Στην Ισλανδία, τέσσερις τραπεζίτες πέρασαν το κατώφλι της φυλακής

Ο... λαϊκισμός της Ισλανδίας. 

του Νίκου Ανδριόπουλου 

Σε μία ευνομούμενη πολιτεία το παρόν άρθρο δεν θα χρειαζόταν να γραφεί. Η είδηση πέρασε στα ψιλά και κανείς δεν επέλεξε να ασχοληθεί επί της ουσίας. Στην Ισλανδία, πέντε χρόνια μετά την πτώχευση της χώρας από την τραπεζική κατάρρευση, τέσσερις τραπεζίτες πέρασαν το κατώφλι της φυλακής. Πρόκειται για τον πρώην γενικό διευθυντή, τον πρώην πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, έναν από τους βασικούς μετόχους, καθώς και για τον γενικό διευθυντή του παραρτήματος Λουξεμβούργου της τράπεζας Kaupthing.
 
Οι τέσσερις καταδικασθέντες κρίθηκαν ένοχοι για την απόκρυψη του γεγονότος ότι επενδυτής από το Κατάρ, ο οποίος είχε αγοράσει το 5,1% του ποσοστού των μετοχών της τράπεζας κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, το είχε πράξει με χρήματα που του δάνεισε η ίδια η τράπεζα. Οι εισαγγελείς σημείωσαν ότι η συμφωνία επηρέασε την τιμή της μετοχής της τράπεζας, ενώ πρόσθεσαν ότι τα συγκεκριμένα δάνεια ήταν παράνομα. Θυμίζει τίποτα η συγκεκριμένη πρακτική;

Με την ιαχή «κλέφτες, κλέφτες» σείστηκαν οι δρόμοι της Λισαβόνας

Χιλιάδες διαδηλωτές «πολιόρκησαν» το προεδρικό μέγαρο στην Λισαβόνα

 Λαοθάλασσα Πορτογάλων κατά των μέτρων λιτότητας!



Με την ιαχή «κλέφτες, κλέφτες» σείστηκαν οι δρόμοι της Λισαβόνας, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές «πολιόρκησαν» το προεδρικό μέγαρο την ώρα που το Συμβούλιο του Κράτους συνεδρίαζε προκειμένου να αναλυθούν τα νέα μέτρα λιτότητας που έχουν προκαλέσει κοινωνική αναταραχή.
Η οργή των διαδηλωτών εστιάστηκε στον πρωθυπουργό Πέδρου Πάσους Κοέλιου ο οποίος είχε δηλώσει κάποια στιγμή στο παρελθόν πως δεν θα επιτρέψει να περάσουν μέτρα που θα πυροδοτήσουν οργή και θα «ακούσει το έθνος».
 
Οι Πορτογάλοι εδώ και μέρες έχουν κατέβει στους δρόμους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τις αναγγελίες αυξήσεων από το ερχόμενο έτος στις κρατήσεις για το κοινωνικό κράτος, γεγονός που μεταφράζεται σε περισσότερη μείωση των απολαβών τους.
« Ο λαός έχει κουραστεί να τον κλέβουν και να τον ταπεινώνουν» τόνιζαν στα συνθήματά τους οι διαδηλωτές οι οποίοι κινητοποιήθηκαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

H κοιλάδα των δακρύων και ο κερδισμένος χρόνος

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Μπορεί η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου να προκάλεσε προσωρινή ανακούφιση στους ιθύνοντες κύκλους της Ε.Ε., αλλά επί της ουσίας ελάχιστα πράγματα αλλάζει για την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία θα συνεχίσει να συμπιέζεται στις Συμπληγάδες των ασφυκτικών, εξωτερικών πιέσεων και της εσωτερικής, κοινωνικής κατακραυγής. Η έκφραση «αγοράσαμε πολιτικό χρόνο», κερδίζει το βραβείο της πλέον διαδεδομένης κοινοτοπίας του καλοκαιριού, αποφεύγει όμως το ενοχλητικό, υπολανθάνον ερώτημα: πόσο χρόνο, σε τι τιμή και για να κάνουμε τι ακριβώς;

Επί του παρόντος, όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση κατέβαλε βαρύ πολιτικό τίμημα για να αγοράσει βραχύ πολιτικό χρόνο -ας πούμε, μέχρι το φθινόπωρο- έως ότου αντιμετωπίσει την επόμενη, ενδεχομένως οξύτερη κοινωνική κρίση και συρθεί σε εκλογές χωρίς βάσιμη ελπίδα επικράτησης.

Αυτά που ζήσαμε το τελευταίο τριήμερο υπερβαίνουν τις δυσάρεστες, πλην συνήθεις εκδηλώσεις υπερβάλλοντος αστυνομικού ζήλου στην καταστολή διαδηλώσεων. Με αφορμή τη δράση δεκάδων κουκουλοφόρων (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και με την καταγεγραμμένη από τις κάμερες συντροφική συνύπαρξη περίεργων λοστοφόρων, οι οποίοι φυγαδεύτηκαν στη… Βουλή (!), τα ΜΑΤ ξυλοκόπησαν αδιακρίτως ειρηνικούς διαδηλωτές και μετέτρεψαν επί ώρες το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο ασφυξιογόνων αερίων.

Η ταπείνωση των Ελλήνων

του Δημήτρη Χρήστου 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επιμήκυνση του δανείου των 110 δισ. ευρώ με λογικά επιτόκια είναι ένα λασκάρισμα στη σφικτή θηλιά που μας έχουν φορέσει, αφού προηγουμένως και για πολλά χρόνια ο δικομματισμός, με το ισχυρό πελατειακό σύστημα που είχε στήσει για να συντηρείται στην εξουσία, είχε τινάξει την μπάνκα στον αέρα. 

Βοηθούντων και των Αμερικανών, που φοβούνται πως μια γενίκευση της κρίσης χρεών στην ευρωζώνη είναι ικανή να πηδήσει τον Ατλαντικό, όπως τον πήδησε η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007, όταν έσκασε η φούσκα του “καπιταλιστικού καζίνο” και έφτασε στην Ευρώπη.