Μια γελοία κωμωδία...

Δεν τσιμπάμε στον κάλπικο (αντι)φασισμό της αστικής πολιτικής

Αν δεν επρόκειτο για το φασισμό, θα χαρακτηρίζαμε γελοία κωμωδία τα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από μαχαιροβγάλτη των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. 

Υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, παράγοντες της αστικής ζωής, δικαστές και εισαγγελείς «πέφτουν από τα σύννεφα» με αυτά που μαθαίνουν για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής!

Οι συνεπείς αντιφασίστες, βέβαια, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ούτε ψήγμα νέας είδησης στα όσα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας και διατυμπανίζονται από τα ΜΜΕ, που –κατά τη γνώριμη συνήθειά τους– έχουν ήδη «ξεχειλώσει» το θέμα, για να προκαλέσουν την κούραση και τη βαρεμάρα των τηλεθεατών και ακροατών τους. Όλα αυτά έχουν αποκαλυφθεί και καταγγελθεί εδώ και χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία που η νεοναζιστική συμμορία άρχισε να σημειώνει εκλογική άνοδο και διεύρυνση της κοινωνικής της επιρροής. Όλα, μηδενός εξαιρουμένου. Το μόνο νέο είναι πως έχουμε νεκρό Έλληνα, γιατί νεκρούς μετανάστες είχαμε ήδη, όπως και τραυματίες, μετανάστες και Έλληνες.

Φτηνό κρέας - Για το λαό

Φτηνό κρέας-Για το λαό!

Τι εντυπωσιακό Νέο! 

Ποια ζωτική ανάγκη των εργατών βρίσκει την ικανοποίησή της! 
Φτηνό κρέας για το Λαό - πού; τί; πώς;

του Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν

Στα δημοτικά σφαγεία της Μόσχας άνοιξε ένα "φράιμπανκ", δηλαδή ένα μαγαζί για την πώληση φτηνού, ακίνδυνου, σχετικά κατάλληλου κρέατος.

Αυτά έγραψε η  "Ρούσκογε Σλόβο".

Φτηνό κρέας, πάει καλά. Τί σημαίνει όμως αυτό το "ακίνδυνο", το "σχετικά  κατάλληλο" (επομένως, μπορεί να πει κανείς: "σχετικά ακατάλληλο!") κρέας;

Να τι σημαίνει:

Φράουλες και αίμα

Πυροβολισμοί εναντίον εργατών μεταναστών στην Μανωλάδα

της Jaquou Utopie
 

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:
 

«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). 

Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους,  στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα. Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους Έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. 

Μέσα στις καταλήψεις γεννιούνται συνειδήσεις

Συνειδητοποιούμε, χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη, πως κράτος και κεφάλαιο έχουν βγάλει καιρό τώρα τα όποια δημοκρατικά τους προσωπεία. 

Συνειδητοποιούμε την άμεση ανάγκη να απαλλαγούμε κι εμείς από τα όποια μάταια όνειρα και φρούδες ελπίδες ανόδου στη “κοινωνική πυραμίδα”, και να οξύνουμε τις αντιστάσεις μας.  

Μέσα στο καθεστώς εντεινόμενης εξαθλίωσης και καταπίεσης που μας έχουν επιβάλει, η δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών αντίστασης και αλληλεγγύης (στους χώρους εργασίας, εκπαίδευσης και διαμονής) αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατροπή, καθώς και για αξιοπρεπή διαβίωση. 

Συνειδητοποιούμε πως μόνο έτσι θα πάρουμε τις ζωές μας στα δικά μας χέρια και θα πάψουμε να αποτελούμε το εκμεταλλεύσιμό τους προϊόν.

Η κάλυψη των αναγκών για στέγαση, σίτιση, ένδυση, ιατρική περίθαλψη, μόρφωση, αλλά ακόμα και για διασκέδαση, ψυχαγωγία, κοινωνικοποίηση, είναι στοιχειώδης για τη ζωή κάθε ατόμου. Όμως η εμπορευματοποίησή της -ειδικότερα σε καιρούς κρίσης- καθιστά την καθημερινότητα μια μάταιη μάχη για επιβίωση, ακόμη και για τους κυνηγούς των τελευταίων μικροαστικών ονείρων.

Εξιλαστήρια θύματα οι μετανάστες

των Θανάση Σκαμνάκη και Παναγιώτη Φραντζή

Ι. 

Μια μεγάλων και επικίνδυνων διαστάσεων εκστρατεία βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα, με άμεσα θύματα τους μετανάστες. Επίσημη πολιτεία, αστυνομικό παρακράτος και παρακρατικές ομάδες, με επίσημο όνομα ή χωρίς, έχουν κηρύξει σαφάρι εναντίον των ξένων. Ο ειρωνικής ονομασίας «Ξένιος Ζεύς» εγκαινιάζει το επίσημο πογκρόμ και στα απόνερα του ενεργοποιείται ολόκληρος ο ξενοφοβικός και φασιστικός εσμός.

Το όλο θέμα δεν είναι πρόβλημα των «άκρων», αλλά ζήτημα της καθημερινής ζωής των ελλήνων. Και η ελληνική κοινωνία, προσθέτει στην ανασφάλεια της, εξ αιτίας της οικονομικής δυσπραγίας της, τον καθημερινό φόβο από τα μικρά, αλλά και τα μεγάλα εγκλήματα των ξένων (ή τουλάχιστον εκείνων που αποδίδονται στους ξένους), την γενική έξαρση της εγκληματικότητας, η οποία έχει σχέση και με την οικονομική κρίση, αλλά σε έναν βαθμό και με κάποιους ξένους. Και προσθέτοντας την ανασφάλειά της είναι έτοιμη να δώσει δίκιο, συνεπικουρούντων των μέσων ενημέρωσης, στις ρατσιστικές επιθέσεις.