Εκείνοι που υπερασπίζονται τους μετανάστες χωρίς χαρτιά και τους άνεργους διασώζουν την αξία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εκείνοι που χρησιμοποιούν τη ρητορική για να υπερασπιστούν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» πανίσχυρων εταιρειών ή τους ψευδεπίγραφους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, συμβάλλουν στον μαρασμό τους
του Κώστα Δουζίνα*
Το άρθρο αυτό είναι το πρώτο μιας σειράς με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η σειρά εξετάζει ένα κεντρικό παράδοξο. Οι μετανάστες που πνίγονται στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, οι 300 της «Υπατίας», οι άνεργοι νέοι και ηλικιωμένοι ή οι έγκλειστοι στο Γκουαντάναμο Μπέι δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα ή απαίτηση προς την εξουσία. Πώς γίνεται, λοιπόν, σ’ έναν κόσμο όπου, όπως λέγεται, θριάμβευσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα πολλοί άνθρωποι να μην έχουν κανένα;


