Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Εμπνευσμένοι από τους Ζαπατίστας, οι πικετέρος της Αργεντινής έχουν αναπτύξει το δικό τους σχέδιο αυτονομίας μέσω συνεργατικών και δικτύων αλληλοβοήθειας.

του Tomás Astelarra αργεντινού δημοσιογράφου, συγγραφέα, μουσικού, οικονομολόγου.

Όταν το 1997 στο Βορά και το Νότο της Αργεντινής γεννήθηκαν οι πρώτες κινήσεις πικετέρο (piquetero), και κάποιοι από την παγκοσμιοποιημένη και διανοητικοποιημένη μητρόπολη ξυπνήσαμε με την είδηση ότι μια νέα επαναστατική μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας και λαϊκής έκφρασης αναδύεται, εκείνα τα κεφάλια των πικετέρος με τις κουκούλες έφεραν αναπόφευκτα στο μυαλό μας τους Ζαπατίστας.

Είχαμε διαβάσει τα κείμενα του υποδιοικητή Μάρκος, τις συνεντεύξεις του με τον Μονταλμπάν, το βιβλίο του Ζιμπέκι, κάποιοι σύντροφοι είχαν ήδη ταξιδέψει εκεί. Όμως, ενώ όλα φαίνονταν από το διαδίκτυο πολύ μακρινά, κάποια φήμη είχε κάνει την καρδιά μας να χτυπά πιο γρήγορα. Υπήρχε ένας άλλος τρόπος να κάνουμε πράγματα, μια άλλη λογική, και μια εικόνα εξαπλωνόταν σε όλη την ήπειρο, αντικαθιστώντας ενστικτωδώς σε πολλά δωμάτια και πολιτιστικά κέντρα τη διάσημη φωτογραφία του Τσε.

Λίγο πριν το 2014

του Στάθη

Όταν οι καπιταλιστικές δυνάμεις συγκρούονται μεταξύ τους, όσους κανόνες κι αν βάλουν στο παιχνίδι, όσον κι αν διαρκέσουν αυτοί οι κανόνες, εν τέλει καταλήγουν στον πόλεμο. Διότι στον καπιταλισμό, ως εκ της φύσεως του, ο υπ’ αριθμόν ένα (κι αναπόδραστος) κανόνας είναι η παραβίαση των κανόνων.

Στην εποχή μας οι καπιταλιστικές δυνάμεις που συγκρούονται δεν είναι δύο, είναι πολλές κι αυτό κάνει τον κόσμο ακόμα πιο ασταθή, ακόμα πιο ευάλωτο σε «ατυχήματα». Ούτε οι συμμαχίες ή τα μπλοκ συμμαχιών είναι ευάριθμα, ούτε οι σχέσεις των εταίρων μέσα στις συμμαχίες, ούτε οι αντιθέσεις των συμμαχιών μεταξύ τους σταθερές. Αντιθέτως μια όλο και πιο πυκνή καθώς και συχνή ρευστότητα αποδεικνύει ότι υπάρχουν παντού πολλοί μνηστήρες έτοιμοι να συγκρουσθούν με το «κυρίαρχο αρσενικό» της κάθε αγέλης.

Σήμερα ο καπιταλισμός, και όπου υπάρχουν πολεμικές συγκρούσεις (για τη διαρκή διαμόρφωση θέσεων ισχύος πάνω στη γεωπολιτική σκακιέρα), και όπου επικρατεί ειρήνη, διεξάγει έναν άγριο ανηλεή ταξικό πόλεμο κατά των λαών, ακριβώς διότι σε αυτόν τον πόλεμο έχει από καιρό νικήσει.

Η δική μας Ανάσταση

του Γιώργου Ρούση

Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή- απελευθέρωση, του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία, σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.

Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχτεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα από σημαντικούς στοχαστές.

Ο Πλάτωνας στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.

Διαπρεπείς ιστορικοί μας επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δε στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι.

«Η σιωπηλή επανάσταση»

Βρυξέλλες. Κατάληψη κτιρίου της ΕΕ. Κατέβασμα της σημαίας της ΕΕ. Δράστες ακτιβιστές από έναν συνασπισμό κινημάτων όχι από μία ή δύο, αλλά από 13 χώρες – μέλη της ΕΕ. «Η δημοκρατία μας εναντίον της λιτότητάς τους», το σύνθημα των διαδηλωτών. 

Απάντηση στο αντιδραστικό σύνθημα του προέδρου της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, «Η σιωπηλή επανάσταση», όπως είχε αποκαλέσει την επαχθή και απεχθή νομοθεσία της ΕΕ και τις συνθήκες της που επιβάλλουν εξοντωτική λιτότητα στους λαούς των κρατών που συμμετέχουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Άκρως συμβολικό το κτίριο που καταλήφθηκε: Η Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Υποθέσεων. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται και τα γραφεία του επιτρόπου της Κομισιόν Όλι Ρεν. «Από κτίρια σαν αυτό που καταλαμβάνουμε σήμερα, η τρόικα επιβάλλει πολιτικές λιτότητας που αφήνουν εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς κατάλληλη φροντίδα για την υγεία τους, στερούν από τα μέσα βιοπορισμού τους εκατομμύρια περισσότερους πολίτες και καταστρέφουν ιστορικά κοινωνικά δικαιώματα τα οποία έχουν κατακτηθεί με σκληρές μάχες» δήλωσε ο Έλληνας εκπρόσωπος της ομάδας συντονισμού στις Βρυξέλλες.

O Νέος Φόρος Πτυχίου και το Πτυχίο της Επανάστασης

Είναι μια είδηση που πέρασε κι αυτή στα «ψιλά γράμματα», που χάθηκε ή θάφτηκε εύκολα μέσα στο κανάλι των καθημερινών πληροφοριών που λαμβάνουμε. Μια είδηση, ωστόσο, τόσο σημαντική που σε κάνει να αναρωτιέσαι για τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου: ποιοι ακριβώς είναι, με ποια κριτήρια θεωρούνται άνθρωποι του πνεύματος και κυρίως τι πράττουν καθημερινά, αν πράττουν, για να επικυρώνουν την φωτεινή πνευματική τους ταυτότητα.  

του Βίκτωρα Τσιλώνη

Αναφέρομαι στο δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής στις 25-08 2012, σύμφωνα με το οποίο η ‘δημοκρατική’ κυβέρνηση αυτής της χώρας σκοπεύει να φορολογήσει 1.000.000 ελεύθερους επαγγελματίες με βάση τον αριθμό των πτυχίων τους (πτυχίο ή πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά). 

Από το νομοσχέδιο που κατατέθηκε προκύπτει πρώτον ότι, σε περίπτωση ψήφισης του, θα πρέπει να δηλώνουμε στο Ε1- ή κάποιο νέο έντυπο Ε- τον αριθμό των πτυχίων καθώς και το εκπαιδευτικό ίδρυμα και δεύτερον ότι η ανακριβής δήλωση των σπουδών του κάθε φορολογούμενου θα συνιστά πλέον σοβαρό φορολογικό παράπτωμα.

Επομένως, κάποιος ουσιαστικά ανενεργός ή ημιαπασχολούμενος Έλληνας πολίτης, ο οποίος θα είναι ελεύθερος επαγγελματίας με την ατυχή έμπνευση να σπουδάσει εν καιρώ «εργασίας», αν κατά τη διάρκεια της κρίσης λάβει κάποιο άλλο πτυχίο, αυτό θα θεωρηθεί δια βίου τεκμήριο για την υψηλότερη φορολόγησή του.

Η επανάσταση της ζωντανής γνώσης

του Gigi Roggero*

Ζούμε σε μια επαναστατική κατάσταση. Θα μπορούσαμε να αναδιατυπώσουμε τον κλασικό ορισμό, με τους ακόλουθους όρους: οι κυρίαρχες ελίτ του παγκόσμιου κεφαλαίου δεν μπορούν να ζήσουν όπως στο παρελθόν· οι εργαζόμενοι, οι επισφαλείς, οι φοιτητές, οι φτωχοί, η ζωντανή γνώση αρνούνται να ζήσουν όπως στο παρελθόν. 

Κατά την παγκόσμια κρίση, οι διεθνικοί αγώνες -από τις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική έως τους acampadas στην Ισπανία ή την Πλατεία Συντάγματος, από το κίνημα των πανεπιστημίων της Χιλής έως το Occupy και την εξέγερση του Κεμπέκ- συγκροτούνται από τη σύγκλιση της υποβαθμιζόμενης μεσαίας τάξης και του προλεταριάτου του οποίου η φτώχεια είναι ευθέως ανάλογη προς την παραγωγικότητά του.

Στο πλαίσιο αυτό, το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος-κλειδί. Όχι τόσο λόγω της παραγωγής της γνώσης: αντίθετα, όσο περισσότερο η παραγωγή γνώσης εξαπλώνεται σε όλο το κοινωνικό εργοστάσιο, τόσο λιγότερο το πανεπιστήμιο είναι μια προνομιακή τοποθεσία μετάδοσής της - ο Γυάλινος Πύργος πέφτει οριστικά. Αλλά το πανεπιστήμιο αποτελεί χώρο-κλειδί των αγώνων, των δυνατοτήτων της εδαφοποίησης και της γενίκευσης.

Η επανάσταση χάθηκε στην κάλπη

του Γιώργου Δελαστίκ

Βαθιά απογοήτευση κυριάρχησε στα εκατομμύρια Αιγυπτίων που είχαν πιστέψει στην επανάσταση που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ, όταν διέρρευσαν τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, πριν καν ανακοινωθούν επίσημα. Πρώτος με 25% ο υποψήφιος των Αδελφών Μουσουλμάνων Μοχάμεντ Μουρσί, τον οποίο οι ούτως ή άλλως αναξιόπιστες στην Αίγυπτο δημοσκοπήσεις έδιναν... πέμπτο! Δεύτερος με περίπου 24% ο αιμοσταγής τελευταίος πρωθυπουργός του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ, ο Αχμέντ Σαφίκ! Εκατοντάδες διαδηλωτές όρμησαν και έβαλαν φωτιά στα γραφεία του Σαφίκ στο Κάιρο, καθώς το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε πως η στρατιωτική χούντα βρικολάκιασε και απειλεί να κατακτήσει και μέσω γνήσιων εκλογών την εξουσία...

"Ξαναπιάνοντας το νήμα" με τον Γιώργο Λιερό στο Μπαρ 78

"Ξαναπιάνοντας το Νήμα: Η κοινωνική αναμέτρηση στην Ελλάδα σήμερα" του Γιώργου Λιερού. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις "Εκδόσεις των Συναδέλφων", ένα αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα στον χώρο του βιβλίου. Η βιβλιοπαρουσίαση έγινε στο Μπαρ 78 την Τετάρτη 2 Μαΐου 2012.

Και πάλι για τις εκλογές

του Λεωνίδα Κάνζα

Πολλά έχουν ειπωθεί πρόσφατα, σε αυτό το blog και αλλού, σχετικά με τους λόγους υπέρ και κατά της συμμετοχής στις εκλογές της 6 Μαΐου. Και οι δύο πλευρές έχουν λογικά επιχειρήματα, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο κανείς δεν μπορεί να πείσει την άλλη πλευρά. Εγώ, για παράδειγμα, δεν μπόρεσα να πείσω ούτε έναν άνθρωπο που είχε ήδη αποφασίσει ότι θα ψηφίσει να μην το πράξει.

Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα κατά της απόφασή μου να μην ψηφίσω - ότι ισοδυναμεί στο να "δίνω μια ψήφο στην δεξιά, στους Παπαδήμοβενιζελοσαμαράδες" και ότι "βοηθώ με αυτό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ".  Αλλά δεν έχω αλλάξει γνώμη και δεν πρόκειται να ψηφίσω.

Τι είναι, λοιπόν, το πρόβλημα;

Έχω σκεφτεί εκατοντάδες απαντήσεις στην ερώτηση "Να ψηφίσουμε ή να μη ψηφίσουμε;". Και έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα, το οποίο εξηγεί γιατί ο κόσμος διαφωνεί τόσο έντονα και συναισθηματικά. Είναι πολύ απλό.  

Η απάντηση στην ερώτηση που δίνει ο κάθε Έλληνας πολίτης (γιατί το 1 εκατομμύριο μεταναστών στον τόπο μας δεν έχουν το δικαίωμα στην ψήφο) είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους πολιτικούς στόχους που έχει ο καθένας μας.

Πίσω στο μέλλον...

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αυτό που συμβαίνει σε ένα ήδη μεγάλο μέρος της Ευρώπης και επεκτείνεται συνεχώς όλο και πιο πολύ είναι αφύσικο.

του Στάθη

Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται και δεν ζουν για να πληρώνουν τα χρέη των κρατών τους. Δεν είναι απ' αυτό το υλικό φτιαγμένα τα όνειρα τους! Κι όμως. Η κυρίως προοπτική για όλους σχεδόν και η μόνη προοπτική για πάρα πολλούς είναι αυτή του δεσμώτη σε μια οικονομική φρίκη.

Πρόκειται για μια κατάσταση παρά τη φύση των πραγμάτων, παραφυσική, σχεδόν μεταφυσική - με την έννοια ενός υπερφυσικού κακού που δεν ωφελείται μόνον, αλλά απολαμβάνει την καταστροφή που προκαλεί.

Εξοδοι διαφυγής

Με πρωτοφανή μέτρα για τελετές παρελάσεων ετοιμάζεται να «γιορτάσει» την επέτειο της ελληνικής Επανάστασης το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της χώρας. 

Παρά την κατακραυγή (και τελικώς την αποκαθήλωση) που υπέστη η προηγούμενη κυβέρνηση την 28η Οκτωβρίου, ο Λουκάς Παπαδήμος φέρεται έτοιμος να τα παίξει όλα για όλα και σε σύσκεψη με τους αρμόδιους υπουργούς αποφάσισε πως η κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα κρυφτεί, αλλά θα κάτσει... "περήφανα" πάνω στις εξέδρες για να τονίσει τον «ενωτικό χαρακτήρα της επετείου», που αποτελεί «γιορτή για ολόκληρο τον ελληνισμό».

Με μια λεπτομέρεια όμως: Κάτω από τις εξέδρες σχεδιάζεται ίσως η πιο αστυνομοκρατούμενη και σιδερόφραχτη «τελετή» που έγινε ποτέ από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. 

Στην Ισλανδία βίωσαν την … χρεοκοπία που φοβόμαστε

Στην Ελλάδα σήμερα και όλη μέρα, ΜΜΕ και πολιτικοί παρουσιάζουν εικόνες από εμπάργκο τροφίμων φαρμάκων και καυσίμων και το αποκαλούν χρεοκοπία. 

Τερατολογούν για να στηρίξουν Σαμαρά,  ΓΑΠ και τραπεζίτες.

Ας δούμε τι συνέβη σε μια πραγματική πολύ πρόσφατη  χρεοκοπία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Ας το διαβάσουμε το παρακάτω άρθρο σαν βιβλίο οδηγιών manual χρεοκοπίας.

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο.

Β.Ι. ΛΕΝΙΝ: Για την δυαδική εξουσία

Το βασικό ζήτημα κάθε επανάστασης είναι το ζήτημα της κρατικής εξουσίας. Χωρίς το ξεκαθάρισμα αυτού του ζητήματος, δεν μπορεί να γίνει ούτε λόγος για οποιαδήποτε συνειδητή συμμετοχή στην επανάσταση, για να μην πούμε πια για την καθοδήγησή της.
 
Β.Ι. ΛΕΝΙΝ: Για την δυαδική εξουσία
 

Δημοσιεύουμε το Δεύτερο Μέρος από το έργο του ΛΕΝΙΝ: «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ»

Στον πρόλογο του πρώτου μέρους ο Λένιν  υπογραμμίζει:  

«Οι θέσεις και η εισήγησή μου προκάλεσαν διαφωνίες ανάμεσα και στους ίδιους τους μπολσεβίκους και στην ίδια τη Σύνταξη της «Πράβντα». Ύστερα από μια σειρά συσκέψεις καταλήξαμε ομόφωνα στο συμπέρασμα ότι είναι σκοπιμότερο να συζητήσουμε αυτές τις διαφωνίες ανοιχτά, δίνοντας έτσι υλικό για την πανρωσική συνδιάσκεψη του Κόμματός μας (του ΣΔΕ Κόμματος της Ρωσίας, του ενωμένου από την Κεντρική Επιτροπή), που συνέρχεται στην Πετρούπολη στις 20 του Απρίλη 1917. 

Εκτελώντας αυτήν ακριβώς την απόφαση για τη συζήτηση, δημοσιεύω τα παρακάτω γράμματα, χωρίς να προβάλλω την αξίωση ότι αυτά αποτελούν ολόπλευρη μελέτη του ζητήματος, αλλά θέλοντας μόνο να σημειώσω τα κύρια επιχειρήματα που είναι ιδιαίτερα ουσιώδη για τα πρακτικά καθήκοντα του κινήματος της εργατικής τάξης».

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο»

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί το τελευταίο γραπτό της Ρόζα, μετά την ήττα των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο και λίγο πριν από τη δολοφονία της από τις επίλεκτες ομάδες που χρησιμοποίησε η “σοσιαλδημοκρατική” κυβέρνηση. Το μεταφράσαμε, γνωρίζοντας ότι παρότι έχουν γίνει ξανά μεταφράσεις, δεν μπορεί να βρεθεί ηλεκτρονικά κάποια στο διαδίκτυο στα ελληνικά.
(Η μετάφραση έγινε από το αγγλικό κείμενο στο  www.marxist.org)
 

«H τάξη βασιλεύει στη Βαρσοβία!»  διακήρυξε ο υπουργός Σεμπαστιανί  στην παρισινή Βουλή των Αντιπροσώπων το 1831, όταν μετά την έφοδο τους στο προάστιο της Πράγκα, οι επιτιθέμενοι στρατιώτες εισέβαλλαν στην πολωνική πρωτεύουσα για να αρχίσουν τη σφαγή των επαναστατών.
 

«Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!»  Έτσι διακηρύττει θριαμβευτικά ο αστικός τύπος, έτσι δηλώνουν ο Έμπερτ και ο Νόσκε, και οι αξιωματικοί του “νικηφόρου στρατού”, τους οποίους ο μικροαστικός όχλος στο Βερολίνο χειροκροτά κουνώντας χαρτομάντιλα και φωνάζοντας «Ουρά!». Η δόξα και η τιμή των γερμανικών όπλων έχουν δικαιωθεί από την αρχή της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτοί που κατατροπώθηκαν στην Φλάνδρα και στην Αργκόν επανόρθωσαν τη φήμη τους με μια λαμπρή νίκη – πάνω από 300 Σπαρτακιστές στο κτήριο της Φόρβερτς (Vorwarts). Οι μέρες που οι ένδοξοι γερμανοί στρατιώτες εισέβαλλαν στο Βέλγιο, και οι μέρες του στρατηγού Φον Έμιχ, του κατακτητή της Λιέγης, ωχριούν μπροστά στα κατορθώματα των Ράινχαρτ και σία στους δρόμους του Βερολίνου.

Πιο δύσκολα στην αρχή, πιο μακριά στον προορισμό

Και στην Αργεντινή η επιμονή στο ΔΝΤ, η αυστηρή προσαρμογή στη λιτότητα και η θηλιά του χρέους θεωρούνταν μονόδρομος και κάθε άλλη προοπτική συνώνυμη του θανάτου, της απομόνωσης και της εξαθλίωσης. Κι εκεί, ο συσχετισμός δυνάμεων φάνταζε αμείλικτος. Και όμως ήρθε η ορμή της εξέγερσης να επιβάλει το δικό της νόμο, τη δική της λογική για την ιστορία.

του Θάνου Ανδρίτσου

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων μια ταινία με τίτλο Kάντο όπως ο Μπέκαμ. Διηγούταν την ιστορία μιας νεαρής Ινδής που λάτρευε το ποδόσφαιρο και ήθελε να μοιάσει στο ίνδαλμά της, το βρετανό Ντέιβιντ Μπέκαμ. Σήμερα, στην Ελλάδα, πολλές φορές συζητιέται κάτι αντίστοιχο, όχι βέβαια για να γίνει μια ολόκληρη χώρα μεσοεπιθετικός, αλλά για κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Κάντο όπως η Αργεντινή, με αναφορά στην εξέγερση του 2001.

Κλείνοντας σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στα 10 χρόνια από το αργεντινάζο, υπογραμμίζουμε αυτή την αναζήτηση μιας αγωνιστικής εναλλακτικής από την καταστροφική πορεία που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια. 

"Που πάνε τα πράγματα.."

Ο Σπύρος Μαρκέτος τα λέει "χύμα και τσουβαλάτα"!

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα της ομιλίας του πανεπιστημιακού Σπύρου Μαρκέτου για το "που πάνε τα πράγματα":

[...] Βιώνουµε την τερµατική κρίση του καπιταλισµού, µας βεβαιώνει ένας µεγάλος ιστορικός κοινωνιολόγος, ο Ιµµάνουελ Βαλλερστάιν, τέως πρόεδρος της Παγκόσµιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας.

Ακόµη και αν κατορθώσει ο καπιταλισµός ν’ ανοίξει, µέσα από ανείπωτες καταστροφές, έναν νέο κύκλο συσσώρευσης, ο ισχυρός πόλος του µάλλον θα είναι η Κίνα, µας προειδοποιεί ο σοφός κοινωνικός γεωγράφος Ντέηβιντ Χάρβεϋ.

Έστω και αν δεν ξέρουµε τι θα διαδεχτεί τον καπιταλισµό, αν δηλαδή φτιάχνουµε τώρα έναν κόσµο πολύ χειρότερο ή πολύ καλύτερο, ξέρουµε πάντως ότι ο καπιταλισµός τελειώνει.

Καντ και Χέγκελ, ή Η αμφισημία των καταγωγών (Φιλοσοφία και Επανάσταση)

του Στάθη Κουβελάκη

Φιλοσοφία και επανάσταση: Από τον Καντ στον Μαρξ 

Λονδίνο και Νέα Υόρκη: Verso, 2003 

Κεφάλαιο 1

Καντ και Χέγκελ, ή η αμφισημία των καταγωγών

Όπως άλλες αλήθειες που επαναλαμβάνονται υπερβολικά συχνά, η εικόνα της Γερμανίας, ακόμα και της Γερμανίας του “σκεπτόμενου ανθρώπου”, να χαιρετίζει τα γεγονότα στο Παρίσι τον Ιούλη του 1789 με μια ενωμένη φωνή χρειάζεται λεπτότερες αποχρώσεις. 

Κι όμως το πλατύ κύμα καλής προαίρεσης που κατέκλυσε την “πεφωτισμένη” γερμανική κοινή γνώμη με την έφοδο στη Βαστίλη, καθώς και η περίοδος ευφορίας που ακολούθησε, δεν είναι απλά μύθοι. Η αντίδραση αυτή δεν περιορίστηκε στις πριγκιπικές αυλές που ήταν περισσότερο φιλόξενες στις ιδέες του Διαφωτισμού. 

Από την Βαυαρία στη Βαϊμάρη, ακόμα και στην Πρωσία, πολλοί Γερμανοί υπέκυψαν για λίγο —αν και η στιγμή καθορίστηκε αυστηρά από την προοπτική της θέσμισης μιας φιλελεύθερης μοναρχίας (αυτή ήταν λοιπόν η στιγμή πριν την Varennes και, κυρίως, πριν την εξέγερση του Αυγούστου του 1792)— στην αρέσκεια για την χωρίς προηγούμενο ελευθερία που εξαπλωνόταν τότε απ’ το Παρίσι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό μας δίνει κάποιες ενδείξεις για το βάθος του ενθουσιασμού που το επαναστατικό συμβάν δημιούργησε στην πιο στρατευμένη πτέρυγα του γερμανικού διαφωτισμού, κυρίως στον Καντ και τον Φίχτε, για να μην αναφέρουμε άλλους. 

Η Οικονομική καταστροφή που επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, η πολυδιάστατη κρίση και η Άμεση Δημοκρατία

(Ομιλία στη Λαϊκή Συνέλευση Χαλκίδας, 29/7/2011)

 

του Τάκη Φωτόπουλου

Εισαγωγή

Ευχαριστώ αρχικά την Λαϊκή Συνέλευση (ΛΣ) Χαλκιδας για την πρόσκληση της και ιδιαίτερα για τον τύπο της πρόσκλησης της που με έπεισε να μετάσχω, αντίθετα με αυτό που θεωρώ παρωδία Άμεσης Δημοκρατίας (ΑΔ) στο Σύνταγμα, όπου και αρνήθηκα  να πάρω μέρος. Το γεγονός ότι με καλέσατε απλά για «να συζητήσουμε μαζί», σαν ίσος προς ίσους, και όχι να έλθω σαν ο «ειδικός» που θα σας καπελλώσει μαζί με άλλους ειδικούς σε μια νέα έκδοση τηλεοπτικού πάνελ (συνήθως και με τους ίδιους τηλεοπτικούς αστέρες των καναλιών) το εκτιμώ ιδαίτερα. Γιατί αυτό είναι η πεμπτουσία της ΑΔ: το δικαίωμα ισηγορίας στις αντιτιθέμενες απόψεις (και όχι απλά στον κάθε ομιλητή που είναι πρακτικά αδύνατο όταν έχουμε μια συνέλευση ακόμη και 1.000 ατόμων ―κάτι που μπορεί να γίνεται και με άλλους σκοπούς, όπως π.χ. στο Σύνταγμα όπου καλούσαν 5-6 «ειδικούς» να μιλήσουν υποτίθεται για την κρίση, αλλά στη πραγματικότητα για το Χρέος και οι οποίοι απλά διατύπωναν παραλλαγές των ίδιων διαχειριστικών απόψεων, με το τουπέ του ειδικού, ενώ η ίδια η πλατεία βομβαρδιζόταν με τις ίδιες απόψεις, με βίντεο σαν το debtocracy, με πανό μέσα στη πλατεία για τον Λογιστικό Έλεγχο, με περίπτερο για το ίδιο θέμα κ.λπ. σε μια συντονισμένη εκστρατεία να περάσουν στη ΛΣ τις αποπροσανατολιστικές διαχειριστικές απόψεις για την κρίση. Και το ίδιο γινόταν ακόμη και στις ημερίδες για την ΑΔ όπου καλούσαν δεδηλωμένους εχθρούς της ΑΔ για να μιλήσουν για το πως θα μπορούσαμε να έχουμε μια σύνθεση ΑΔ και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, λες και η ΑΔ είναι απλά μια βελτίωση της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, όπως π.χ. η κοινοβουλευτική «δημοκρατία» ήταν μια βελτίωση της συνταγματικής μοναρχίας και αυτή βελτίωση της απόλυτης μοναρχίας. Γι’ αυτό και καλούσαν για να εκθειάσουν την ΑΔ μέχρι βουλευτές ή άλλους «ειδικούς» που πιστεύουν ότι ΑΔ σημαίνει μόνο τη πολιτική δημοκρατία, ξεχνώντας δηλαδή τις άλλες διαστάσεις της σημερινής κρίσης.

Και αρχίζω με τις διαστάσεις τη κρίσης.

Από τα τραγούδια διαμαρτυρίας στους επαναστατικούς ύμνους

Διαδηλωτές της αραβικής άνοιξης συνειδητοποιούν τη δύναμη της μουσικής και ανακαλύπτουν την έκφρασή τους με στυλ που ξεκινά από το παραδοσιακό και φτάνει μέχρι το χιπ-χοπ.

του Mark LeVine


«Η μουσική μου μπορεί να είναι απαλή, αλλά είμαι πολεμίστρια στη σκηνή», μας είπε η Τυνήσια λαϊκή ροκ τραγουδίστρια Emel Mathlouthi, την ώρα που καθόμασταν στο εστιατόριο του African Hotel - μετά από σχεδόν 8 ώρες πρόβας για μια συναυλία που πραγματοποίησε 2 μέρες αργότερα, στο Μουσείο του Carthage. Ήταν μια προκλητική παρατήρηση, ως απάντηση στη συζήτηση για το πολυσυζητημένο ρόλο της χιπ χοπ μουσικής στην επανάσταση της Τυνησίας. Σίγουρα η Mathlouthi είχε δίκιο.

Οι ράπερ, όπως ο Τυνήσιος El General, έχουν δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις στο YouTube και έχουν επανειλημμένα τραβήξει τη διεθνή προσοχή, λόγω των τραγουδιών τους που υποστηρίζουν την επανάσταση. Όμως, παρακολουθήστε την ερμηνεία της Mathlouthi στο τραγούδι Kilmati Houra (Ο λόγος μου είναι ελεύθερος). Είναι ένα τραγούδι που ερμήνευσε στο δρόμο, ανάμεσα στο πλήθος της Λεωφόρου Bourghiba μια κρύα βραδιά του χειμώνα, καταμεσής της επανάστασης. Θα δείτε ξεκάθαρα τη δύναμη μιας απλής φωνής, χωρίς τον έκδηλο θυμό και τα άλλα μουσικά στοιχεία (ντραμς) που χαρακτηρίζουν τη χιπ χοπ μουσική.

Στο δρόμο, αλλά όχι στο δρόμο;

 
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους η αραβική χιπ χοπ έχει γίνει ένα από τα καθοριστικά στοιχεία των εξεγέρσεων των τελευταίων 8 μηνών. Είναι τραχιά, θυμωμένη και θυμίζει το αστικό σκηνικό: φτώχεια, ανεργία, αστυνομική βαρβαρότητα, έλλειψη ευκαιριών ζωής -στοιχεία του πυρήνα της χιπ χοπ κουλτούρας, πριν αυτή καταληφθεί από τη φανταχτερή εικόνα. Σήμερα η Τύνιδα, το Κάιρο και άλλες αραβικές πρωτεύουσες συνεχίζουν, υπό μια έννοια, στο δρόμο του Compton, του Oakland ή του Brooklyn, απ' όπου ξεπήδησε η πιο διάσημη πολιτική αμερικανική ραπ μουσική.

Αλάα ελ Ασουάνι: Θέλουμε μια πραγματικά νέα Αίγυπτο!

συνέντευξη της Ελένης Τσερεζόλε

"Πιστεύω ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Αίγυπτο θα συμπεριφερθεί πάντα με υπευθυνότητα. Οι διαδηλωτές που κατέβηκαν κατά εκατομμύρια στους δρόμους δεν θέλουν πόλεμο!

"Αισθάνομαι στους δρόμους, στις πλατείες, τη νέα Αίγυπτο. Τώρα βρισκόμαστε στο τέλος των αυταρχικών καθεστώτων, των δικτατοριών που κυριαρχούσαν στον αραβικό κόσμο έπειτα από την ανεξαρτησία του. Πρόκειται για τη δημοκρατική άνοιξη των αραβικών χωρών. Η δημοκρατία είναι μια ανθρώπινη ανάγκη".