NO TAV: Σημείο αναφοράς για τη μάχη ενάντια στην καταστροφή των “μεγάλων έργων”

NO TAV: Σημείο αναφοράς για τη μάχη ενάντια στην καταστροφή των “μεγάλων έργων”

 

της Έφης Πανοτοπούλου

Το έργο των τρένων υψηλής ταχύτητας (TAV) αρχίζει στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αφορά όλους εκείνους που προπαγάνδισαν ανοικτά μια οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή, αναγκάζοντας μια ολόκληρη κοινότητα να υποστεί τις επιπτώσεις, αρκεί τα κέρδη να παραμείνουν στα χέρια αυτών που διαχειρίζονται το συγκεκριμένο έργο. 

Σε αυτό έχουν εμπλακεί μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι, πολιτικά κόμματα, ομοσπονδιακά συνδικάτα, η οργανωμένη μαφία, οι οποίοι προσπαθούν να πείσουν τις τοπικές κοινωνίες να συναινέσουν στη διέλευση των νέων φαραωνικών γραμμών.

Την ίδια εποχή, ενάντια στα τρένα υψηλής ταχύτητας αρχίζει να δημιουργείται ένα κίνημα κοινωνικής αντίστασης, το οποίο ακόμη τότε δεν είχε διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά ενός μαζικού κινήματος όπως το εννοούμε σήμερα. Μετά το 2000 μπορούμε να μιλάμε για ένα πραγματικό κοινωνικό κίνημα, με τη δημιουργία νέων επιτροπών ΝΟ Ταν. Σημαντικό γεγονός ήταν η μαζική πορεία από το Borgone στο Bussoleno, τον Μάιο του 2003, όπου συμμετείχαν περίπου 15.000 διαδηλωτές απ’ όλη την Ιταλία.

Η πιο σημαντική στιγμή καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοσαετή αγώνα ΝΟ TAV σημειώθηκε το φθινόπωρο του 2005 και ιδιαίτερα στις 31 Οκτωβρίου.

Πως γίνεται η εκπαίδευση των "υπηκόων" να ζουν με το φόβο

"Αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα"
 
του Μάρκου

Οι περιφράξεις και οι αποκλεισμοί δε δημιουργούνται μονάχα υψώνοντας τείχη και φράχτες. Μια φωνή από τα μεγάφωνα αρκεί για να χαρακτηρίσει έναν τόπο ως επικίνδυνο και να διαμορφώσει το καθεστώς επιτήρησης του. 
Στο μετρό, η φωνή που μας παρακαλεί να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα από το Μοναστηράκι μέχρι τον Ευαγγελισμό, στο Σύνταγμα, το Πανεπιστήμιο και την Ομόνοια, σκοπό έχει να εντάξουμε στην καθημερινότητά μας το φόβο και να κοιτάμε το διπλανό μας με μισό μάτι, ειδικά αν αυτός είναι λίγο πιο μελαμψός και γενικότερα δεν ταιριάζει με τα στάνταρ της κανονικότητας με την οποία θα έπρεπε να συνταξιδεύουμε.

Την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης και της επακόλουθης νόμιμης εξαθλίωσης και λεηλασίας των ζωών μας από τους κρατικούς μηχανισμούς και τους εντολείς τους, ανασύρονται από το παρελθόν αλλά και επινοούνται πολλοί και διάφοροι νέοι τρόποι εμφύσησης του φόβου και επίτευξης του αποπροσανατολισμού. 

Από τη μία η κρατική βία καταστέλλει κάθε προσπάθεια αντίστασης στην άθλια κανονικότητα που βιώνουμε και κάθε μορφή διεκδίκησης ενός διαφορετικού κόσμου. 
Από την άλλη ο ιδεολογικός πόλεμος υπέρ της νεοφιλελεύθερης τροπής των πραγμάτων, υπέρ της ανάπτυξης και της αναλωσιμότητας των ζωών μας, καλά κρατεί από τα MME.

Βασανιστήρια και κρατική βία

Καταγγελία της μητέρας του Δημήτρη Ανδρέα Μπουρζούκου

Η Παντελία Βεργοπούλου του Δημητρίου, ιατρός της Προνοσοκομειακής Επείγουσας Ιατρικής, καταγγέλλω ως μητέρα του συλληφθέντος την 1-2-2013 στην Κοζάνη, Ανδρέα-Δημήτρη Μπουρζούκου, για την υπόθεση ληστείας στην περιοχή Βελβενδούς, ότι: ο γιος  μου από φωτογραφία προσώπου που αναρτήθηκε στα ΜΜΕ είναι εμφανώς τραυματισμένος και κακοποιημένος στο πρόσωπο και στο κεφάλι,καθώς και στα μάτια.

Πάρα της επίμονες παρακλήσεις μου προς τους υπεύθυνους Ασφαλείας Κοζάνης και την επισήμανσή μου ότι είναι πρόσφατα χειρουργημένος στα μάτια και ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, οι αρμόδιες αρχές αρνήθηκαν την μεταφορά σε νοσοκομείο, ώστε να εκτιμηθεί από νοσοκομειακό γιατρό, να γίνουν οι απαραίτητοι απεικονιστικοί έλεγχοι και εξετάσεις (αξονική εγκεφάλου, οφθαλμολογική εκτίμηση, κ.α) και να του παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη.

Δολοφονική επίθεση στον Μάριο Λώλο

«Μαύρη λίστα» για τους διώκτες της ενημέρωσης

  

Το χτύπημα στο Μάριο Λώλο είναι χτύπημα σε όλους μας». «Δε θα σταματήσουμε τις κινητοποιήσεις μας αν δεν βρεθεί ο ένοχος, ώστε το δολοφονικό αυτό χτύπημα να είναι το τελευταίο». «Θα επιστρατεύσουμε ακόμα και “μαύρη λίστα” ώστε να μην καλύπτονται δημοσιογραφικά οι εχθροί της ενημέρωσης». Αυτά, και πολλά ακόμα ακούστηκαν την περασμένη Τετάρτη στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ στη συνέντευξη Τύπου για το δολοφονικό χτύπημα ενάντια στον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Φωτορεπόρτερ Μάριο Λώλο, από κλομπ αστυνομικού στο Σύνταγμα.

 

της Αφροδίτης Πολίτη

Η συνέντευξη Τύπου, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του σωματείου των Φωτορεπόρτερ, και τη συμμετοχή των Ενώσεων του Τύπου, δώθηκε έξι μέρες μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά του Μάριου και τον τραυματισμό τουλάχιστον άλλων έξι δημοσιογράφων, στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δημόσια-πολιτική αυτοκτονία του Δ. Χριστούλα. Όπως έχει καταγραφεί, τη στιγμή που το αστυνομικό κλομπ κατέβηκε με φονική δύναμη στο κεφάλι του φωτορεπόρτερ, δεν συνέβαιναν επεισόδια και η αστυνομία είχε περικυκλώσει τους ρεπόρτερ με σκοπό να τους διαλύσει.

Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια..

Καθημερινά υπονομεύεται η δημοκρατία που είναι ένας τρόπος ζωής, μια γενικότερη κουλτούρα και εγκαθίσταται ένα νέο είδος πολιτικού καθεστώτος. 

Ένα πολιτικό καθεστώς που έχει πολλά κοινά με τον λόγο και την κουλτούρα των τεχνοκρατών και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών   

του Κώστα Γαβρόγλου 

Η υπερβολή σε περιόδους έντασης είναι μέρος του πολιτικού λόγου. Όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό, ήρεμοι και σοβαροί πολίτες συγκρίνουν την σημερινή κυβέρνηση με την χούντα. Δεν νομίζω ότι βοηθούν τέτοιες συγκρίσεις. 

Άλλωστε κάθε κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο έχει μία μοναδικότητα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών κάτω από τις οποίες πραγματώθηκε στην ιστορία. Το θέμα, σήμερα, δεν είναι να συγκρίνουμε την κυβέρνηση με την χούντα αλλά να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα μιας νέας διακυβέρνησης που εδραιώνεται και την οποία πολλοί στην κοινωνία φαίνεται να αποδέχονται. Είναι σημαντικό, δηλαδή, να κατανοήσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους η αυθαιρεσία, η κρατική βία, η παραπληροφόρηση, η επιβολή μέτρων που καταφανώς δεν έχουν την έγκριση της πλειοψηφίας των πολιτών, ο έωλος τεχνοκρατικός λόγος, εδραιώνουν μία καινούργια πολιτική πραγματικότητα.