Καπιταλισμός σε αφθονία, κοινωνία σε στέρηση

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τον σύγχρονο καπιταλισμό με ένα ισχυρό ναρκωτικό που παραλύει κάθε συναίσθημα και συνεπώς κάθε έννοια πραγματικής ζωής. 

Από τη μια υπάρχουν οι λίγοι πλέον σήμερα που “απολαμβάνουν” το δικαίωμα σε αυτό το ναρκωτικό, που συνοψίζεται στο δικαίωμα της κατανάλωσης, και από την άλλη, οι πολλοί που βρίσκονται σε σύνδρομο στέρησης. 

Μπορούν, ωστόσο, και οι μεν και οι δε να σκεφτούν καθαρά και να ακολουθήσουν το δρόμο της απεξάρτησης από τον καπιταλισμό-ναρκωτικό, έναν δρόμο δύσκολο που έχουν χαράξει και χαράζουν λίγοι;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τόπος που συντελείται αυτή η αλλαγή, δηλαδή το πέρασμα από τη ζωή σε εξάρτηση, σε μια άλλη ζωή, ελεύθερη από καπιταλισμό, είναι το φάσμα των καταλήψεων και στεκιών, όλοι οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, που ευδοκιμούν πλέον πιο πολύ απ' ό,τι στην εποχή των “παχιών αγελάδων”. Κι ο καπιταλισμός για να αντιμετωπίσει αυτήν την πρωτόγνωρη άνθιση, σπέρνει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό ωχαδερφισμό, τον κονφορμισμό του μη χείρον βέλτιστον, το φόβο που έγινε παραίτηση.

Οι καταλήψεις είναι ζωή, το κράτος είναι ο θάνατος

Εφημερίδα δρόμου Άπατρις : Οι καταλήψεις είναι ζωή, το κράτος είναι ο θάνατος. 
Κάτω τα ξερά σας από τη Villa Αμαλίας

Το πρωί της Πέμπτης 20/12/12 ο στρατός της “δημοκρατίας” εισέβαλε στη κατάληψη Villa Αμαλίας με το πρόσχημα ότι γίνεται “διακίνηση ναρκωτικών μετά από “ανώνυμη καταγγελία”. Δεν είναι τυχαία η απόπειρα εκκένωσης  μιας εκ των δύο παλαιοτέρων καταλήψεων στην Ελλάδα με ιστορία 22 χρόνων. 

Ο οργουελικός εφιάλτης προσπαθεί να ενσαρκωθεί από κάποιους απίθανους τύπους όπως έναν ακροδεξιό πρωθυπουργό που… ”συνομιλεί με τον Θεό”, έναν υπουργό αστυνομικής καταστολής και προστασίας της Χρυσής Αυγής που “ανακαλύπτει” “γιάφκες” και “διακίνηση ναρκωτικών”  μέσα στους κατειλημμένους χώρους, αρκετούς πάμπλουτους χειραγωγείς της τηλεοπτικής «συνείδησης» που τηλεδικάζουν  με τρομολαγνεία. 

Όλος αυτός ο συρφετός προσπαθεί με λύσσα να μετατρέψει όλη τη κοινωνία σε μια απέραντη φυλακή και μέσω της τρομοκρατίας που ασκεί, τελικά η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος δέχεται ευχαρίστως να παίξει το ρόλο του φυλακισμένου.