Το 1994 το Μεξικό γνώρισε την επονομαζόμενη "κρίση της
τεκίλα". Ήταν η δεύτερη δομική κρίση της χώρας, μετά από αυτήν του 1982,
και εξίσου βαθιά.
Η βασική αιτία και των δύο ήταν η χρηματοπιστωτική
απελευθέρωση των προηγούμενων χρόνων. Η άρση των περιορισμών στις τράπεζες
έφερε υπερδιόγκωση της πίστωσης, άρα συνέβαλε σε μεγάλο έλλειμμα στις
εξωτερικές συναλλαγές, δημοσιονομικό έλλειμμα, συσσώρευση χρέους και τελικά
κατάρρευση της ισοτιμίας του πέσο.
Η "θεραπεία" σχεδιάστηκε από το ΔΝΤ, φυσικά σε
αγαστή σύμπνοια με την Ουάσινγκτον. Γιατί, όπως λέει και το απόφθεγμα που
αποδίδεται στον Πορφίριο Ντίαζ, "το Μεξικό είναι πολύ μακριά από τον
θεό, αλλά πολύ κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες". Εφαρμόστηκε το γνωστό
πακέτο – λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών - με τα γνωστά
αποτελέσματα – ύφεση, ανεργία, και δυστοκία στην ανάπτυξη.
Η "κρίση της τεκίλα" ήταν μια κλασική περίπτωση
αποτυχημένης χρηματοπιστωτικής απελευθέρωσης, αλλά με μια λεπτομέρεια άκρως
διδακτική για την Ελλάδα.
