από την ισχύ που επαυξάνεται με τον έλεγχο των οπαδών και την αξιοποίηση του συμβολισμού που έχει η κάθε ομάδα. Και μ” αυτή την ομάδα κρούσης προωθούν τα συμφέροντά τους, σε σύγκρουση με τους ανταγωνιστές τους και σε βάρος της  κοινωνίας, του αθλήματος και του πολιτεύματος.

Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός!

Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός!

του Νίκου Μπογιόπουλου

ΠΡΩΤΟ: Όταν βγάζεις στο σφυρί μια επιχείρηση που σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ, που τα (προ φόρων, τόκων κλπ) κέρδη της ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ και που ο ετήσιος κύκλος εργασιών της κινείται κατά μέσο όρο στα 6 δισ. ευρώ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Κινείται στα όρια της κλοπής και της αρπαγής…

 

ΔΕΥΤΕΡΟ: Όταν παραδίδεις στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μαζί με το δικαίωμα να παράγουν και να διανέμουν ρεύμα. Όταν βάζεις «πωλητήριο|» σε δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και σε μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων. Όταν κόβεις το 30% του σώματος της επιχείρησης, το πιο προσοδοφόρο, και το παραχωρείς στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Κοντογιώργης: συνέντευξη περί πολιτικής αυθαιρεσίας, αντιπροσώπευσης και Λουδοβίκων

Γ. Κοντογιώργης: Πώς είναι διανοητό μια ολόκληρη κοινωνία να εναποθέτει τις τύχες της σε έναν άνθρωπο, τον λεγόμενο πρωθυπουργό ή πρόεδρο, ο οποίος μπορεί να χρηματισθεί, να εκβιασθεί, να υποκύψει σε εγχώριους ή και σε ξένους παράγοντες επί ζημία της χώρας, 28.5.2014

Συνέντευξη στις 28.5.2014 στον κυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Πρώτο και στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο.

Πηγή: http://contogeorgis.blogspot.gr/

Κρατική καταστολή στην υπηρεσία της ολιγαρχίας

Για μια νέα τυραννία, των αστών την κοινωνία

“Το αυταρχικό κράτος είναι ΕΔΩ για να υπερασπιστεί το μεγάλο Κεφάλαιο και τα συμφέροντα των δυναστών του λαού μας”

του Δημήτρη Μπεκιάρη

Στο εξαιρετικό και μεγάλης αξίας δοκίμιό του με τίτλο «Το αυταρχικό κράτος» ο Μαξ Χορκχάιμερ ανέφερε μεταξύ πολλών άλλων:

«Το αυταρχικό κράτος είναι καταπιεστικό σε όλες του τις μορφές. Η άμετρη σπατάλη δεν παράγεται πια από τους οικονομικούς μηχανισμούς με την κλασσική έννοια. Προέρχεται από τις υπέρμετρες ανάγκες του εξουσιαστικού μηχανισμού και την καταστροφή κάθε πρωτοβουλίας από την μεριά των εξουσιαζόμενων: η υπακοή δεν είναι και τόσο παραγωγική. Παρά την υποτιθέμενη έλλειψη κρίσεων δεν υπάρχει καμιά αρμονία. Αν και η υπεραξία δεν απορροφάται πια σαν κέρδος αποτελεί ακόμα το εστιακό σημείο. Η κυκλοφορία εξαλείφεται και η εκμετάλλευση αλλάζει μορφή. Η πλατιά διαδεδομένη θέση στην οικονομία της αγοράς, που υποστήριζε ότι η αναρχία της κοινωνίας συνδέεται με τη χαλαρή βιομηχανική πειθαρχία, σήμερα έχει καταλήξει να σημαίνει ότι ο έλεγχος πάνω στη φύση, η πάλη για την κατάκτηση της παγκόσμιας αγοράς κι η φασιστική πειθαρχία που πρέπει να επιβληθεί στο λαό είναι όροι αλληλένδετοι μεταξύ τους. Ακόμα και αν οι ελίτ σήμερα συνωμοτούν ενάντια στους ίδιους τους λαούς, πάντοτε είναι έτοιμες να αρπάξουν ακόμα περισσότερα θηράματα από το κυνηγετικό τους πεδίο».

Τα όσα έγραψε ο Χορκχάιμερ το 1940 δείχνουν να βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή στην Ελλάδα, αλλά και σε διεθνές επίπεδο εν έτει 2013.

Κοινοβουλευτισμός και Ολιγαρχία

του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Αυτό που διαπιστώνεται σήμερα από πολλές πλευρές είναι η κρίση του «αντιπροσωπευτικού» πολιτεύματος, όπως αυτό έχει αποκρυσταλλωθεί στην Δύση εδώ και δύο αιώνες. Η κρίση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική ή οικονομική, όπως λέγεται τελευταίως, αλλά βαθύτερη: είναι κρίση δομών και θεσμών. Οι διαγνώσεις και οι αιτιολογίες ποικίλουν αναλόγως της οπτικής του εκάστοτε ερευνητή, και συνοδεύονται από προτάσεις που κυμαίνονται μεταξύ μεταρρυθμιστικών αλλαγών και ιδεολογικών δικαιολογήσεων.  

Μια πρόχειρη ματιά στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στην τηλεόραση κ.λπ αρκεί για να διαπιστωθεί ότι υπάρχει ένας πληθωρισμός της λέξεως «δημοκρατία» (σύγχρονη δημοκρατία, έμμεση δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, κ.λπ). Αυτό ο λεκτικός πληθωρισμός αποκρύβει, συνειδητώς ή ανεπιγνώστως, την ουσία ακριβώς του πολιτεύματος αυτού. Και η ουσία είναι ο βαθύς ολιγαρχικός χαρακτήρας του: οι αποφάσεις και οι νόμοι είναι αρμοδιότητα των ολίγων και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ολίγων ισχυρών - ο Κ. Καστοριάδης δικαίως τo αποκαλεί φιλελεύθερη ολιγαρχία.