Υπάρχει τελικά πρόβλημα με το χρέος;

του Στάθη Κουβελάκη

  

Μπορεί να ακούγεται εξωφρενικό αλλά στην χώρα όπου μετά από τρία χρόνια μνημονιακής «θεραπείας» το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στο 180% του ΑΕΠ καλλιεργείται η εντύπωση πως το πρόβλημα έχει περίπου τακτοποιηθεί!

Αυτό ισχυρίζεται φυσικά η κυβέρνηση. Εφόσον η χρηματοδότηση της τρόικας τελειώνει το 2014, η Ελλάδα θα ξαναβγεί υπερήφανα στις αγορές επιδεικνύοντας το πρωτογενές της πλεόνασμα. 

Ακόμη κι αν το δεχτούμε όμως παραμένει το αγκάθι του «χρηματοδοτικού κενού», η κύρια πηγή του οποίου είναι η λήξη χρεολυσίων άνω των 40 δις τα επόμενα δύο χρόνια. Για να καλυφθεί πλήρως το ποσό αυτό φαίνεται ότι θα χρειαστεί επιπλέον τροϊκανή χρηματοδότηση. Το ύψος της οποίας, αν και σαφώς μικρότερο από αυτό των δύο Μνημονίων, κάθε άλλο παρά αμελητέο προβλέπεται να είναι, και σίγουρα πάνω από 10δις. 

Σε κάθε περίπτωση επιπλέον χρηματοδότηση σημαίνει νέα μέτρα, το οποία στην ουσία έχουν ήδη δρομολογηθεί και μόνο καταστροφή μπορούν να προσθέσουν στο υπάρχον τοπίο ερειπίων.

Η ιδέα ότι η Ελλάδα, με το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος της, μπορεί να αντλήσει ποσά αυτής της τάξεως στις αγορές στερείται σοβαρότητας. Το συμπέρασμα είναι απλό: πέρα από άδικο και ταξικό, το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Οι γενίτσαροι των Μνημονίων

του Μενέλαου Γκίβαλου

Μια σημαντική παρανόηση, που μας  εμποδίζει να κατανοήσουμε το βάθος και την ιστορική έκταση της  κρίσης που διέρχεται η χώρα μας -αλλά και το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης-, είναι το γεγονός  ότι ταυτίζουμε τον νεοφιλελευθερισμό με τα αυστηρά οικονομικά προγράμματα δημοσιονομικών περιορισμών και την ανεμπόδιστη δράση των μηχανισμών της αγοράς.
 

Όμως αυτή είναι μία, μερική όψη της νεοφιλελεύθερης αντίληψης. Γιατί στο σύνολο του ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, ένα συνεκτικό τρόπο ερμηνείας της οικονομίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας και των αρχών και αντιλήψεων που πρέπει να διέπουν μια κοινωνία. Δεν αποτελεί απλώς ένα «απεχθές» και «αντικοινωνικό» οικονομικό πρόγραμμα, στο οποίο αντιτίθεται ο ευρωπαϊκός Νότος...

Το νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα έχει ως θεμελιώδη αρχή «την ελευθερία τη οικονομικής δράσης» (F.A Hayek Nozick) . Αυτήν την απόλυτη αρχή πρέπει να υπηρετεί το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Κατά τον F.A Hayek Nozick, «η δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον, ένα "ωφελιμιστικό στρατήγημα", που συντελεί στη διασφάλιση του ύψιστου πολιτικού στόχου, της ελευθερίας της  οικονομικής δράσης».

Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας για την ΕΕ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΥΠΕΡ-ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το Βερολίνο μετατρέπει την ευρωζώνη σε οικονομική ενδοχώρα, η Βρετανία βρίσκεται με το ένα πόδι έξω από την Ε.Ε. και το μέλλον της Ένωσης διαγράφεται απρόβλεπτο.
Την προηγούμενη εβδομάδα, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ γιόρτασαν στο Βερολίνο την πεντηκοστή επέτειο μιας ιστορικής συμφωνίας, που φέρει τις υπογραφές δύο σπουδαίων προκατόχων τους: της συνθήκης των Ηλυσίων, με την οποία οι Κόνραντ Αντενάουερ και Σαρλ ντε Γκωλ έθεσαν τους δύο γείτονες του Ρήνου, που χωρίζονταν από ποτάμια αίματος, σε τροχιά συνεργασίας, δρομολογώντας τη μακρά πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ωστόσο, στην υποτονική ατμόσφαιρα των "πανηγυρικών" εκδηλώσεων υπήρχε κάτι από τη δυσάρεστη αίσθηση που συνοδεύει κάποιον, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να παραστεί σε πάρτι γενεθλίων, γνωρίζοντας ότι ο οικοδεσπότης του πάσχει από βαρύτατη, πιθανότατα μοιραία νόσο.