Ναόμι Κλάιν: Βασανιστήρια, θεραπεία σοκ και λεηλασία

Ναόμι Κλάιν: Βασανιστήρια, θεραπεία σοκ και λεηλασία

του Στέλιου Ελληνιάδη

Η ιστορία του καπιταλισμού γράφεται με το αίμα των ανθρώπων που εργάζονται. Όσο κι αν αυτό ακούγεται μακάβριο, όσο κι αν αυτό βιώνεται με διαφορετικούς τρόπους στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, αποτελεί μια σκληρή αλήθεια, που αντί να αμφισβητείται επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο στην εξέλιξη του.
Μέχρι το 1990, οι ένθερμοι θιασώτες τού καπιταλιστικού συστήματος υποστήριζαν ότι οι αιματοχυσίες ήταν αναπόφευκτες, γιατί οι αξίες του απειλούνταν από τους κομμουνιστές που ήθελαν βίαια να επιβάλλουν την ηγεμονία τους στον κόσμο.

Έτσι, με αντίπαλο δέος τη Σοβιετική Ένωση, δικαιολογούσαν τους πολέμους, τα πραξικοπήματα, τις επεμβάσεις, ακόμα και τις γενοκτονίες σε όλο τον κόσμο. Σαν να μην έφτανε το τεράστιο σφαγείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με 25 εκατομμύρια νεκρούς σοβιετικούς πολίτες ανάμεσα στα θύματα που είχε ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, αμέσως μετά, Ελλάδα, Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη και Λάος κατακάηκαν απ' άκρη σ' άκρη και εκατομμύρια άνθρωποι αφανίστηκαν και ακρωτηριάστηκαν εν ονόματι της ελευθερίας και της αποτροπής του κομμουνιστικού κινδύνου.

Καταδικάζετε τα βασανιστήρια απ’ όπου και αν προέρχονται;

τoυ Άρη Χατζηστεφάνου

Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τη στιγμή που η Ελληνική Αστυνομία εξάρθρωσε ομάδα ακροδεξιών ληστών στη Βόρεια Ελλάδα. 

Αναρωτήθηκε άραγε κανένας γιατί εκείνοι οι συλληφθέντες δεν βασανίστηκαν, όπως συμβαίνει κατά συρροή με τη σύλληψη αντιφασιστικών, αναρχικών και άλλων ομάδων;
 

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση και οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι απλώς αρνούνταν τις κατηγορίες περί βασανιστηρίων και ενίοτε απειλούσαν με μηνύσεις όποιον υποστήριζε το αντίθετο. Από το Φεβρουάριο του 2013 μπορούμε χωρίς δεύτερη σκέψη να υποστηρίξουμε ότι οι πολιτικές και μιντιακές ελίτ στηρίζουν ανοιχτά την πραγματοποίηση βασανιστηρίων.

Το φαινομενικά παράδοξο είναι ότι στην Ελλάδα τα βασανιστήρια δεν ξεκίνησαν ως απάντηση σε παραβατικές συμπεριφορές, όπως οι ληστείες τραπεζών, αλλά απέναντι σε πολιτικές διώξεις όπως η αντιφασιστική μοτοπορεία.

Βασανιστήρια και κρατική βία

Καταγγελία της μητέρας του Δημήτρη Ανδρέα Μπουρζούκου

Η Παντελία Βεργοπούλου του Δημητρίου, ιατρός της Προνοσοκομειακής Επείγουσας Ιατρικής, καταγγέλλω ως μητέρα του συλληφθέντος την 1-2-2013 στην Κοζάνη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου, για την υπόθεση ληστείας στην περιοχή Βελβενδούς, ότι: ο γιος  μου από φωτογραφία προσώπου που αναρτήθηκε στα ΜΜΕ είναι εμφανώς τραυματισμένος και κακοποιημένος στο πρόσωπο και στο κεφάλι,καθώς και στα μάτια.

Πάρα της επίμονες παρακλήσεις μου προς τους υπεύθυνους Ασφαλείας Κοζάνης και την επισήμανσή μου ότι είναι πρόσφατα χειρουργημένος στα μάτια και ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, οι αρμόδιες αρχές αρνήθηκαν την μεταφορά σε νοσοκομείο, ώστε να εκτιμηθεί από νοσοκομειακό γιατρό, να γίνουν οι απαραίτητοι απεικονιστικοί έλεγχοι και εξετάσεις (αξονική εγκεφάλου, οφθαλμολογική εκτίμηση, κ.α) και να του παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη.

Πέθανε ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος

Σήμερα πέθανε ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος, ο άνθρωπος που "δεν άλλαξε το σύστημα αλλά δεν άφησε και το σύστημα να τον αλλάξει".

Aναδημοσιεύουμε τη συνέντευξή του από το περιοδικό "Υποβρύχιο", που δημοσιεύτηκε στις 4 Ιανουαρίου του 2012.

Μια εμβληματική μορφή της Αριστεράς, ο συγγραφέας του «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς», Χρόνης Μίσσιος, άνθρωπος που έκανε σκληρή κριτική τόσο στον αριστερό χώρο και τις διασπάσεις του όσο και στην ίδια την κοινωνία γεννήθηκε το 1930 στην Καβάλα.

Εμφύλιος, φυλακές, βασανιστήρια, αγώνες, διώξεις, εξορίες... Μια ζωή σαν παραμύθι, κι όμως, εντελώς πραγματική, αποτυπωμένη σε κάθε ρυτίδα του προσώπου αυτού του λεβεντάνθρωπου. Σήμερα, στα ογδόντα τόσα χρόνια του, ο συγγραφέας τού «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» παραμένει μαχητής («Δεν άλλαξα το σύστημα, αλλά ούτε εκείνο θα με αλλάξει»), εξακολουθεί να γράφει, αν και αναρωτιέται πού να τοποθετήσει τους ήρωές του «αφού θα κινδυνεύουν διαρκώς με σύλληψη, ξύλο ή απέλαση!», και μένει σε ένα νοικοκυρεμένο αγρόκτημα στο Μικροχώρι Καπανδριτίου απ’ όπου δίνει, λέει, «την ύστατη μάχη της ζωής του». Δεν κατεβαίνει Αθήνα και μοιράζεται τις μέρες του με τη Ρηνιώ, τα βιβλία, τα δέντρα και τα δυο σκυλιά του: η καλύτερη πατρίδα για έναν αληθινό «σύντροφο».