Στην Ισλανδία, τέσσερις τραπεζίτες πέρασαν το κατώφλι της φυλακής

Ο... λαϊκισμός της Ισλανδίας. 

του Νίκου Ανδριόπουλου 

Σε μία ευνομούμενη πολιτεία το παρόν άρθρο δεν θα χρειαζόταν να γραφεί. Η είδηση πέρασε στα ψιλά και κανείς δεν επέλεξε να ασχοληθεί επί της ουσίας. Στην Ισλανδία, πέντε χρόνια μετά την πτώχευση της χώρας από την τραπεζική κατάρρευση, τέσσερις τραπεζίτες πέρασαν το κατώφλι της φυλακής. Πρόκειται για τον πρώην γενικό διευθυντή, τον πρώην πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, έναν από τους βασικούς μετόχους, καθώς και για τον γενικό διευθυντή του παραρτήματος Λουξεμβούργου της τράπεζας Kaupthing.
 
Οι τέσσερις καταδικασθέντες κρίθηκαν ένοχοι για την απόκρυψη του γεγονότος ότι επενδυτής από το Κατάρ, ο οποίος είχε αγοράσει το 5,1% του ποσοστού των μετοχών της τράπεζας κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, το είχε πράξει με χρήματα που του δάνεισε η ίδια η τράπεζα. Οι εισαγγελείς σημείωσαν ότι η συμφωνία επηρέασε την τιμή της μετοχής της τράπεζας, ενώ πρόσθεσαν ότι τα συγκεκριμένα δάνεια ήταν παράνομα. Θυμίζει τίποτα η συγκεκριμένη πρακτική;

Ήταν εδώ και χρόνια ενήμεροι για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει η πολιτική λιτότητας

«Εκατόμβες νεκρών» ετοιμάζει η κυβέρνηση

Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Υγείας ήταν εδώ και χρόνια ενήμεροι για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει η πολιτική λιτότητας

του  Άρη Χατζηστεφάνου

 

O ασθενής μπήκε σε κακή κατάσταση στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού. Πριν από λίγες ήμερες είχε νοσηλευθεί στο Ασκληπιείο Βούλας με έμφραγμα του μυοκαρδίου και στα χέρια του κρατούσε ένα χαρτί από το νοσοκομείο. Δεν ήταν τα αποτελέσματα εξετάσεων αλλά ένας λογαριασμός των 500 ευρώ. «Από το λογιστήριο του νοσοκομείου μου είπαν ότι αν δεν πληρώσω αμέσως θα με στείλουν φυλακή» εξήγησε στον καρδιολόγο Γιώργο Βήχας από το κοινωνικό ιατρείο που τον υποδέχθηκε. Και αν αυτός δεν είχε αντιδράσει άμεσα, χορηγώντας του ειδική αγωγή, πιθανότατα αυτός ο λογαριασμός θα τον είχε στείλει στο θάνατο.

Το περιστατικό είναι παλιό αλλά στην πραγματικότητα είναι η απόλυτη εικόνα του μέλλοντος. Αν και όλοι κατανοούμε ότι η «λιτότητα σκοτώνει», η αυξημένη θνησιμότητα δεν θα προέλθει όπως νομίζουμε μόνο από τη ραγδαία επιδείνωση του συστήματος υγείας, το οποίο δεν θα προσφέρει επαρκείς υπηρεσίες, αλλά κυρίως από την αύξηση των ανισοτήτων και του στρες που προκαλεί η οικονομική κρίση. 

Σε συνδυασμό με την νεοφιλελεύθερη συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ η κατάσταση αυτή, μας εξηγεί ο Γιώργος Νικολαϊδης, διευθυντής Ψυχικής Υγείας και κοινωνικής Πρόνοιας στον Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού θα οδηγήσει σε μαζικά κρούσματα καρδιοαγγειακών παθήσεων αλλά και κρουσμάτων καρκίνου. «Η πολιτική του 2012 θα καταγραφεί σαν μείωση του προσδόκιμου ζωής το 2020 – ξέρετε όταν λένε ότι θα βγούμε στις αγορές» μας λέει με ένα πικρό χαμόγελο.

Ο Heiner flassbeck, ο Κώστας Λαπαβίτσας και οι συζητήσεις στην Κύπρο για την έξοδο από το ευρώ

της Βασιλικής Σιούτη

Μπορεί η Κύπρος να απέρριψε, πριν λίγες μέρες όταν συζητήθηκε, το ενδεχόμενο εξόδου της από την ευρωζώνη, το θέμα όμως έχει τεθεί πλέον στην κυπριακή κοινωνία αλλά και στην πολιτική σκηνή και η συζήτηση έχει ανοίξει. 

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκαν στο νησί δύο γνωστοί οικονομολόγοι, ο Κ.Λαπαβίτσας από την Αγγλία και ο Heiner Flassbeck από τη Γερμανία για να συζητήσουν το πιθανό σχεδιασμό του σχετικού plan b. Η πρωτοβουλία ήταν του ΑΚΕΛ, αλλά πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα.

Ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιάννης Κασουλίδης σε συνέντευξή του στη γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung την περασμένη εβδομάδα παραδέχθηκε ότι η Λευκωσία έφτασε στο σημείο «να ζυγίσει σοβαρά την έξοδο από το κοινό νόμισμα». Σύμφωνα με πληροφορίες από την κυπριακή κυβέρνηση όμως, γρήγορα διαπίστωσαν ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να εξεταστεί σοβαρά στο παρά 5 και χωρίς καμία προετοιμασία. «Άρα, στην πραγματικότητα δεν είχαμε καμία επιλογή πέρα από το να υποκύψουμε» αναφέρει κύπριος αξιωματούχος.

Το θέμα όμως έχει πέσει στο τραπέζι και απασχολεί σοβαρά όλα τα κομματικά επιτελεία. Το πρόσφατο άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν στους New York Times που έλεγε ότι η Κύπρος θα πρέπει να εγκαταλείψει τώρα την Ευρωζώνη και να αφήσει το νόμισμα της να υποτιμηθεί ώστε να ανακάμψει, έγινε επίσης αντικείμενο προβληματισμού.

Αν παραμείνει «ταμπού» το ευρώ θα γίνει χαρακίρι!

του Διονύση Ελευθεράτου

Να λοιπόν που στην ευρωζώνη γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι - και πενόμενοι! Εκεί που «φοβόμασταν» πως οι καταθέσεις μας θα απειληθούν από το νεοκομμουνιστικό δρεπάνι του Στρατούλη, τα της Κύπρου πιστοποίησαν ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει στην ίδια την ευρωπαϊκή, τραπεζοκεντρική ...στράτα - στρατούλα της «οικονομικής ορθοδοξίας».

Επειδή πλάι στο σαπισμένο φρούτο του «ευρωπαϊσμού» ανθεί και η κολοκυθιά, μερικά ημέτερα «παπαγαλάκια» επιδόθηκαν προ ημερών στην αναζήτηση του μνημονιακού «μικρότερου κακού» - παλιά μου τέχνη, δηλαδή...

«Γιατί να μην κουρευτούν οι καταθέσεις; Είναι καλύτερο να την πληρώσουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία;». 

Περίεργο (τρόπος του λέγειν) το δίλημμα, αλλά και η όψιμη ευαισθησία των «παπαγάλων»: Μέχρι τώρα από αυτά τα ...ράμφη δεν βγήκε «κιχ» για την αρπαγή του 75% των αποθεματικών των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων (PSI), αλλά ούτε και για την ταυτόχρονη ιδιότυπη, συντελούμενη μέσω εξωφρενικών «χαρατσιών» και φόρων, αποψίλωση των καταθέσεων μας. Βλέπετε, τα κακά -«ισοδύναμα» ή ετεροβαρή-τελικά είθισται να καταφθάνουν μαζί! Στα λόγια τα χωρίζει το διαζευκτικό «ή», στην πράξη τα ενώνει το «και».

“Η επιλογή που δόθηκε στην κυπριακή κυβέρνηση είναι απαράδεκτη και καταστροφική”

Ο καθηγητής οικονομικών της σχολής SOAS του πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κ.Λαπαβίτσας, ανατρέπει τους μύθους για τις εξελίξεις στην Κύπρο αναδεικνύοντας τις ευθύνες της Ε.Ε

Πηγή: info-war  

Ακολουθεί κείμενο από το μπλογκ του Κώστα Λαπαβίτσα: Η κρίση της Κύπρου είναι, όπως ήταν και η κρίση της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας, κυρίως τραπεζική κρίση. Η ‘λύση’ που προωθείται από την τρόικα στην Κύπρο όμως, είναι σαφώς χειρότερη από τις άλλες δύο. Απειλεί να καταστρέψει την κυπριακή οικονομία και να αναζωπυρώσει την κρίση του ευρώ. Το πρόβλημα και στις τρεις αυτές χώρες προήλθε από το χρεοκοπημένο τραπεζικό σύστημα, καθώς ο δημόσιος τομέας έχει σχετικά χαμηλό χρέος και δεν ευθύνεται για την κρίση. Η οικονομική καταστροφή προήλθε από τις τράπεζες, αλλά το βάρος καλείται να το σηκώσει το δημόσιο και η κοινωνία συνολικά.

Πώς η Ισλανδία βγήκε από την κρίση χωρίς Μνημόνια…

Συνέντευξη του Στεϊνγκρίμουρ Σίγκφουσον* στον Μιχάλη Ψύλο

Ξαφνικά, όλοι μιλούν με θαυμασμό για την Ισλανδία. Τη μικρή νησιωτική χώρα των Βίκινγκς, που πριν ακριβώς από τέσσερα χρόνια έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ήταν φθινόπωρο του 2008, όταν μέσα σε μία εβδομάδα η Ισλανδία επλήγη πολύ σοβαρά από τη διεθνή οικονομική κρίση, με τις τρεις σημαντικότερες τράπεζές της να χρεοκοπούν. Το δημόσιο χρέος ανήλθε στο 900% του ΑΕΠ.

Η χώρα βυθίστηκε σε μια βαθιά ύφεση, με μείωση του ΑΕΠ κατά 11% μέσα σε δύο χρόνια. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε με νόμο να αναγκάσει όλους τους Ισλανδούς να πληρώσουν για να εξοφλήσουν ένα χρέος ύψους 3,5 δισ. ευρώ (40% του ΑΕΠ) –δηλαδή κάπου 9.000 ευρώ ανά κάτοικο– για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Μόνο που οι Ισλανδοί αντιστάθηκαν και με δύο δημοψηφίσματα απέρριψαν κάθε τέτοια σκέψη.

Οι Ισλανδοί Βίκινγκς στάθηκαν όμως όρθιοι.

Το σχέδιο ρύθμισης των δανείων της κυβέρνησης

της Κερασίνας Ραυτοπούλου

Ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες και μεγαλοστομίες το σχέδιο ρύθμισης δανείων της Κυβέρνησης, που υποτίθεται ότι θα ανακουφίσει τους εξαντλημένους δανειολήπτες.

Αν και δεν είναι οριστικό, επειδή τελεί υπό την αίρεση ότι θα εγκριθεί από την τρόικα (πως θα μπορούσαμε άλλωστε να παρακάμψουμε τον επόπτη μας!), από την πρώτη ανάγνωση, προκύπτει ότι «άνθρακες ο θησαυρός» και «πολύς θόρυβος για το τίποτα».

Οι ρυθμίσεις, που περιέχει δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική βοήθεια στους δανειολήπτες, που έχουν δει να εξαφανίζεται το εισόδημά τους και κυρίως στους μικροεπιχειρηματίες, που βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να κλείνουν και να πέφτουν στη μαύρη τρύπα της ανέχειας και της απελπισίας.

Ας δούμε αναλυτικά τις ρυθμίσεις που εξαγγέλθηκαν :

Οι Ισλανδοί ψαράδες και οι εργάτες στην Ελληνική Χαλυβουργία

«Εμείς, που κατοικούμε στην Ισλανδία, θέλουμε να δημιουργήσουμε

μια δίκαιη κοινωνία, όπου όλοι είναι ίσοι.

Η διαφορετική καταγωγή μας, μας κάνει πιο πλούσιους ως σύνολο

και μαζί έχουμε την ευθύνη για την κληρονομιά στις επόμενες γενιές,

τη γη και την ιστορία, τη φύση, τη γλώσσα και τον πολιτισμό»

Έτσι θα ξεκινά το καινούργιο Σύνταγμα της μικρής νησιωτικής αυτής χώρας που ήταν στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ το 2008 όταν χρεοκόπησε.

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή:

Η επενδυτική φούσκα Icesave συμπαρέσυρε την οικονομία της χώρας στην χρεοκοπία, οι Ισλανδοί βγήκαν στους δρόμους αναγκάζοντας την κυβέρνηση σε παραίτηση, κάποιοι οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη -συμπεριλαμβανομένου και του τότε πρωθυπουργού με την κατηγορία της αμέλειας- ενώ η χώρα τελικά αρνήθηκε να πληρώσει όλα τα χρέη των κερδοσκόπων και τις «τοξικές επενδύσεις» τους.

Η απόφαση των Ισλανδών να μην πληρώσουν όλα τα χρέη των τραπεζών αποδείχθηκε σωτήρια για την χώρα, όπως παραδέχονται ακόμα και οι FinancialTimes.

Η «νεκρανάσταση» της Ισλανδίας

της Όλγα Κολιάτσου

Τρία χρόνια μετά την οικονομική κατάρρευση, η χώρα απέκτησε ξανά τον έλεγχο της οικονομίας της. 

Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για κοινοτική ένταξη και είσοδο στη νομισματική ένωση, ωστόσο πολλοί Ισλανδοί είναι υπερχρεωμένοι σε βαθμό απελπιστικό.

ΟΓκέιρ Χάαρντε ήταν πρωθυπουργός όταν η Ισλανδία είχε ένα είδος «επιθανάτιας εμπειρίας» πριν από τρία χρόνια -μέσα σε λίγες ημέρες κατέρρευσαν οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, η αξία της κορόνας έπεσε κατακόρυφα, η πτώχευση βρισκόταν προ των πυλών. 

Ο Γκ. Χάαρντε κάθεται στο εδώλιο για τις τότε ευθύνες του. Αυτό είναι μια πρωτιά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ισλανδία: Mε δημοψήφισμα αποφάσισαν να μην πληρώσουν το χρέος!

Γιατί η Ελλάδα δεν ακολουθεί το παράδειγμα της Ισλανδίας;

Γιατί βάζουμε τους πιστωτές πάνω από τη χώρα;

Για δεύτερη φορά, με δημοψήφισμα, που έγινε σήμερα Κυριακή 10 Απριλίου, οι Ισλανδοί αποφάσισαν να μην πληρώσουν οφειλές ύψους 4 δις ευρώ, που τους καταλογίζουν η Βρετανία και η Ολλανδία, για αποζημιώσεις που έδωσαν οι τελευταίες σε πολίτες τους, εξαιτίας της κατάρρευσης Ισλανδικών τραπεζών.

Το παράδειγμα αλλά και το μήνυμα που στέλνουν οι Ισλανδοί πολίτες αλλά και οι ισλανδικές αρχές με τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων αναφορικά με την αποπληρωμή ή όχι χρεών που με συμφωνίες (κακώς) δεσμευτήκαν οι Κυβερνήσεις, είναι εντυπωσιακό! Και αυτό το παράδειγμα και μήνυμα αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Βεβαίως οι περιπτώσεις της Ισλανδίας και του δημοσίου χρέους της Ελλάδας είναι διαφορετικές. Έχουν, όμως, ουσιώδεις και καίριες ομοιότητες.

Νέο δημοψήφισμα στην Ισλανδία

του Γιώργου Δελαστίκ

Υστερική κρίση κοντεύει να πάθει η πρωθυπουργός της Ισλανδίας Γιοχάνα Σιγκουρδαντόουτιρ με τον δεξιό πρόεδρο της χώρας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον - αν γλιτώσει το πολιτικό έμφραγμα! Η σοσιαλδημοκράτισσα πρωθυπουργός, η οποία βρέθηκε απροσδόκητα στην πρωθυπουργία της χώρας στις αρχές του 2009 εξαιτίας της εξέγερσης του ισλανδικού λαού εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης που είχε αφήσει ασύδοτες τις ισλανδικές τράπεζες να κερδοσκοπούν στο εξωτερικό με αποτέλεσμα η κατάρρευσή τους να απειλεί να συμπαρασύρει στα Τάρταρα ολόκληρη τη χώρα, αποδείχθηκε παντελώς ανάξια των προσδοκιών του λαού και κινδυνεύει τώρα να έχει και η δική της κυβέρνηση την τύχη των δεξιών προκατόχων της, με «εκτελεστή» της τον δεξιό πρόεδρο!

Βέτο πρόβαλε και πάλι ο πρόεδρος Γκρίμσον προ δεκαημέρου στη νέα συμφωνία που έκλεισε η Σιγκουρδαντόουτιρ με τις κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Ολλανδίας για να πληρώσει ο ισλανδικός λαός 5,6 δισεκατομμύρια δολάρια, σχεδόν το μισό ΑΕΠ της χώρας, τα λεφτά που είχαν φάει απατεώνες Ισλανδοί τραπεζίτες από Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες.

Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει

Του Γιώργου Δελαστίκ (Έθνος, 27.12.2010)
 
Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας».

Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική. Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται. Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν.