David Graeber – Κράτος και δημοκρατία: ο ανέφικτος γάμος

H παρακάτω δημοσίευση αποτελεί το τελευταίο μέρος του κειμένου “Η Δύση δεν υπήρξε ποτέ – Ή η δημοκρατία αναδύεται στα διάκενα”, του γνωστού αναρχικού και ανθρωπολόγου David Graeber. 

Το κείμενο βρίσκεται στο καινούργιο βιβλίου του Graeber που κυκλοφόρησε εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες με τίτλο “Στο Λυκόφως των Πρωτοποριών - Η ανάδυση των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων”.

Τα τελευταία διακόσια χρόνια οι δημοκράτες προσπαθούσαν να μπολιάσουν με ιδανικά λαϊκής αυτοκυβέρνησης τον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους. Τελικά, το σχέδιο αυτό απλώς δεν λειτουργεί. 

Τα κράτη δεν μπορούν, από τη φύση τους, να εκδημοκρατιστούν πραγματικά. Εξάλλου αποτελούν κατά βάση τρόπους οργάνωσης της βίας. 

Οι αμερικάνοι φεντεραλιστές ήταν αρκετά ρεαλιστές όταν υποστήριζαν ότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη με μια κοινωνία που βασίζεται σε ανισότητες πλούτου. 

Για να προστατευτεί ο πλούτος, χρειάζεται ένας μηχανισμός καταπίεσης που θα συγκρατεί τον ίδιο αυτόν τον “όχλο”, στον οποίο δίνει δύναμη η δημοκρατία. 

Η Αθήνα υπήρξε μοναδική περίπτωση από αυτή την άποψη καθώς ήταν ουσιαστικά μεταβατική: υπήρχαν σίγουρα ανισότητες πλούτου, και μπορούμε να θεωρήσουμε εύλογα ότι υπήρχε ακόμα και μια άρχουσα τάξη, δεν υπήρχε όμως κατ’ουσίαν ένας επίσημος μηχανισμός καταπίεσης. 

Εξάλλου οι μελετητές διαφωνούν για το αν μπορεί να θεωρηθεί καν κράτος.

Ακριβώς όταν εξετάζει κανείς το πρόβλημα του μονοπώλιου της καταναγκαστικής δύναμης, όλα τα δημοκρατικά προσχήματα διαλύονται μέσα σε ένα κυκεώνα αντιφάσεων.

Η Υγεία ως Κοινωνικό Αγαθό στην εποχή της ”Παγκοσμιοποίησης”

Γράφημα του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ για τους υποσιτιζόμενους (1,02 δισ. ψυχές) το 2009. Το 2010... μειώθηκαν στα 925 εκατομμύρια.

Ian Delta

Τα τελευταία χρόνια, η μόνιμη συζήτηση, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκοσμίως, είναι η οικονομική κρίση, η δημοσιονομική εξυγίανση, η μείωση των ελλειμμάτων των κρατών, το αν η μείωση αυτών αποτελεί πράγματι τη λύση στο πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και το πώς θα βγούμε από την κρίση αυτή. Εν ολίγοις, το κύριο θέμα συζήτησης είναι η «παγκοσμιοποίηση», η «ανταγωνιστικότητα» και το πώς αυτές οι δύο έννοιες – αρχές, ορθώς εφαρμοζόμενες, θα μας οδηγήσουν στην έξοδο από την «Κρίση».

Πολλά πράγματα που οι κοινωνίες θεωρούσαν αρνητικά, έστω και διαισθητικά, για την ουσία της ύπαρξής τους και γι αυτό αρνούνταν πεισματικά να δεχτούν επί σειρά ετών (π.χ. ιδιωτικοποίηση υγείας, κατάργηση εν τοις πράγμασι της έννοιας της εξαρτημένης εργασίας, ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών κοινής ωφελείας, διαρκής λιτότητα και περικοπή κοινωνικών δαπανών πάσης φύσεως), σήμερα παρουσιάζονται ως μονόδρομος στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, και μάλιστα με τρόπο αυταρχικό έτσι ώστε κάθε αντίθετη φωνή να φαντάζει παρωχημένη ή, ακόμα χειρότερα, αιρετική, ανατρεπτική και επικίνδυνη.

Εν τούτοις, η έννοια της παγκοσμιοποίησης ποτέ δεν διευκρινίστηκε επακριβώς και ικανοποιητικά, από κανέναν υπέρμαχό της…

Τι παγκοσμιοποιείται ακριβώς στην εποχή μας;

Ας πάψουμε λοιπόν να δαγκώνουμε τη γλώσσα μας

του Ρούσσου Βρανά

Το σύνολο του ευρωπαϊκού πληθυσμού κυβερνάται σήμερα από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. 

Και το ιδεολογικό μονοπώλιο που θέλει να επιβάλει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ενσωματώνοντας την ιδεολογία της λιτότητας στα Συντάγματα των ευρωπαϊκών χωρών, απειλεί να καταργήσει την ελευθερία της επιλογής. 

Τι θα συμβεί αν αύριο η λαϊκή εντολή είναι προς την κατεύθυνση μιας προοδευτικής ανατροπής; Θα καταστρέψουν τις επιλογές του λαού οι αγορές με συνδυασμένες επιθέσεις; 

Θα απειληθεί η χώρα με αποπομπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Κάποιοι αριστεροί φώναζαν κάποτε (και φωνάζουν ακόμη): «Έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση!».

Οι άταφοι νεκροί

Αριστερά και Δεξιά, άταφοι νεκροί την εποχή της παγκοσμιοποίησης

του Απ. Αποστολόπουλου

Η συναίνεση-η τυπική και δημοσίως ομολογημένη συναίνεση- θυσιάστηκε στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμοστεί το Μνημόνιο. Αυτό είναι η ύπατη προτεραιότητα για τις Βρυξέλλες.
 

Τα Μνημόνια Ι και ΙΙ χωρίζουν, αδιόρατα αλλά σαφώς, την ελληνική κοινωνία σε όσους τα υποστηρίζουν και σε εκείνους που αντιτάσσονται, παρατηρεί, εύστοχα, ο Ν. Γ. Ξυδάκης (Καθημερινή). 

Ενώ ο Π. Παπακωνσταντίνου (στην ίδια εφημερίδα) παραθέτει κείμενο του Διευθυντή της Monde Diplomatique Σερζ Αλιμί, ότι «όποιος καυτηριάζει τα προνόμια της ολιγαρχίας, την αυξανόμενη αισχροκέρδεια των ηγετικών τάξεων, την απελευθέρωση των αγορών, καταγγέλλεται ως λαϊκιστής». 

Τα παπαγαλάκια δεν μιλούν μόνο ελληνικά, φλυαρούν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. 

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, συμβαίνει, πανομοιότυπα, παντού στη Δύση.