Eίναι ωραία να είσαι Ευρωπαία;

Eίναι ωραία να είσαι Ευρωπαία;

Συγγραφή: Efor, Ian Delta, Μιχάλης Θ

Μέσα στο πολιτικό χάος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, δύο βασικές τάσεις ξεχωρίζουν: από τη μία, η σχετική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών να τάσσεται χωρίς δισταγμό υπέρ της παραμονής της Ελλάδας σε Ε.Ε. και ευρωζώνη, στηρίζοντας κόμματα και παρατάξεις που εφαρμόζουν με κάθε θυσία και κόστος τις νεοφιλελεύθερες συνταγές. 

Από την άλλη βλέπουμε να αναδύεται ένα έντονα ευρωσκεπτικιστικό (και δίχως ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση) ρεύμα, το οποίο αντιμετωπίζει τις ευρω-εκλογές ως αφορμή για να εκφράσει την αγανάκτησή του μέσω της κάλπης. 

Είναι σίγουρο ότι η διαδικασία αυτή στην πραγματικότητα αποτελεί μια ανακύκλωση των «διαφορών» των ελληνικών κομμάτων στα μάτια του χουλιγκανοποιημένου και βαθιά αποπολιτικοποιημένου ελληνικού εκλογικού κοινού που εν τοις πράγμασι αδιαφορεί για τις διαδικασίες που υποτίθεται ότι διαμορφώνουν τα πλαίσια λειτουργίας του μεγάλου ευρωπαϊκού κράτους – αυτού του (νεο)-«φιλελεύθερου» οικονομικοπολιτικού πατερούλη της Ευρώπης. 

Βέβαια η ελληνική περίπτωση είναι διττή, καθώς διαπιστώνεται παράλληλη ευρωλαγνεία αλλά και αδιαφορία για την Ε.Ε. Αδιαφορία η οποία όμως δεν οφείλεται σε κάποια παγιωμένη αντίληψη περί του ανούσιου των ευρωεκλογών ή του αντιπροσωπευτικού συστήματος εν γένει.

Αυτοδιεύθυνση του συστήματος υγείας, για τη συλλογική μας ελευθερία

Αυτοδιεύθυνση του συστήματος υγείας, για τη συλλογική μας ελευθερία

Γιατρέ, και νοσοκόμε-νοσοκόμα μας, γνωρίζουμε όπως γνωρίζεις κι εσύ και ξεκινάμε από την ίδια θέση μαζί σου.

Οι σημερινοί γιατροί εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας της χώρας κατά μέσο όρο τουλάχιστον 64 ώρες την εβδομάδα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πάνω από 90 ώρες, χωρίς να υπάρχει μέγιστο όριο. Η εργασιακή αυτή κατάσταση, όπως είναι λογικό, θέτει σε κίνδυνο θεραπευτές και θεραπευόμενους, αφού οι πρώτοι βρίσκονται σε κατάσταση υπερκόπωσης και επομένως διατρέχουν τον κίνδυνο να κάνουν λάθη. Από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα της ευγονικής του Άδωνη και του Μιχαλολιάκου αναλογούν μόνο 3,9 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους, ενώ υπάρχουν 70% παραπάνω αστυνομικοί από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (συγκεκριμένα έχουμε 5 αστυνομικούς ανά 1.000 κατοίκους με τον μέσο όρο στην Ε.Ε. να κυμαίνεται στο 2,9 κι αυτό πριν συγκροτηθούν τα σώματα των πραιτόρων ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ). 

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η Ελλάδα έχει λιγότερους νοσηλευτές και από γιατρούς, κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου.

Ανακοίνωση του σωματείου της ΒΙΟΜΕ για την επαναλειτουργία του εργοστασίου

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1. Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετικό μας πρόταγμα.

2. Ανώτατο όργανο αποτελεί η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτή συγκροτείται ως όργανο

Η αφλογιστία μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων...

Εδώ και δυο χρόνια τα έχουμε δοκιμάσει σχεδόν όλα: απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, πλατείες... ακόμη και τις εκλογές. Ζήσαμε στιγμές αγωνιστικής κορύφωσης και ευφορίας, στιγμές ανεπανάληπτες, αλληλεγγύης και συνδημιουργίας, ζήσαμε και στιγμές ταπεινωτικής ήττας, αμηχανίας και αδυναμίας.

Ήμασταν έτοιμοι να πιαστούμε, σαν τους ναυαγισμένους, από την πρώτη αυταπάτη που θα βρισκόταν δίπλα μας, όπως οι εκλογές, αλλά και να πιστέψουμε πως έτσι με μια «καλή ζαριά», με μια κινητοποίηση εκατομμυρίων για μια μέρα ή με μια «γερή» σύγκρουση, τα πάντα θα μπορούσαν να αλλάξουν.

Συζητήσαμε πολύ, όπως δεν το έχουμε κάνει ποτέ στο παρελθόν, σε πλατείες και σε συνελεύσεις χωρίς προαπαιτούμενα, και σκιαγραφήσαμε αρκετές φορές την αλλαγή που ονειρευόμαστε, έξω από κομματικές και ιδεολογικές προδιαγραφές, αλλά δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε τους δικούς μας ανεξάρτητους φορείς αυτής της αλλαγής. Σα να ζητάγαμε πάλι από άλλους να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα» για εμάς...

Κι ενώ οι πλατείες έθεσαν το θέμα της άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, άρκεσε και πάλι μια εκλογική αναμέτρηση για να τα παγώσει όλα, να στείλει πολλούς στους γνώριμους συνηθισμένους ρόλους του κομματικού ψηφοσυλλέκτη ή του κομματικού ψηφοκαταναλωτή...

Ανοιχτό κάλεσμα: Να αναμετρηθούμε με την εποχή μας

Μετά από δυο χρόνια επιβολής των πολιτικών του μνημονίου είναι φανερό ότι συντελείται ένας βαθύς μετασχηματισμός του ελληνικού καπιταλισμού, μέσα στο πλαίσιο της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Ένας μετασχηματισμός που έχει γκρεμίσει μια για πάντα τις γέφυρες προς τον υποτιθέμενο «χαμένο παράδεισο» της προηγούμενης συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας. 

Από εδώ και πέρα δεν έχουμε παρά να κοιτάμε προς τα μπρος.

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες του σήμερα δεν μπορούν να στοχεύουν στην αποκατάσταση της προηγούμενης συνθήκης, αλλά στην προοπτική μιας εδώ και τώρα ανατρεπτικής διαδικασίας και της ανάπτυξης ενός ισχυρού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα συνδράμει στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης. 

Μπροστά στα μάτια μας ανοίγονται τα πιο κομβικά διλήμματα που θα μπορούσε να μας θέσει η ιστορία: θα αγωνιστούμε για να συμβάλλουμε σε μια κίνηση της κοινωνίας προς την χειραφέτηση και την ανατροπή του καπιταλισμού ή θα υποταχθούμε στην συνθήκη μιας νέας βαρβαρότητας, που το κεφάλαιο θεωρεί απαραίτητη για την επιβίωση του;

PSI: Θριαμβολογία για την πτώχευση του λαού!

Ποιοι θριαμβολογούν; Οι αγορές, οι Τράπεζες, τα διεθνή χρηματοοικονομικά κέντρα. Ποιοί θα πληρώσουν την «μεγάλη επιτυχία» του «κουρέματος»; 

Τα ασφαλιστικά ταμεία, οι μικροομολογιούχοι, οι εργαζόμενοι που τους περιμένει νέα μείωση των εισοδημάτων, αφού προκειμένου τώρα να περάσουμε στη φάση της «ανάπτυξης» πρέπει να μειώσουμε ακόμα 15% το εργατικό κόστος.  

Σε κάθε περίπτωση θα αποφασίζεται από τα διευθυντήρια του κεφαλαίου ανά τρίμηνο για τη χώρα, με αναλογιστικές μελέτες, πόσα θα πρέπει να τους πληρώνουμε και τι απομένει για να δίνεται σε μισθούς συντάξεις.  

Η προσπάθεια εμπέδωσης κλίματος ανασφάλειας έρχεται να συμπληρώσει την πολιτική της διευρυμένης τρομοκράτησης των πολιτών προκειμένου να εξελιχθεί η πτώχευση μας απρόσκοπτα αντί της πυροδότησης μιας παλλαϊκής εξεγερτικής δράσης. Να αποδεχτούμε τετελεσμένα, να σκύψουμε το κεφάλι, να δεχθούμε την υποθήκη της ζωής μας για τα επόμενα 20—30 χρόνια …και βλέπουμε.