Ένας χρόνος μετά το "καλοκαίρι της πλατείας" - Η Άμεση Δημοκρατία ως κοινωνικό κίνημα

του Αργύρη Αργυριάδη

Ατομικό - Διατομικό ή Διομαδικό; Τοπικό - «Εθνικό» ή Κοινωνικό;

Σύμφωνα με την παραδοσιακή θεώρηση κίνημα είναι η δραστηριότητα μιας ορισμένης κοινωνικής ομάδας που διέπεται από κάποια οργάνωση και επιδιώκει ορισμένους στόχους εναντίον ορισμένης κατάστασης, εναντίον θεσμών, εναντίον συνολικά μιας κατεστημένης τάξης και υπέρ κάποιων εναλλακτικών προοπτικών. Υπάρχει πληθώρα κινημάτων (π.χ. εργατικό, φοιτητικό, γυναικείο, αγροτικό, επαναστατικό, κ.λπ.) με αντίστοιχη ιδεολογική και θεωρητική υποστήριξη. Η αποτελεσματική όμως συμβολή ενός κινήματος στην αναδιαμόρφωση του υφιστάμενου συσχετισμού κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων είναι συνάρτηση: α) του τρόπου και του περιεχομένου της δράσης του, β) του βαθμού της θεωρητικής θεμελίωσης των στρατηγικών και τακτικών στόχων του, γ) των κοινωνικών αναγκών που εκφράζει, δ) της σύνθεσης, της μαζικότητας και της οργανωτικής συγκρότησης του, ε) της εσωτερικής και εξωτερικής κοινωνικής συγκυρίας.

Η αναδυόμενη νέα χειραφετική πολιτική. Οι πλατείες και η πρόκληση της αντι-εξουσίας*

του Κώστα Χαριτάκη

Ό,τι δεν κατάφεραν χρόνιες προσπάθειες κομματικών πολιτικών μετώπων και συμμαχιών, το κατάφερε η λαϊκή αυτενέργεια με άμεσο τρόπο, έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια της συνδικαλιστικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης. Ένα πολύμορφο και πολύχρωμο πλήθος ενώθηκε από τα κάτω, χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός, με μοναδική «συγκολλητική ύλη» όχι κάποια προγράμματα και ιδεολογίες αλλά την κοινή άρνηση της σημερινής πολιτικής τάξης και την κοινή αγωνία για ένα διαφορετικό μέλλον. Το ρίζωμα αυτής της κίνησης σε έναν τόπο, με ιδιαίτερη ιστορική και πολιτική συμβολική σημασία, δημιούργησε εξ αρχής τη δυνατότητα μετασχηματισμού μιας απλής, αρχικά, διαμαρτυρίας σε κάτι πολύ περισσότερο: στην αυτοπεποίθηση της επανοικειοποίησης του δημόσιου χώρου, και μάλιστα σε αντίστιξη προς ένα χώρο (Βουλή) υπεξαίρεσης και αλλοίωσης της «λαϊκής θέλησης». Η αβυσσαλέα διαίρεση κοινωνίας και πολιτικής έβρισκε τώρα μια χωροταξική αποτύπωση, δημιουργώντας ένα χώρο όπου μπορούσε πλέον να αναζητηθεί συλλογικά και να αποφασιστεί δημοκρατικά μια ανταγωνιστική προς τους «πάνω» πολιτική των «κάτω».

Θερίζοντας το Σεπτέμβριο την σπορά του Μαΐου

Από το Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας μέχρι το Τελ Αβίβ και τη Νέα Υόρκη, τις γειτονιές του Λονδίνου και τις χώρες της Μεσογείου, πέρα από την κάθε ιδιαιτερότητα, το μήνυμα και το σύνθημα:  

Ήρθε η ώρα να φύγουν!

της Μαρίας  Μπαλάφα

Από το Μάιο στις πλατείες αναδύεται ένα νέο κοινωνικό υποκείμενο. Η εμπειρία όλου του προηγούμενου διαστήματος καταλήγει σ΄ ένα ουσιαστικό συμπέρασμα, διαμορφώνεται ένα μαζικό εργαλείο πίεσης μέσα από τη δυνατότητα της χωρίς αποκλεισμούς συμμετοχής, μέσα από τη δυνατότητα της συναπόφασης χωρίς ηγεμονισμούς και μακριά από πλατφορμισμούς. Ένα τεράστιο κέρδος μέσα από επίμονες και επίπονες διαδικασίες, που την σπουδαιότητά του την ιεραρχούμε σήμερα καθώς αυτό το κεκτημένο  μεταφέρεται σε άλλους χώρους, στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα για παράδειγμα. Εκεί, με τον αέρα των πλατειών, δυνάμεις σε κοινό μέτωπο κερδίζουν Συνελεύσεις. 

Έτσι επιστρέφουμε λοιπόν.

Οι πλατείες ανέδειξαν περίτρανα τη λαϊκή απαίτηση

Η συσπείρωση και ο αγώνας απαιτούν καθαρούς στόχους, αιτήματα και αλλαγές. 

Δεν παραφράζουμε ούτε μειώνουμε το βάθος, αν ισχυριστούμε πως οι πλατείες ζήτησαν και απαίτησαν μια μεταπολίτευση του λαού.  

του Ρούντι Ρινάλντι

Πρόβαλαν στην πρώτη γραμμή το αίτημα «να φύγουν όλοι», πολιτικοί και Μνημόνιο, «να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι», ζήτησαν δημοκρατία και εθνική αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, πλήρη και άμεση δημοκρατία, κατάργηση του χρέους, ανακούφιση των εργαζόμενων, παραγωγική ανασυγκρότηση και δουλειά για όλους. (Είναι πολύ περίεργη και περιοριστική η ανάγνωση του μηνύματος της πλατείας που κάνουν τμήματα της Αριστεράς: ότι, δηλαδή, οι πλατείες είπαν πως «δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε»).
 

Επομένως, τα «κάτω» και τα «φύγετε» της πλατείας είναι καθοριστικά, και σωστά βρίσκονται στο επίκεντρο της λαϊκή οργής. Για να είναι όμως πειστικά και κατανοητά, οφείλουν να γίνουν πιο καθαρά και να συνδεθούν με το τι πρέπει να επιλύσει και πώς μια μεταπολίτευση του λαού, δηλαδή, μια μεταπολίτευση κατά την οποία ο λαός θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Ποιοι «διδάσκουν» ποιους

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Αρκετοί βιάστηκαν να μιλήσουν για μια «ήττα» του κινήματος στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση και την τρόικα.

Ξεχνάμε, έτσι, πού βρισκόμασταν δύο μήνες πριν και πού σήμερα. Ξεχνάμε ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 25 του Μάη ανάγκασαν τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη αλλά και την Ουάσιγκτον να είναι σε απευθείας σύνδεση με την πλατεία Συντάγματος. 

Ξεχνάμε ότι ο θλιβερός «πρωθυπουργός» αναγκάστηκε σε κωμικοτραγικούς χειρισμούς, σε παραιτήσεις και επανακάμψεις, σε διευθετήσεις και εσωκομματικούς συμβιβασμούς για να αντιμετωπίσει τον αγωνιζόμενο κόσμο. 

Ξεχνάμε ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο τριγυρνάνε σήμερα στα κανάλια και κλαψουρίζουν που δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους. 

Ξεχνάμε ότι τα «μεγάλα κανάλια» αναγκάστηκαν να πετάξουν στη μάχη κάθε προσωπείο που τους απέμενε και να μετατραπούν σε απογυμνωμένους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Ξεχνάμε κυρίως ότι από αυτό το γύρο αντιπαράθεσης βγαίνει ένα τεράστιο δυναμικό κόσμου που έχει βγει από το σπίτι, έχει συζητήσει πολιτικά περισσότερο από ό,τι τα τελευταία 20 χρόνια μαζί, έχει εξοργιστεί με το πολιτικό προσωπικό, τους ξένους προστάτες, τα ΜΜΕ, τη βάρβαρη αστυνομία και δεν πρόκειται να γυρίσει εύκολα στην προηγούμενη κατάσταση.

Θέατρο συναίνεσης για ανασχηματισμό και εκβιαστική ψήφο εμπιστοσύνης !

Άθλιος δικομματικός καυγάς πάνω στα ερείπια της συναίνεσης !

Τέλειωσε κάθε ίχνος αξιοπιστίας του Γ. Παπανδρέου... ακολουθεί στον κατήφορο ο Α. Σαμαράς !

Ο Γ. Παπανδρέου μετά από ένα φτηνό και κακόγουστο θέατρο συναίνεσης που έπαιξε με τον Α. Σαμαρά, προσγειώθηκε στην οδό του ανασχηματισμού και του ωμού εκβιασμού των βουλευτών του με το ακόμα πιο ευτελές θέατρο της ψήφου εμπιστοσύνης! 

Ο Γ. Παπανδρέου, σε πλήρη κατάρρευση, έχασε πλέον και τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας και οδηγεί τον τόπο σε μια άνευ προηγουμένου καταστροφή!

Το ξεπούλημα της Ελλάδος στην ΕΕ και οι πλατείες

 

του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ η χώρα είναι στα πρόθυρα να ανακηρυχθεί και επίσημα προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (δηλ. της πολιτικής και οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ και ΕΕ), η παραπέρα συνέχιση του δανεισμού μας... για να ξεπληρώνουμε τα παλιά δάνεια εξαρτάται τώρα από το ξεπούλημα κάθε κοινωνικού πλούτου (λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, ηλεκτρικό, νερό κ.λπ.) στις ίδιες ελίτ --και ό,τι ξεροκόμματο αρπάξει και η ντόπια οικονομική ελίτ-- που θα επιβλέπουν σαν γκαουλάιτερ την όλη διαδικασία. 

Για το ξεπούλημα αυτό, που ακόμη και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς περιγράφουν ως «απώλεια όχι μόνο της κυριαρχίας αλλά και της αξιοπρέπειας της χώρας» [1], είναι άμεσα συνυπεύθυνα τα κόμματα εξουσίας που συναίνεσαν στην «αξιοποίηση» (όπως βάφτισαν σαν τον Ροΐδη) το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής του κοινωνικού μας πλούτου, που θα έχει καταστροφικές συνέπειες στο μέλλον.