Κιλελέρ

Η 6η Μαρτίου είναι η επέτειος του Κιλελέρ, η ηρωική εξέγερση των Θεσσαλών αγροτών ενάντια στο κράτος καταστολής και τους τσιφλικάδες. Η επέτειος αυτή, που τιμάται κάθε χρόνο και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ελληνικής αγροτιάς, είναι ταυτόχρονα ημέρα μνήμης και αγώνων.

Η κατάσταση στην Ελλάδα τότε, είχε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η οικονομική καπιταλιστική κρίση αύξησε την ανεργία και τις τιμές των αγαθών (στασιμοπληθωρισμός).  Η χαώδης πολιτική κατάσταση, η βαριά φορολογία, η διαφθορά, αναγκάζουν τους νέους σε μετανάστευση. Από το 1900-1910, 200.000 γεωργοί και εργάτες εγκαταλείπουν τη χώρα. Όπως και σήμερα, οι πολιτικοί αρνούνταν βασικά δικαιώματα, δείχνοντας αλαζονεία. Ο Χ. Τρικούπης πχ ήταν αντίθετος με την απαλλοτρίωση για να μη χάσει, όπως έλεγε, ξένους επενδυτές. Η χώρα στέναζε από τις συνέπειες της πτώχευσης και την υποταγή στους ξένους (τότε ήταν οι Εγγλέζοι σήμερα οι Γερμανοί).

Τι θέλουν τα κινήματα του δρόμου;

του Νικόλαου Σταύρου, 

ομότιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού πληθυσμού ενώθηκε στη Γουόλ Στριτ διαμαρτυρόμενο για «κάτι».

Το Κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ αντιγράφηκε σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη αλλά δεν έχει ορατή ηγεσία ή ατζέντα. 

Αυτό το άμορφο συνονθύλευμα ετερόκλιτων πολύχρωμων προσώπων άφησε το κατεστημένο ν’ απορεί και να ρωτά επιμόνως: «τι θέλουν;», «ποιος είναι ο αρχηγός τους;», «γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε;»

Αυτό το «κίνημα του δρόμου» έχει πετύχει μέχρι στιγμής ένα πράγμα: απέδειξε ότι οι κυβερνώσες ελίτ είναι τόσο αποκομμένες από την πραγματικότητα που δεν μπορούν να φανταστούν τα δεινά που προκάλεσε στον απλό εργαζόμενο η προδιαγεγραμμένη οικονομική κρίση που εκείνες δημιούργησαν. Εξ ου και η αφελής ερώτηση «τι θέλουν;».

Δικαίωμα και υποχρέωση να αντισταθούμε

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η «εξομολόγηση» κορυφαίου στελέχους της κυβέρνησης στο Βήμα της Κυριακής ότι οι υπουργοί της «έχουν εκπορνευτεί πολλές φορές» από την ψήφιση του Μνημονίου μέχρι σήμερα μπορεί να μοιάζει συγκλονιστική. 

Αλλά δεν ενδιαφέρει ούτε τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που διαδηλώνουν χθές και σήμερα σε όλη τη χώρα ούτε τα εκατομμύρια που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής και του εξανδραποδισμού.

Κατ' αναλογία αποτελεί όχι μόνο πλήρη επιβεβαίωση των όσων γράφουμε εδώ και πολλούς μήνες, αλλά ψυχρή ομολογία ενοχής, το ότι: «Από τον Φεβρουάριο του 2009, οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές, γνωρίζαμε ότι η Ελλάδα είναι τεχνικά πτωχευμένη. Η χρεοκοπία ήταν θέμα χρόνου».