«Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα»

του Νίκου Μπογιόπουλου

 

Στην Υγεία μόνο μέσα σε ένα χρόνο, από το 2013 στο 2014, οι περικοπές στον ΕΟΠΥΥ και τα νοσοκομεία αγγίζουν τα 900 εκατομμύρια.  

Στα χρόνια των Μνημονίων η περικοπή στα Ασφαλιστικά Ταμεία, μέσω της οποίας καταβαραθρώνεται συνολικά ο τομέας της Υγείας, ξεπερνά σωρευτικά τα 4,5 δισ. ευρώ! Ο προϋπολογισμός του ίδιου του υπουργείου Υγείας από το 2009 έχει μειωθεί κατά 4,4 δισ. ευρώ!

 

Κι αυτοί τι κάνουν; Προχώρησαν σε μια κίνηση που και ο τελευταίος Μαυρογιαλούρος θα ντρεπόταν ακόμα και να την σκεφτεί: Τα 17 εκατομμύρια που επέστρεψαν – λέει – οι μιζαδόροι από τις μίζες των εξοπλιστικών, ως καλοί και ευαίσθητοι που είναι οι κυβερνώντες, ανακοίνωσαν ότι θα τα διαθέσουν στην Υγεία και την Παιδεία...

Παιδεία και Αποεκπαίδευση

Παιδεία και Αποεκπαίδευση

του Γιάννη Μακριδάκη

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα. 

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται στους εξής βασικούς άξονες:

Τα μολύβια κάτω…

της Γιώτας Ιωαννίδου

 Ας σκεφτούμε απλά… είναι δύσκολο στις μέρες μας να σκεφτούμε έτσι. Γιατί όλοι αισθανόμαστε ένα δάκτυλο να μας δείχνει σαν τους κατ’ εξοχήν ενόχους για τα πάντα. Ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί γονατίζουμε κάτω από το βάρος μιας σχολικής χρονιάς που βγήκε με την ψυχή στο στόμα.

Αρκετοί σε δύο και τρία σχολεία. Με λίγες ώρες από όλα τα μαθήματα, προκειμένου να καλύψουμε ελλείψεις.

Με συνεχή ερωτήματα και αγώνες για να υπάρχουν υλικά στα σχολεία, για να μεταφέρονται οι μαθητές μας, για να καλύπτουν την πείνα τους και την ανασφάλειά τους. Παλεύοντας μέσα σε τάξεις χαμηλών προσδοκιών και καμένων ελπίδων, με μια νέα γενιά που της στερείται ακόμη και το δικαίωμα στο όνειρο. Με ώρες προσφοράς αλληλεγγύης και στήριξης κι εκτός ωραρίου, αφού τα μέτρα στήριξης στην εκπαίδευση  θεωρούνται πολυτέλεια.

Με την κυβέρνηση σε ρόλο Προκρούστη αλλά ενδεδυμένη με τον μανδύα του δίκαιου τιμωρού. Να κόβει από την παιδεία ό,τι ξεφεύγει από τις εντολές της τρόικας και τις προδιαγραφές της ΕΕ και των μνημονίων: Χρήματα, καθηγητές, μαθητές, κτήρια, ζωές.

Η Παιδεία σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης

Κώστας Λαπαβίτσας: Η Παιδεία σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης
*Στις ερωτήσεις, ο Αντώνης Γαλανόπουλος

Η ανακοίνωση της λίστας των υποψηφίων για τα εξωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου Κρήτης προκάλεσε έκπληξη σε αρκετούς. Ανάμεσα στους 27 υποψηφίους συγκαταλεγόταν και ο κ. Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. 

Αυτή η απροσδόκητη -για κάποιους- υποψηφιότητα στάθηκε αφορμή για την συνέντευξη που ακολουθεί.  Ο κ. Λαπαβίτσας συμμετέχει ενεργά στον δημόσιο διάλογο σε εθνικό κι ευρωπαϊκό επίπεδο σχετικά με την τρέχουσα οικονομική κρίση. 

Αρθρογραφεί συστηματικά στον ευρωπαϊκό τύπο (Guardian) και οι απόψεις του συνθέτουν έναν ιδιαίτερα διακριτό ιδεολογικό πόλο. 

Αν και ο πειρασμός να μιλήσουμε με τον γνωστό καθηγητή οικονομικών για την κρίση και την πολιτική επικαιρότητα  ήταν μεγάλος, αποφασίσαμε να περιορίσουμε τη συζήτησή μας σε αμιγώς εκπαιδευτικά και πανεπιστημιακά ζητήματα.  Αυτή ακριβώς είναι και η ιδιαιτερότητα της συνέντευξής μας καθώς είναι μια από τις λίγες στιγμές που ο Κώστας Λαπαβίτσας μιλά για την Παιδεία.

Μακελειό στην παιδεία με σφαγή 1.500 σχολείων

της Π. Στεφανάκου

Το 10% των σχολικών μονάδων ετοιμάζεται να συγχωνεύσει ο Κ. Αρβανιτόπουλος. Οι συγχωνεύσεις θα σαρώσουν και την ανώτατη εκπαίδευση, ώστε οι μαθητές να συμπληρώσουν ένα εντελώς διαφορετικό μηχανογραφικό δελτίο. 
Σχεδιάζεται νέα μείωση των επιχορηγήσεων στα πανεπιστήμια. 

Δανεικά και χρεωμένα σε κάθε οικογένεια θα είναι τα σχολικά βιβλία, προς κατάργηση τα συγγράμματα.
Μακελειό στην εκπαίδευση προανήγγειλε χθες ο υπουργός Παιδείας, Κ. Αρβανιτόπουλος. Υπό τον τίτλο «εξορθολογισμός δαπανών», ο υπουργός Παιδείας ανήγγειλε εκτεταμένες συγχωνεύσεις σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, ενώ υπό αίρεση τελεί το σύστημα δωρεάν διανομής βιβλίων και συγγραμμάτων. 

Πάει το σχολείο της γειτονιάς

Ο Κ. Αρβανιτόπουλος, μιλώντας χθες στον ραδιοφωνικό σταθμό «Real FM», ανακοίνωσε μέτρα που δικαιώνουν όσους λένε ότι όσα έχουμε δει και ζήσει μέχρι σήμερα δεν είναι τίποτα. 

Αναλυτικότερα ο υπουργός ανακοίνωσε νέο τσουνάμι συγχωνεύσεων στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

Οι συγχωνεύσεις θα είναι της τάξης του 10%, δηλαδή 1.500 σχολεία!

Οδ. Ελύτης: Τι φταίει για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής;

Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958

 

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…

Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή  τοῦ  Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.

Μάνος Χατζιδάκις: "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

του Μιχάλη Γελασάκη

"Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος." O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Τι θέλουν τα κινήματα του δρόμου;

του Νικόλαου Σταύρου, 

ομότιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού πληθυσμού ενώθηκε στη Γουόλ Στριτ διαμαρτυρόμενο για «κάτι».

Το Κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ αντιγράφηκε σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη αλλά δεν έχει ορατή ηγεσία ή ατζέντα. 

Αυτό το άμορφο συνονθύλευμα ετερόκλιτων πολύχρωμων προσώπων άφησε το κατεστημένο ν’ απορεί και να ρωτά επιμόνως: «τι θέλουν;», «ποιος είναι ο αρχηγός τους;», «γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε;»

Αυτό το «κίνημα του δρόμου» έχει πετύχει μέχρι στιγμής ένα πράγμα: απέδειξε ότι οι κυβερνώσες ελίτ είναι τόσο αποκομμένες από την πραγματικότητα που δεν μπορούν να φανταστούν τα δεινά που προκάλεσε στον απλό εργαζόμενο η προδιαγεγραμμένη οικονομική κρίση που εκείνες δημιούργησαν. Εξ ου και η αφελής ερώτηση «τι θέλουν;».

Jacqueline de Romilly: Το πολιτικό μήνυμα από το έργο της

Ομιλία Λάζαρου Μαύρου,

στο «Αφιέρωμα στη μεγάλη ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ» που οργάνωσαν την Τρίτη 6.9.11 στο πολιτιστικό κέντρο της Λαϊκής Τράπεζας στη Λευκωσία (γωνία Μακαρίου & Μπουμπουλίνας) το Κυπριακό Κέντρο Μελετών ΚΥΚΕΜ, το Κέντρο Ελληνικών Ερευνών Καναδά ΚΕΕΚ και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κυπρίων Φιλολόγων:

Αισθάνομαι ότι ανέλαβα έργο, πέραν των δυνάμεών μου, όταν ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση να ομιλήσω στην αποψινή εκδήλωση. Επειδή δύναμαι να συγκρίνω και να ομολογώ τα ανεπαρκή προσόντα ενός δημοσιογράφου, μπροστά σε όσα κι ο ίδιος χαίρεται και θαυμάζει, ακροαζόμενος, με προσοχή, την πληρότητα του επιστημονικού λόγου που κατατίθεται σε εκδηλώσεις σαν την αποψινή.

Αποδέχθηκα να το επιχειρήσω για δύο λόγους:
Πρώτα ως έκφραση βαθειάς προσωπικής ευγνωμοσύνης στη Ζακλίν ντε Ρομιγύ, για όσα πολύτιμα τρύγησα και καρπώθηκα, μελετώντας, διαρκώς από το 1995, τα περισσότερα ίσως βιβλία της που - και πριν από τότε και έκτοτε – εκδόθηκαν στα ελληνικά.
Δεύτερος και σημαντικότερος λόγος: Θεωρώ αυτονόητο καθήκον, να μεταδίδω σε περισσότερους Έλληνες και Ελληνίδες, πόσο σπουδαία κι ευεργετική μπορεί να είναι για όλους μας - και για σήμερα και για το μέλλον - για τον συλλογικό μας πολιτικό βίο και για την ορθή, την ποθητή άνθιση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, η μελέτη του εκπληκτικού έργου που αυτή η Γαλλίδα, κορυφαία ελληνίστρια, ανέπτυξε, μελετώντας, κοινωνώντας, διδάσκοντας και επίμονα μεταλαμπαδεύοντας η ίδια, επί δεκαετίες, στους σύγχρονους, τα σπουδαιότερα αειθαλή επιτεύγματα που γέννησε για την ανθρωπότητα η αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα ο 5ος προ Χριστού αιώνας, κάτω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως.

“Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν”

του Διονύση Γ. Δρόσου

Αναπληρωτή Καθηγητή Τομέα Φιλοσοφίας Τμήματος ΦΠΨ, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Μια κακή αφετηρία συμμετοχής στην προτεινόμενη διαβούλευση, θα ήταν η άκριτη υπεράσπιση του υπαρκτού ελληνικού Πανεπιστημίου. Μια επίσης κακή αφετηρία θα ήταν να εγκλειστεί κανείς στην εσωστρέφεια και την κλασική ρωμαίικη ομφαλοσκοπική αυτομεμψία και να αντιμετωπίσει κανείς την επίθεση κατά της ανώτατης παιδείας ως ελληνική ιδιαιτερότητα ή ως ζήτημα αποκλειστικά εκπαιδευτικό. Για τις ανάγκες του παρόντος θέματος, ωστόσο, απλώς υπενθυμίζω αυτές τις παραμέτρους- στις οποίες ενδεχομένως να επανέλθω αργότερα- και επικεντρώνω στο ζήτημα της καταγγελλόμενης από την Κυβέρνηση και από κατά παραγγελία εκπομπές των ΜΜΕ της, διαφθοράς των Πανεπιστημίων.

Ποια παιδεία σε ποια κοινωνία;

Του Αλέξανδρου Χρύση, Αναπληρωτή καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Από την "Ελευθεροτυπία" Οι σπουδαστικοί αγώνες, που εξελίσσονται το τελευταίο διάστημα στις μητροπόλεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, καταδεικνύουν το άδικο όσων είχαν σπεύσει να χαρακτηρίσουν τις εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις στη χώρα μας ελληνική ιδιοτυπία. Ασφαλώς η κρίση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος έχει τις ιδιομορφίες της, όπως ακριβώς και η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού σε σχέση με εκείνη άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ωστόσο, η αντιμετώπιση της παιδείας ως εμπορεύματος και η επίταξη των εκπαιδευτικών θεσμών στην υπηρεσία της δομικής αναδιάρθρωσης του

Οι εκπαιδευτικοί στη δίνη της ελαστικοποίησης

Αντιμέτωποι με μια τεράστια επιχείρηση καταστρατήγησης όλων των δικαιωμάτων της βρίσκεται η εκπαιδευτική κοινότητα.   Επικρατεί η απόλυτη αυθαιρεσία της διοίκησης, που εκτελώντας τις εντολές του υπουργείου Παιδείας, κόβει και ράβει όπως τη βολεύει για να παρουσιάσει εικόνα εύρυθμης λειτουργίας στα σχολεία.

της Γιώτας Ιωαννίδου

Με διατάγματα τύπου «εντέλλεσθε όπως..», μετακινεί εκπαιδευτικούς (πληροφορικής, γυμναστές, ξένων γλωσσών, καλλιτεχνικών και μουσικής), από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, πριν καν καλυφθούν τα κενά των σχολείων και μάλιστα παραβιάζοντας το διδακτικό ωράριό τους. Την ίδια στιγμή, στην τεχνική εκπαίδευση καταργεί τμήματα κι ειδικότητες, ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών (βλ. πελάτες), αχρηστεύοντας τον εργαστηριακό τους εξοπλισμό, στέλνοντας τους υπάρχοντες μαθητές σε άλλη περιοχή και μετακινώντας το προσωπικό. Παράλληλα, στο νομοσχέδιο για τη διά βίου μάθηση, προβλέπεται το πέρασμα των ΙΕΚ στις περιφέρειες και η διάθεση εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας. 

Τι συμβαίνει λοιπόν; Όταν τα κριτήρια της αγοράς και η προτεραιότητα των περικοπών αποτελούν την ψυχή του «νέου» σχολείου, η ψυχή των εκπαιδευτικών περισσεύει. Τα γεωγραφικά όρια των σχολείων, η οργανική θέση των εκπαιδευτικών σε συγκεκριμένες σχολικές μονάδες ήταν βασικά εμπόδια για την απρόσκοπτη μετακίνηση μαθητικού και εκπαιδευτικού δυναμικού. Το υπουργείο θέλει να έχει τα χέρια του ελεύθερα, να μετακινεί μαθητές κι εκπαιδευτικούς όπου το βολεύει, έτσι ώστε να γλιτώνει από προσλήψεις ενώ έχει βάλει στο μάτι και το ωράριο. Γι’ αυτό και δρομολογεί αλλαγές, ώστε το κέντρο να μην είναι πια το σχολείο αλλά ομάδες σχολείων ανά περιοχή ή καλλικρατικό δήμο. 

Το «νέο» σχολείο της αγοράς έχει ανάγκη από εκπαιδευτικούς κουτσουρεμένων δικαιωμάτων και μαθητές χαμηλών προσδοκιών. Η μείωση των μόνιμων εκπαιδευτικών, η αύξηση της ελαστικής εργασίας, είναι η νέα πραγματικότητα, πάνω στην οποία ανθίζει το πράσινο ρουσφέτι και η χειραγώγηση της συνείδησης για ένα κομμάτι ψωμί, κάτω από τα οποία ενταφιάζεται το όραμα μιας παιδείας των κοινωνικών αναγκών.


Πηγή: http://www.prin.gr/2010/09/ekpaideutikoi.html#more