To ευρώ και η ΕΕ δεν μπορεί να είναι το όριο της πολιτικής της αριστεράς!

του Στάθη Κουβελακη 

Στη συζήτηση που διεξάγεται και πάλι εν όψει της μάχης των ευρωεκλογών για τα θέματα της ΕΕ και του ευρώ ακούστηκε και πάλι από συντρόφους η άποψη ότι το θέμα δεν είναι το ευρώ και τα νομίσματα αλλά ο καπιταλισμός και οι πολιτικές που υπηρετούν τα κυρίαρχα ταξικά συμφέροντα.

Αναμφισβήτητα καπιταλισμός και ανάλογες πολιτικές υπήρξαν και πριν το ευρώ, ή την δημιουργία ΕΕ, και υπάρχουν έξω από αυτές. Στον τρόπο όμως με τον οποίο επιβλήθηκε ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη, η δημιουργία του ευρώ και η συγκεκριμένη μορφή που πήρε το ευρωπαϊκό εγχείρημα μετά την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και όσες ακολούθησαν.

Αυτό που δημιουργήθηκε ήταν ένα πλαίσιο που θωράκιζε τις νεοφιλεύθερες πολιτικές, που τις έθετε εκτός κάθε δημοκρατικού ελέγχου, ακόμη και αυτού του περιορισμένου που υπάρχει στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή

Η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαία κι εφικτή επιλογή 

του Λεωνίδα  Βατικιώτη

Η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό της λιτότητας, την χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις και την διεύρυνση των κοινωνικών παροχών

«Η υιοθέτηση από την Ελλάδα του ευρώ συνεπάγεται στο οικονομικό πεδίο συγκεκριμένα οφέλη, τα οποία θα δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα, με τις δικές της δυναμικές ανάπτυξης και ποιότητας ζωής όλων μας.

Θα αναφέρω επιγραμματικά ορισμένα: Ο χαμηλός πληθωρισμός και τα χαμηλά επιτόκια… η ενίσχυση των επενδύσεων και η συνακόλουθη ενίσχυση της απασχόλησης, η μείωση του κόστους απόκτησης κατοικίας, η μεγαλύτερη διαφάνεια προς όφελος του καταναλωτή, η διάνοιξη ευκαιριών για τους αποταμιευτές, η διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η θωράκιση συνολικά της οικονομίας μας από τις απειλές των διακυμάνσεων στις διεθνείς χρηματαγορές.

Φουντώνει η δημόσια συζήτηση για τα "δεινά" του ευρώ

Πορτογαλία – João Ferreira do Amaral: "Γιατί πρέπει να φύγουμε από το ευρώ". 
"Μόνη ελπίδα το εσκούδο"!
 
Φουντώνει η δημόσια συζήτηση για τα "δεινά" του ευρώ 

Αναδημοσιεύουμε  το ρεπορτάζ για την συζήτηση που έχει ανάψει στην Πορτογαλία με αφορμή το βιβλίο του καθηγητή οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας, João Ferreira do Amaral, «Γιατί πρέπει να φύγουμε από το ευρώ». 

Θραύση κάνει στην Πορτογαλία το βιβλίο του Joao Ferreira do Amaral, το οποίο αναζητά τον «ένοχο» για τα οικονομικά δεινά που υφίστανται οι Πορτογάλοι.

Το βιβλίο με τίτλο «Γιατί πρέπει να φύγουμε από το ευρώ» έχει πυροδοτήσει μια άνευ προηγουμένου συζήτηση στην Πορτογαλία (τηλεοπτικά debate, δημόσιες διαλέξεις, άρθρα στις εφημερίδες) για τα αίτια της οικονομικής κρίσης στην χώρα. Το δίλημμα που τίθεται είναι εάν για αυτήν την κατάσταση ευθύνεται η πολιτική της λιτότητας στο πλαίσιο του προγράμματος διάσωσης ή αν υπαίτιο για την κρίση είναι κυρίως το ίδιο το ευρώ.

Ο Ντράγκι, η Αριστερά και το Plan B

Σκέψεις πάνω σε διλήμματα για το ευρώ που δεν μπορούν να αποφεύγονται για πάντα του Γιάννη Κιμπουρόπουλου Δεν ξέρουμε αν (και δεν νομίζουμε ότι) ο άρχων του ευρώ Μάριο Ντράγκι παρακολουθεί τις πολιτικές διεργασίες στην Ελλάδα ή στην Κύπρο. Ωστόσο, η φρασεολογία που χρησιμοποίησε την περασμένη Πέμπτη, μετά τη συνεδρίαση της ΕΚΤ, περιείχε μια ενδιαφέρουσα σημειολογία για πράγματα που συζητούνται στην Αθήνα ή στη Λευκωσία. «Δεν υπάρχει σχέδιο Β, το ευρώ δεν είναι μια περιστρεφόμενη πόρτα να μπαίνεις και να βγαίνεις», είπε ο Ντράγκι, απαντώντας σε ερωτήματα με αφορμή την Κύπρο. Η σημειολογία της απάντησής του είναι ενδιαφέρουσα σε μια στιγμή που η κυπριακή κυβέρνηση υπογράφει βιαστικά το μνημόνιο θέλοντας να προλάβει συζητήσεις στα κόμματα της αντιπολίτευσης και στη μικρή κυπριακή κοινωνία για λύση εκτός τρόικας, ακόμη και εκτός ευρώ.   Προσπαθώντας να κλείσει τη σχετική συζήτηση ο Ντράγκι υποστήριξε ότι η έξοδος από το ευρώ ενέχει μεγάλους κινδύνους (για ποιον;) και δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα που έχει μια χώρα εντός ευρώ θα εξαφανιστούν εκτός ευρώ.

Αποικία χρέους…

του Σπύρου Λέκκα

Πριν από λίγες μέρες πήρε το αυτί μου τον Πάνο Καμμένο να αποκαλεί την κυβέρνηση Σαμαρά ως «κατοχική» κυβέρνηση. Γκουγκλάρω κι εγώ και διαβάζω στη Wikipedia στο λήμμα «Κατοχική Κυβέρνηση»:

«Γενικά με τον όρο κατοχική κυβέρνηση ή κυβέρνηση υπό κατοχή, ή κατά διεθνή όρο κυβέρνηση μαριονέτα, χαρακτηρίζεται η κυβέρνηση που συγκροτείται και διορίζεται σε μία πρώην κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα που έχει ηττηθεί από τον κατακτητή της. Ο διορισμός της γίνεται συνηθέστερα αμέσως μετά την παράδοση της υπόψη χώρας άνευ όρων, ανεξάρτητα αν στη συνέχεια ακολουθήσει, ή όχι, προσάρτηση του εδάφους της, ή καταστεί «κράτος δορυφόρος». Την ίδια επίσης ονομασία φέρουν και οι κυβερνήσεις που διαδέχονται η μία την άλλη υπό το αυτό καθεστώς.»

Και παρακάτω:

«Οι κατοχικές κυβερνήσεις λειτουργούν μόνο για εσωτερικές υποθέσεις, νομοθετώντας και ασκώντας εξουσία υπό την επίβλεψη στρατιωτικής διοίκησης του κατακτητή. Σημειώνεται ότι οι κυβερνήσεις αυτές στερούνται του δικαιώματος της διεθνούς εκπροσώπησης, σύναψης συμμαχιών καθώς επίσης και ανάπτυξης ελεύθερου εμπορίου, ενώ και οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι τίθενται υπό τον έλεγχο του κατακτητή.

Επιστροφή στη Λίρα η λύση για την Κύπρo

Το βρώμικο σχέδιο των Γερμανών

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απάντηση που έδωσε ο υπουργός Οικονομικών του Δ’ Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προς την κυπριακή ηγεσία κατά τη διάρκεια του -ιστορικής πλέον σημασίας- συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, «αν δεν σας αρέσει, να φύγετε από το ευρώ», αποτελούσε κορυφαία επίδειξη αλαζονείας, θράσους και πολύ περισσότερο δύναμης εξόφθαλμα απειλητικής πια για την Ευρώπη!

Τα λόγια του έφεραν στην επιφάνεια αφτιασίδωτη επίσης τη γερμανική υποκρισία, καθώς ο Σόιμπλε εκτιμούσε ότι μιλούσε εκ του ασφαλούς, έχοντας απέναντι του μια ηγεσία που έδειχνε ότι συμφωνεί με το τερατώδες γερμανικό σχέδιο κατάσχεσης μέρους των τραπεζικών καταθέσεων.
Η ηγεσία του Νίκου Αναστασιάδη ήξερε πολύ καλά, όπως ήξερε και ο υπόλοιπος κόσμος, τα σχέδια που συζητούνταν επί πολλές εβδομάδες, ακόμη και από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Δεκάδες ήταν τα άρθρα, μέχρι και πρωτοσέλιδα, ειδικά του βρετανικού οικονομικού Τύπου, που εξηγούσαν με πλούσιες λεπτομέρειες το χωρίς προηγούμενο «σχέδιο διάσωσης» της Κύπρου – με τον ευφημισμό εδώ να διεκδικεί θέση στα εγχειρίδια της ελληνικής γλώσσας.

Η ξεχειλίζουσα κυνισμού απάντηση του Γερμανού υπουργού, ωστόσο, επεδίωκε να κλείσει απότομα τη συζήτηση για την ύπαρξη οποιωνδήποτε εναλλακτικών λύσεων.

Το φάντασμα της γερμανικής δικτατορίας πάνω από την Ευρώπη

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Τον Ιούνιο του 1953, μια μαχητική απεργία των οικοδόμων του Ανατολικού Βερολίνου εξελίχθηκε σε γενικευμένη λαϊκή εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης Ούλμπριχτ, η οποία έγινε δυνατό να κατασταλεί μόνο χάρη στην επέμβαση των σοβιετικών τεθωρακισμένων.
Σε αυτή την τραγική για τους οπαδούς του σοσιαλισμού εξέλιξη αναφέρεται το γνωστό ποίημα του Γερμανού κομουνιστή Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο «Η λύση»: «Ύστερ' απ' την εξέγερση της 17 του Ιούνη,/ ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών /  έβαλε και μοιράσανε στη Λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις/ που λέγανε πως ο λαός/ έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης /  και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει / παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα 'ταν τότε/ πιο απλό, η κυβέρνηση/ να διαλύσει το λαό/ και να εκλέξει έναν άλλον...;».

Το πολιτικό κατεστημένο της σημερινής ενιαίας Γερμανίας θα έβγαινε από τα ρούχα του αν κάποιος του καταλόγιζε ομοιότητες με την ψυχροπολεμική κυβέρνηση του Ούλμπριχτ. Κι όμως, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το απολυταρχικό πνεύμα και τη γραφειοκρατική τύφλωση των φιλοσοβιετικών.

Τώρα Τέλος!

του Θύμιου Κ.

Την καταστροφή, την εξαθλίωση, την εξόντωση του ελληνικού λαού, μπορεί να την αποτρέψει, να την σταματήσει ΤΩΡΑ, μόνο ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Όχι με εκλογές. Με μεγάλη προσπάθεια, μαζικό αγώνα, οργανωμένο, πρωτότυπο, συντονισμένο, αποφασισμένο να επιβάλει ουσιαστικές λύσεις και όχι πειράματα και ημίμετρα.


Οι βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αγανάκτηση, οργή, εξαθλίωση, συνειδητοποίηση της κοροϊδίας, συνειδητοποίηση της αναποτελεσματικότητας των απανωτών πακέτων μέτρων.

Υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα, σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του ελληνικού λαού και έντονη αίσθηση αδικίας και δουλέματος. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως όλα αυτά χρειάζονται κάποιον να τα οργανώσει, να τα συντονίσει, να εμπνεύσει το όποιο κίνημα, να κωδικοποιήσει τα αιτήματα, να σαλπίσει το εναρκτήριο λάκτισμα.

Και λέω δυστυχώς, διότι, μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται κάποιος από τους υπάρχοντες φορείς να μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το βάρος.

H ''γραμμή παραμονής στο ευρώ'' χρεοκοπεί ραγδαία

της Αριάδνης Αλαβάνου

Ύστερα από συνάντηση με τον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνγκερ, στην Αθήνα, όπου διαπιστώθηκε η πλήρης συμφωνία τους, ο Αντώνης Σαμαράς αναχωρεί για Βερολίνο και Παρίσι, όπου θα συναντηθεί στις 24 και 25 του μηνός με την Α. Μέρκελ και τον Φ. Ολάντ. Το αίτημά του είναι να δοθεί μια «ανάσα» στην κυβέρνησή του, ήτοι επιμήκυνση κατά δύο χρόνια του προγράμματος περικοπών δημοσίων δαπανών, απολύσεων κοκ. Βασική πολιτική αποσκευή του είναι η γραμμή της «παραμονής στο ευρώ».

Μ’ αυτή συντάσσεται, ασφαλώς με διαφοροποιήσεις ως προς τη διαπραγματευτική τακτική και τους στόχους,  η αξιωματική αντιπολίτευση του Σύριζα-ΕΚΜ, που διά στόματος εκπροσώπου του Π. Σκουρλέτη φρόντισε, λίγες μόνο ημέρες πριν από το πρωθυπουργικό ταξίδι, σε μια ένδειξη υποστήριξης –πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί αυτό;--να δηλώσει: «Κανείς από τον Σύριζα δεν θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ».  

Η δραχμή είναι η μόνη λύση

τou Λεωνίδα Βατικιώτη

Καμία λύση στην κρίση δημόσιου χρέους δεν μπορεί να δοθεί όσο η Ελλάδα χρησιμοποιεί το ευρώ, ενώ ο καταστρεπτικός ρόλος της ευρωζώνης στην ελληνική κρίση φάνηκε με το PSI, όπου το δημόσιο χρέος κρατικοποιήθηκε για να θωρακιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. 

Η έξοδος από το ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μπορεί να σημάνει τη βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια μακράς πνοής αντιστροφή της χρόνιας επιδείνωσης του βιοτικού μας επιπέδου…

Δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάτι θεμελιωδώς σάπιο υπάρχει στο (εφήμερο όπως θα αποδειχθεί) βασίλειο της ευρωζώνης. Προς επίρρωση, η πρόσφατη διεύρυνση του μνημονιακού κλαμπ με μια ακόμη χώρα, την Ισπανία. Έτσι, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, ο κύκλος των χαμένων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης επεκτείνεται, πλησιάζοντας απειλητικά την Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα καταρρίπτεται η μυθολογία που σχεδιασμένα αναπτύχθηκε από το Βερολίνο ενοχοποιώντας κάθε ένα λαό της ευρωζώνης ξεχωριστά.

Λουτσιάνο Βασαπόλο: «Ευρώ, το σούπερ - μάρκο»

Επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης

Καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης Sapienza και σε πολλά ακόμη πανεπιστήμια της Λατινικής Αμερικής, σύμβουλος πολλών αριστερών κυβερνήσεων στην αμερικανική υποήπειρο και συγγραφέας περισσότερων από 50 βιβλίων, ο Λουτσιάνο Βασαπόλο παρόλ’ αυτά ορίζεται ως μαχόμενος κομμουνιστής και συνδικαλιστής, καθώς συμμετέχει με πρωτοπόρο τρόπο στην οργάνωση Δίκτυο Κομμουνιστών (Rete dei communisti) και τα συνδικάτα βάσης USB. 

Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο Η αφύπνιση των γουρουνιών ο λόγος γίνεται για τις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα και Ισπανία, το αρκτικόλεξο των οποίων σχηματίζει την καθόλου τιμητική λέξη ...γουρούνια (PIIGS). 

Η πρόταση που καταθέτει ο Λουτσιάνο Βασαπόλο ξεκινάει από την έξοδο από το ευρώ και την δημιουργία μιας εναλλακτικής οικονομικής ένωσης που θα έχει και το δικό της νόμισμα. 
Στην αφετηρία όμως κάθε επεξεργασίας βρίσκεται ο προσδιορισμός του χαρακτήρα της υπό εξέλιξη κρίσης.

– Το είδος, η προέλευση και οι συνέπειες αυτής της κρίσης δεν είναι λεπτομέρειες. Με μαρξιστικούς όρους, τρία είδη κρίσεων προσδιορίζονται και αναλύονται στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. 

Η προσωρινή κρίση, η διαρθρωτική και η συστημική. Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για μια συστημική κρίση, αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν τι πραγματικά είναι. Όταν εμείς οι μαρξιστές αναλυτές την περιγράφαμε χρόνια πριν, στη δεκαετία του ’90, κανείς δεν μας έδωσε σημασία.

ΜΕΛΕΤΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ: Κινδυνολογίες και ψέματα υπέρ του ευρώ

(Πριν, 3.6.12)

Σε διατεταγμένη υπηρεσία η Εθνική Τράπεζα εμφανίζει ως συμφέρον της κοινωνίας το συμφέρον των τραπεζιτών

 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μια ακόμη προσπάθεια για να εμφανιστεί η σημερινή οικονομική πολιτική, στο βασικό της περίγραμμα, ως μονόδρομος, αποτελεί η ειδική έκδοση της Εθνικής Τράπεζας που δόθηκε στην δημοσιότητα την Τρίτη 29 Μαΐου 2012, με θέμα «το κρίσιμο δίλημμα» για την ελληνική οικονομία. Η έκθεση επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει τις συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και καταλήγει ότι η έξοδος ισοδυναμεί με κοινωνική καταστροφή. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει να στοιχίσει τους εκλογείς πίσω από το ευρώ και κατ’ επέκταση τα φιλο-Μνημονιακά κόμματα, υπερβαίνοντας έτσι την διαχωριστική γραμμή που έχει διαμορφωθεί με επίκεντρο το Μνημόνιο και κατ’ επέκταση το κοινωνικό ζήτημα. Μια διαχωριστική γραμμή που, περιττό να ειπωθεί, διευκολύνει την άμεση καταδίκη της λιτότητας και την μακροπρόθεσμη αμφισβήτηση του ευρώ, επιτρέποντας μετατοπίσεις σε βάρος της αστικής πολιτικής.

Έξοδος από το ευρώ: Αυθαίρετη και αστεία κινδυνολογία

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Με μια άγαρμπη επιχείρηση καλλιέργειας φόβου έκανε ποδαρικό ο νέος χρόνος. «Είτε θα μείνουμε στο ευρώ μειώνοντας το επίπεδο διαβίωσης όλοι μας, είτε θα αποχωρήσουμε από το ευρώ γυρνώντας δεκαετίες πίσω» είπε ο Β. Ράπανος, πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και της Εθνικής Τράπεζας, κατά την κοπή της πίτας στο Χρηματιστήριο Αθηνών. 

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γ. Προβόπουλος, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας στην Καθημερινή που παρομοίασε την επιστροφή στην δραχμή με έναν όρο από την αθλητική δημοσιογραφία: «αληθινή κόλαση»! 

Αυτό το ενδεχόμενο «θα ισοδυναμούσε στην πρώτη κρίσιμη φάση με επάνοδο στη δεκαετία του 50», ήταν τα λόγια του.

Κατ’ αρχάς, τόσο ο Β. Ράπανος όσο και ο Γ. Προβόπουλος μόνο για να απολογηθούν έπρεπε να διαθέτουν σήμερα δικαίωμα δημόσιου λόγου. Γιατί και οι δύο, από την δεκαετία του ’80 κιόλας, έχουν εργαστεί σε νευραλγικές και πολύ υψηλής ευθύνης θέσεις του τραπεζικού τομέα και του κράτους με αποτέλεσμα να φέρουν ευθύνη για το καθεστώς άτυπης χρεοκοπίας στο οποίο ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια. 

Για την έξοδο από το ευρώ και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε

του Κώστα Κούσιαντα

Από την στιγμή που ο ελληνικός καπιταλισμός μπήκε στην δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα από το χρονικό σημείο που ξέσπασε η κρίση χρέους στην Ελλάδα, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ αναδείχτηκε σε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αντιπαράθεσης, ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος που επιδιώκουν να επεξεργαστούν ριζοσπαστικές κινηματικές και πολιτικές απαντήσεις απέναντι στην κρίση του συστήματος. 

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία απέκτησε αυτή η αντιπαράθεση, ανάμεσα στις δυνάμεις και τα ρεύματα που θέλουν να συγκροτήσουν μια ξεκάθαρα επαναστατική πολιτική πρόταση, η οποία θα στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Κ. Λαπαβίτσας: «Θα ανακάµψουµε µε στάση πληρωµών»

του  Κώστα Λαπαβίτσα

«Κάντο όπως η Ισλανδία»: Αυτή είναι, σε τελική ανάλυση, η βασική ιδέα μιας προοδευτικής αριστερής πολιτικής για «διέξοδο από την κρίση». 

Εμείς θα πρέπει να στηρίξουμε, ειδικά το αίτημα για στάση πληρωμών, και να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα, ώστε να μην κυριαρχήσει το χάος, αλλά να υπάρχουν δομές και οργανώσεις ώστε ο λαός να σταματήσει να φοβάται, και αντίθετα να πιστέψει ότι μπορεί να αποτρέψει την μετάλλαξή του σε κολλήγους, στα χέρια μοντέρνων φεουδαρχών.

Χρειαζόμαστε ένα νέο ΕΑΜ;

του Δημήτρη Κουμπή

Τις τελευταίες ιδίως μέρες έχει εξαπολυθεί ένα προπαγανδιστικό κύμα προκειμένου να συσκοτιστεί η στοιχειώδης αλήθεια. 

Η πικρή αυτή αλήθεια συνίσταται στο ότι η Ελλάδα έχει μια κυβέρνηση εργαλείο των δανειστών και της εγχώριας ολιγαρχίας. Ποτέ στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου μας δεν ήταν τόσο φανερό κάτι τέτοιο. 

Ένας πρωθυπουργός, προερχόμενος από τα επιτελεία του διεθνούς κεφαλαίου, που ξεκίνησε την καριέρα του ως σύμβουλος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ για να καταλήξει μέλος της Τριμερούς Επιτροπής και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και μια τρικομματική συμμαχία (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) αποφασισμένη να ματώσει τον Έλληνα και την Ελληνίδα.

Γιατί πρέπει να βγούμε από την ευρωζώνη!

Έξι  παρατηρήσεις για μια προοδευτική έξοδο!

Τι σημαίνει «εθνικό νόμισμα» και γιατί έχει κρίσιμη σημασία μια νέα εθνική προοδευτική νομισματική πολιτική;

Το νόμισμα και η νομισματική πολιτική για κάθε χώρα δεν είναι ένα ουδέτερο πράγμα ή μια ουδέτερη, άνευ σημασίας, λειτουργία, όπως, ίσως, νομίζουν οι περισσότεροι.

Αντίθετα, το είδος του νομίσματος και κυρίως η νομισματική πολιτική και όσα τη συνοδεύουν παίζουν κρίσιμο, αν όχι και καθοριστικό, ρόλο για τις οικονομικές εξελίξεις σε μια οποιαδήποτε χώρα.

Στο κείμενο αυτό, θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε σε γενικές και αδρές γραμμές, το τι σημαίνει και γιατί είναι απόλυτα αναγκαίο για τη χώρα μας και για την έξοδο από την κρίση ένα νέο εθνικό νόμισμα και η εφαρμογή μιας νέας εθνικής προοδευτικής νομισματικής πολιτικής στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προοδευτικής ανασυγκρότησης μιας χώρας.

Συμπυκνώνουμε αυτή την αδήριτη ανάγκη στις εξής παρατηρήσεις:

Το θέατρο ΓΑΠ, οι «πρόθυμοι» της συναίνεσης και η κωμωδία Σαμαρά!

Καταστρέφουν και λεηλατούν τη χώρα!

Εδώ και τώρα συμπαράταξη της αριστεράς με ριζοσπαστικό πρόγραμμα και αιχμές το στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ!

Ο Γ. Παπανδρέου έπαιξε ένα κακότεχνο και άθλιο θέατρο δύο μέρες στη Βουλή (και όχι μόνο) με τη ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του, για να «κοροϊδέψει» τους πάντες, λέγοντας ότι ο ίδιος, από τη θέση του πρωθυπουργού, θα αναλάβει να διαμεσολαβήσει να αντικαταστήσει τον εαυτό του στο πλαίσιο κυβέρνησης «συνεννόησης».

Από την άλλη, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «εξευτελίστηκαν», κάνοντας ότι δεν κατάλαβαν την «κοροϊδία» του ΓΑΠ και έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης, παρά τα όσα αντίθετα, πολλοί εξ’ αυτών, έλεγαν το προηγούμενο διάστημα.

Σπρώχνει το ευρώ στην άβυσσο

του Γιώργου Δελαστίκ

Κόλαση για την κυβέρνηση Παπανδρέου και προσωπικά για τον πρωθυπουργό ήταν τα χθεσινά πρωτοσέλιδα των περισσότερων σοβαρών ευρωπαϊκών εφημερίδων, όπως και των ευρωπαϊκών εκδόσεων των αμερικανικών εφημερίδων. 

Περισσότερο έξαλλοι κατά του Γ. Παπανδρέου ήταν οι Ισπανοί και οι Ιταλοί επειδή έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι το δημοψήφισμα του πρωθυπουργού καθιστά ασταθέστερο το ευρώ και φυσικά πολύ πιο ευάλωτες την ισπανική και ιταλική οικονομία στις επιθετικές ορέξεις των κερδοσκόπων των χρηματοπιστωτικών αγορών.

"Η Ελλάδα σπρώχνει το ευρώ στην άβυσσο" ήταν ο χαρακτηριστικός πρώτος τίτλος της φιλοσοσιαλιστικής ισπανικής εφημερίδας "Ελ Παΐς" στο χθεσινό της φύλλο. "Η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος για το πακέτο διάσωσης προκαλεί πανικό στην ΕΕ" τονίζεται στον υπέρτιτλο. 

"Το Γιούρογκρουπ φοβάται την οριστική χρεοκοπία της Ελλάδας" υπογραμμίζεται στον υπότιτλο. "Κολοσσιαίο λάθος" είναι ο τίτλος του κύριου άρθρου της εφημερίδας, η οποία έχει αφιερώσει επτά  ολόκληρες σελίδες στο ελληνικό θέμα και τις ευρωπαϊκές συνέπειές του. "Η ζημιά που αυτή η ανόητη πρωτοβουλία μπορεί να προκαλέσει στην ΕΕ, στο μέλλον της Ελλάδας και στην εικόνα των ηγετών της είναι ανυπολόγιστη, σε βαθμό που το καλύτερο είναι να αποσυρθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα" υποστηρίζει με έμφαση η "Ελ Παΐς" στο κύριο άρθρο της.

Ναι στο δημοψήφισμα, το ταχύτερο δυνατό!

Το δημοψήφισμα συνιστά μια εξαιρετική ευκαιρία για τον λαό

 του Δημήτρη Καζάκη

 

Πανικός στα επιτελεία  όλων των κομμάτων προκάλεσε η φραστική αναφορά του φερόμενου ως πρωθυπουργού της χώρας, κ. Γ. Α. Παπανδρέου, στην πιθανότητα δημοψηφίσματος σχετικά με την νέα συμφωνία «διάσωσης» της 26^ης Οκτωβρίου. 

 

Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα είναι μια μπλόφα της κυβέρνησης για να μπορέσει να «αγοράσει χρόνο» προκειμένου να προχωρήσει στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας και του λαού της. 

Είναι ξεκάθαρο πια ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου εκτελεί συμβόλαιο ενάντια στην χώρα και τον λαό της με την συνενοχή, την σύμπραξη και την ανοχή του συνόλου της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Η κίνησή της αυτή περί δημοψηφίσματος είναι η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να γαντζωθεί στην εξουσία μέχρι να ολοκληρώσει την αποστολή της. 

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η κυβέρνηση, ούτε καμιά άλλη καθεστωτική δύναμη της δεξιάς ή της αριστεράς δεν θέλει να γίνει δημοψήφισμα γιατί ό,τι δίλημμα και να μπει, ό,τι ερώτημα και να τεθεί, όσο παραπειστικό κι αν είναι, το πραγματικό ερώτημα που θα τεθεί για να απαντήσει ο λαό είναι το εξής απλό: μέσα στο ευρώ και υπόδουλος ή έξω από το ευρώ και ελεύθερος.