«Η σιωπηλή επανάσταση»

Βρυξέλλες. Κατάληψη κτιρίου της ΕΕ. Κατέβασμα της σημαίας της ΕΕ. Δράστες ακτιβιστές από έναν συνασπισμό κινημάτων όχι από μία ή δύο, αλλά από 13 χώρες – μέλη της ΕΕ. «Η δημοκρατία μας εναντίον της λιτότητάς τους», το σύνθημα των διαδηλωτών. 

Απάντηση στο αντιδραστικό σύνθημα του προέδρου της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, «Η σιωπηλή επανάσταση», όπως είχε αποκαλέσει την επαχθή και απεχθή νομοθεσία της ΕΕ και τις συνθήκες της που επιβάλλουν εξοντωτική λιτότητα στους λαούς των κρατών που συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Άκρως συμβολικό το κτίριο που καταλήφθηκε: Η Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Υποθέσεων. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται και τα γραφεία του επιτρόπου της Κομισιόν Όλι Ρεν. «Από κτίρια σαν αυτό που καταλαμβάνουμε σήμερα, η τρόικα επιβάλλει πολιτικές λιτότητας που αφήνουν εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς κατάλληλη φροντίδα για την υγεία τους, στερούν από τα μέσα βιοπορισμού τους εκατομμύρια περισσότερους πολίτες και καταστρέφουν ιστορικά κοινωνικά δικαιώματα τα οποία έχουν κατακτηθεί με σκληρές μάχες» δήλωσε ο Έλληνας εκπρόσωπος της ομάδας συντονισμού στις Βρυξέλλες.

Τι θέλουν τα κινήματα του δρόμου;

του Νικόλαου Σταύρου, 

ομότιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ

Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού πληθυσμού ενώθηκε στη Γουόλ Στριτ διαμαρτυρόμενο για «κάτι».

Το Κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ αντιγράφηκε σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη αλλά δεν έχει ορατή ηγεσία ή ατζέντα. 

Αυτό το άμορφο συνονθύλευμα ετερόκλιτων πολύχρωμων προσώπων άφησε το κατεστημένο ν’ απορεί και να ρωτά επιμόνως: «τι θέλουν;», «ποιος είναι ο αρχηγός τους;», «γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε;»

Αυτό το «κίνημα του δρόμου» έχει πετύχει μέχρι στιγμής ένα πράγμα: απέδειξε ότι οι κυβερνώσες ελίτ είναι τόσο αποκομμένες από την πραγματικότητα που δεν μπορούν να φανταστούν τα δεινά που προκάλεσε στον απλό εργαζόμενο η προδιαγεγραμμένη οικονομική κρίση που εκείνες δημιούργησαν. Εξ ου και η αφελής ερώτηση «τι θέλουν;».

Οι λαοί του αραβικού κόσμου επιμένουν στον αγώνα

Τα πιθανά σενάρια ανά χώρα - ο ρόλος των ΗΠΑ

της Αλίκης Παπαδομιχελάκη

Κοινός παρανομαστής:

Παρά τις ιστορικο-κοινωνικές τους διαφορές οι λαϊκές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες έχουν και τους κοινούς παρανομαστές τους.

Έχουν την 4 αιώνων εμπειρία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το πέρασμα στην Αποικιοκρατία, την περίοδο εθνικών απελευθερώσεων, την κοινή γλώσσα και θρησκεία. Στη λαϊκή βάση υπάρχει ακόμα το πνεύμα της Ούμα Ισλαμία, δηλ. της ισλαμικής (όχι ισλαμιστικής) Κοινότητας. 

Οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν μεγάλη διάρκεια και μαζικότητα. Κοινός τους παρανομαστής το πολιτικο-κοινωνικό αίτημα για δημοκρατία και δίκαιη κοινωνικά ανακατανομή.

Όπως στην περίπτωση της Λ. Αμερικής έτσι και εδώ έχουμε το φαινόμενο συγκοινωνούντων δοχείων ως προς τους αλληλεπηρεασμούς στην κοινωνική βάση και τα λαϊκά κινήματα.