Πλεόνασμα

Πλεόνασμα 

του Νίκου Μπογιόπουλου

Όντως, υπάρχει πλεόνασμα. Ανέργων. Στο 1,5 εκατομμύριο οι εμφανώς άνεργοι. Κοντά στο 1 εκατομμύριο οι αφανώς άνεργοι, που ενώ εργάζονται παραμένουν απλήρωτοι για μήνες.

Όντως, υπάρχει πλεόνασμα. Φτώχειας. Στα 600.000 τα παιδιά που, σύμφωνα με τη Unicef, υποσιτίζονται. Τι ντροπή!

Υπάρχει πλεόνασμα. Κοινωνικής αδικίας. Επί «σωτηρίας», οι φόροι σε μισθωτούς και μικροβιοπαλαιστές αυξήθηκαν κατά 7 και 9 φορές. Αλλά στις «εξωχώριες» εταιρείες μειώθηκαν. Κατά 16 φορές!

Αυτά τα χρόνια -της «σωτηρίας»- η ψαλίδα της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες διευρύνθηκε κατά 7,5 φορές!

Ο σκληρός πυρήνας του κράτους..

Είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους, ηλίθιε!

Την στιγμή που μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θρηνεί για τον χαμό εννέα παιδιών και τριών γυναικών στα νερά του Αιγαίου, ο ψυχίατρος του Ναζιστικού κόμματος, που εξέδιδε τα πιστοποιητικά βάση των οποίων έπαιρναν όπλα οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, επιστρέφει στη θέση του. Τη στιγμή που οι φωτογραφίες του πατέρα μετανάστη εργάτη με τα τρία πνιγμένα παιδιά, κατακλύζουν το διαδίκτυο, οι κάθε λογής ακροδεξιοί, φασίστες, κονφορμιστές ή απλά άρρωστοι πνευματικά, έχουν ως επιχείρημα το περιβόητο “..μα τι θέλετε επιτέλους… να ανοίξουμε τα σύνορα..;”.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να ήταν ένα κακό όνειρο. Όμως, αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες εργάτες όπως αποτελούν και την επίσημη -ανομολόγητη- πολιτική του ελληνικού κράτους για την παρανομοποίηση της εργασίας των μεταναστών εργατών.

Πως αντέχεις να ζεις;

Καταγγέλλεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Θα καταγγείλεις εκείνους που γέννησαν τη βία μέσα σε αυτό το παιδί;

Ετοιμάσου να καταγγείλεις το μίσος του για εκείνους που του γκρέμισαν ό,τι είχε. Ένα σπίτι όλο κι όλο όπου ζούσε μαζί με άλλους 32 ανθρώπους στην ανατολική Ιερουσαλήμ.

Ξέρω, θα το κάνεις. Δεν έχεις τέτοια ζόρια. Μπορείς να καταγγέλλεις όποιον θες και να δικαιολογείς τη βία όποιου θες.

Αυτή άλλωστε είναι η βία που ασκείς στη λογική.

Αύριο, αν πάρει το όπλο και πυροβολήσει έναν ισραηλινό στρατιώτη θα μιλήσεις για «αναίτια επίθεση Παλαιστινίων».

Αύριο, αν εκτοξεύσει μια ρουκέτα, θα ανατριχιάσεις με τον κίνδυνο που αντιμετώπισαν άμαχοι ισραηλινοί.

Το σπίτι που του γκρέμισαν οι ισραηλινοί, θα πεις πως ήταν παράνομο.

Ενώ η κατοχή της Παλαιστίνης είναι νόμιμη. Σωστά; Η πολιτική ορθότητα αναγνωρίζει ως δίκαιο το νόμο του ισχυρού.

Υγειονομική γενοκτονία

ΕΦΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

1. Ο προγενέστερος βίος μας δυστυχώς δεν ήταν ανθόσπαρτος!
Πριν ακόμη την επιβολή στη χώρα της νεοσυντηρητικής βαρβαρότητας, των μνημονίων και των «προγραμμάτων σταθερότητας», ήταν γνωστό ότι η Ελλάδα κατείχε την πρωτιά ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ στις λεγόμενες «καταστροφικές δαπάνες υγείας», δείκτη που αντιστοιχεί στον αριθμό των νοικοκυριών που καταστρέφονται οικονομικά και περιθωριοποιούνται όταν ένα μέλος τους αρρωστήσει σοβαρά, διότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα περίθαλψης.
Τα προσχήματα κρατιόντουσαν αιδημόνως από ένα «ολίγον δημόσιο» ΕΣΥ, ουδέποτε επαρκές σε υποδομές και προσωπικό, χωρίς….
υπηρεσίες πρόληψης και δημόσια πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, χωρίς φροντίδα εξωνοσοκομειακής αποκατάστασης, με συνεχή ροή χρημάτων προς τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, με χρηματοδότηση υποδιπλάσια του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Ήταν ήδη θεσμοθετημένη η ιδιωτικοοικονομική λειτουργία στο μεγαλύτερο κομμάτι του συστήματος και ο αποκλεισμός μερίδας του πληθυσμού, ήταν καλά ανεκτή η διαφθορά και η παραοικονομία.

2. Η καπιταλιστική επέλαση σήμανε την πλήρη απόσυρση του κράτους από τις υποχρεώσεις του απέναντι στον πολίτη.

Δυνατότητες ανατροπής του καθεστώτος της κοινωνικής λεηλασίας και βαρβαρότητας

του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου
 
Το τέλος του μεταπολιτευτικού καθεστώτος -ενός καθεστώτος εχθρικού προς την κοινωνία και εκδικητικού προς κάθε απελευθερωτικό, ανατρεπτικό κοινωνικό αγώνα- όπως κυρίως εκδηλώνεται και αποτυπώνεται στις κοινωνικές διαμαρτυρίες, μαζί με την εντεινόμενη κοινωνική οργή και αγανάκτηση από τα μέτρα που συνεχίζονται, δημιουργούν νέα δεδομένα για τον κόσμο της εργασίας και συνεχίζουν να προκαλούν ρωγμές και τριγμούς στα θεμέλια του πολιτικού συστήματος και των καθεστωτικών κομμάτων που αναπροσαρμόζουν την πολιτική τους, ώστε να διασώσουν ότι ακόμα σώζεται σε επίπεδο νομής της εξουσίας τους.

Παρά τις προσπάθειες των κρατούντων να αποσπάσουν νέα συναίνεση από την κοινωνία και να αποτρέψουν τις εκδηλώσεις κοινωνικής οργής, με την καταστολή κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας που ξεφεύγει από το πλαίσιο του κοινοβουλευτισμού και της εξουσίας τους, κανένας πλέον δεν πιστεύει ότι η συστημική κρίση και η καταστροφική επέλαση ελληνικού κράτους–κεφαλαίου-τρόικας θα ανακοπούν ή θα ανασχεθούν με ειρηνικές πορείες-λιτανείες ή με κεϋνσιανικού τύπου αιτήματα και στρατηγικές για επιστροφή στην προηγούμενη καπιταλιστική κατάσταση. ή από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της αντίδρασης.

Πώς να νικήσουμε την Μέδουσα, χωρίς να μας παγώσει το δολοφονικό της βλέμμα

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά* 

του Κώστα Σβόλη

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,

όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.

Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,

στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»

Ι. Καμπανέλλης

Βρισκόμαστε μέσα στο μάτι του κυκλώνα, το πύκνωμα του ιστορικού χρόνου που διανύουμε πολλές φορές μας εγκλωβίζει σε μια παραλυτική ακινησία. 

Με δέος παρακολουθούμε τα γεγονότα να εγγράφονται πάνω στο σώμα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού προσαρμόζοντάς το στις νέες επιταγές της καπιταλιστικής αναδόμησης. Άλλοτε πάλι τρομαγμένοι απλά χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο ελπίζοντας να ξημερώσει κάπου αλλού. 

Οι πιο θαρραλέοι ίσως σκεφτούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η βαριά σκιά της βαρβαρότητας πέφτει πάνω μας απειλητικά και προμηνύει νέα που δεν θέλουμε να ακούσουμε.