Ας πάψουμε λοιπόν να δαγκώνουμε τη γλώσσα μας

του Ρούσσου Βρανά

Το σύνολο του ευρωπαϊκού πληθυσμού κυβερνάται σήμερα από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. 

Και το ιδεολογικό μονοπώλιο που θέλει να επιβάλει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ενσωματώνοντας την ιδεολογία της λιτότητας στα Συντάγματα των ευρωπαϊκών χωρών, απειλεί να καταργήσει την ελευθερία της επιλογής. 

Τι θα συμβεί αν αύριο η λαϊκή εντολή είναι προς την κατεύθυνση μιας προοδευτικής ανατροπής; Θα καταστρέψουν τις επιλογές του λαού οι αγορές με συνδυασμένες επιθέσεις; 

Θα απειληθεί η χώρα με αποπομπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Κάποιοι αριστεροί φώναζαν κάποτε (και φωνάζουν ακόμη): «Έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση!».

Ο βιασμός…

του Ρούσου Βρανά

Ο βιασμός  είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα αισθάνεται περισσότερο ένοχο ακόμη και από τον θύτη, έλεγε η Κλεμαντίν Οτέν, διευθύντρια του περιοδικού «Ρεγκάρ».

Αυτή τη φορά ήρθε η σειρά των Ιταλών να νιώσουν ενοχές. Για να αποσείσουν τις ευθύνες για το νέο έγκλημά τους, οι γνωστοί – άγνωστοι βιαστές κατηγορούν τους Ιταλούς ότι διήγαν άσωτο και προκλητικό βίο που οδήγησε στον εκτροχιασμό τους.

Ψέμα. Μπορεί η Ιταλία να είναι χρεωμένη αλλά δεν είναι αναξιόχρεη. Το έλλειμμά της βρίσκεται στο 60% του μέσου ελλείμματος των ανεπτυγμένων χωρών και είναι πολύ χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Και παράγει και πουλάει αγαθά που θέλει να τα αγοράζει ο υπόλοιπος κόσμος. Πώς άνοιξε λοιπόν η κερκόπορτα για να μπουν και να ασελγήσουν στο σώμα της οι βιαστές της;

Η Ιταλία…

του Ρούσου Βρανά

Η Ιταλία δανείζεται με 6,5% για να δανείζει την Ελλάδα με 3,5%. Εκεί έχει καταλήξει σήμερα η λογική των ψευτοσωτήρων που επινόησαν τον μηχανισμό για τη διάσωση του ευρώ. Γι’ αυτό οι χώρες που είναι παγιδευμένες σε αυτόν δεν έχουν ελπίδα. Και γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο αυτή η λογική να γίνει αποδεκτή από την κοινή λογική, χωρίς αυτή να πέσει θύμα πειθαναγκασμού, εξαναγκασμού και βίας.

Η έκπτωση της λογικής οδηγεί μοιραία σε μια έκπτωση της δημοκρατίας, αφού μονάχα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορούσε να κάμψει τον κοινό νου, ώστε να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα το θεωρούσε παράλογο. 

Aφέντες και δούλοι

του Ρούσσου Βρανά

Ας δίνουν και παίρνουν τα συνέδρια των διεθνών οργανισμών για την κατάργηση της δουλείας.

Οι δούλοι είναι σήμερα περισσότεροι από όσοι ήταν σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ανθρώπινης κοινωνίας. 

Αν τους καλοκοιτάξουμε, ίσως να αναγνωρίσουμε στα πρόσωπά τους και το δικό μας.

Το αμερικανικό περιοδικό «Time» έγραφε πέρυσι για σύγχρονους αφέντες και δούλους που εξαναγκάζονται να δουλεύουν γι’ αυτούς, απλήρωτοι, επειδή, είτε με δόλο είτε με βία, είναι φορτωμένοι με φόρους και με χρέη.

Στις τριτοκοσμικές χώρες ήταν μέχρι τώρα το εργαστήριο για τα πιο αποτρόπαια πειράματα της ανθρώπινης εκμετάλλευσης.

Όμως, έναν χρόνο αργότερα, έναν χρόνο πιο βαθιά στην κρίση, στους φόρους και τα χρέη, ο Μπερνάρ Κοντ, καθηγητής των Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό, ανακαλύπτει έναν τρίτο κόσμο στην αυλή μας.

Μιλάει για μια διαδικασία «τριτοκοσμοποίησης» των λαών της Ευρώπης. Και εκφράζει τη βεβαιότητα πως θα προσκρούσει σε κοινωνικά εμπόδια.