20 χρόνια μέσα στην φάκα του Μάαστριχτ...

Έχουν περάσει 20 χρόνια και η συνθήκη του Μάαστριχτ, θεωρείται η σημαντικότερη συνθήκη της ευρωπαϊκής ένωσης. Και η δεύτερη σε παγκόσμια κλίμακα μετά από εκείνη του ΟΗΕ.  Η συνθήκη αυτή περιέχει οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο και εξισώνει τα κράτη μέλη της ΕΕ. 

Όπως ισχυρίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό διατηρεί την ισοτιμία μεταξύ των μελών… όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η συνθήκη του Μάαστριχτ προέβλεπε την δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και της ΕΕ, την καθιέρωση ενιαίου νομίσματος για όλα τα κράτη- μέλη της ΕΕ και ως απώτερο στόχο έθετε την πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ με μια μορφή Ομοσπονδίας. 

Όπου όλα τα κράτη θα είχαν κοινό νόμισμα παρότι είχαν και έχουν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας τους.

Πολύ πιο σκληρό από το Μάαστριχτ το Δημοσιονομικό Σύμφωνο

Λιτότητα για πάντα

Η συζήτηση για το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός καλείται να απαντήσει στο εκβιαστικό δίλημμα που θέτει η ελληνική ελίτ, οι πολιτικοί της διαχειριστές και τα ΜΜΕ: ναι ή όχι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο διάστημα φαίνεται να κερδίζει έδαφος η άποψη που λέει πως αυτό το δίλημμα είναι αποτέλεσμα των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρώπη. Η εκλογή Ολάντ μάλιστα δημιούργησε σοβαρές ελπίδες στους υποστηρικτές μιας ενδιάμεσης λύσης (ακύρωση των μέτρων λιτότητας με παραμονή στο ευρώ). Για να αξιολογήσουμε το κατά πόσον αυτές οι ελπίδες είναι βάσιμες πρέπει να εξετάσουμε τις εξελίξεις στο επίπεδο της δομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό το τοπίο θα κληθεί να λειτουργήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί μετά τις εκλογές στις 17 Ιουνίου, στο βαθμό που δεν θα υιοθετήσει πολιτική ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

του Δημήτρη Παυλόπουλου*

Τα τελευταία δύο χρόνια, μια σειρά από νέες συνθήκες αλλάζουν σημαντικά τον χαρακτήρα της ΕΕ και της ευρωζώνης. Το Ευρωσύμφωνο (Europact), o Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (Fiscal Pact) έρχονται να επιβάλλουν νέους κανόνες και να μετατρέψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση (με πυρήνα την Ευρωζώνη) σε μια ένωση με σκληρή δημοσιονομική πολιτική, σε ένα πανίσχυρο και μη ελεγχόμενο κέντρο λήψης πολιτικών αποφάσεων, με κανένα περιθώριο αναδιανομής κεφαλαίων είτε προς όφελος των οικονομικά αδυνάτων είτε προς ενίσχυση των χωρών που βρίσκονται σε οικονομική ύφεση.

Too little, too late

του Γιάννη Βαρουφάκη

H χθεσινή συμφωνία εγγυάται την αποτυχία και αυτής της ευρωπαϊκής προσπάθειας να δαμαστεί το τέρας της Κρίσης που αποδομεί το ευρω-σύστημα εκ των έσω. Η απόφαση να επικεντρώσουν τα νέα μέτρα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, π.χ. αφήνοντας την Ιρλανδία στο χείλος της χρεοκοπίας και τις Ισπανία και Ιταλία στο έλεος των εταιρειών αξιολόγησης, ισοδυναμεί με δώρο ανεκτίμητης αξίας στους κερδοσκόπους  

Το βράδυ της Πέμπτης ανακοινώθηκε μια ευρωπαϊκή συμφωνία που, ουσιαστικά, αφορά την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Μια συμφωνία που, αν είχε συμφωνηθεί περί τον Φεβρουάριο του 2010, θα αποτελούσε θετική εξέλιξη για την Ελλάδα και θα είχε καθυστερήσει πραγματικά την επέκτασή της στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Τώρα όμως είναι πολύ αργά.

Καλπάζει το χρέος σε όλη την ΕΕ

του Γιώργου Δελαστίκ

Στον αέρα έχει τιναχτεί το Μάαστριχτ στις προβλέψεις του για το ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη τόσο στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ όσο και στα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την Ευρωζώνη. 

Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τα αναλυτικά στοιχεία που δημοσιοποίησε προχθές η Γιούροστατ, η Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.

Ποιο 3% ως ανώτατο όριο του ελλείμματος; Κατά μέσο όρο στις 27 χώρες της ΕΕ το έλλειμμα του προϋπολογισμού ανέρχεται στο 6,4% του ΑΕΠ.

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι στις 22 από αυτές τις χώρες το έλλειμμα υπερβαίνει το όριο 3% και μόνο σε 5 όλες κι όλες χώρες είναι κάτω από το 3%, μέσα δηλαδή στις προβλέψεις του Μάαστριχτ.

Πρόκειται μόνο για τις τρεις σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Δανία, Φινλανδία) συν το ζάπλουτο Λουξεμβούργο και την Εσθονία.

Πολιτική οικονομία της αρπαγής

Οι πιστωτές δεν αποβλέπουν πλέον στη διατήρηση εμπορικών πλεονασμάτων ή την πλήρη αποπληρωμή των δανείων, αλλά στην εξαγορά των εμπράγματων εγγυήσεων των δανείων, αντί πινακίου φακής «σε συνθήκες εθνικής καταστροφής».

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Χρήμα “τύπωσε” η Ιρλανδική Κεντρική Τράπεζα, σε ύψος 40% του ιρλανδικού ΑΕΠ, και το διοχέτευσε στις τράπεζές της για να τις σώσει, προκαλώντας, όπως ήταν αναμενόμενο, πανευρωπαϊκή κατάπληξη και ανησυχία. Το χρήμα δημιουργήθηκε ηλεκτρονικά, με χρήση μιας ειδικής διαδικασίας που προβλέπεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες και αφού ειδοποιήθηκε, όπως έπρεπε, η ΕΚΤ. Η έγκρισή της δεν απαιτείται τυπικά, αλλά θεωρείται απίθανο να προχώρησε το Δουβλίνο σε μια τέτοια κίνηση, χωρίς τη συμφωνία του κ. Τρισέ.

Θα είναι η Ελλάδα το τέλος της ΕΕ;

Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη. 
 

Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωιστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του «σκληρού πυρήνα» της Ευρωζώνης, στον «Καιάδα» μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.

Τώρα, με την «ελληνική», αύριο με την «ισπανική», «πορτογαλική» ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη, και διεθνώς. Αν το 1990-1991, η γερμανική πολιτική εδραίωσε το… ρόλο των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στη σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα.

Ιστορικά σφάλματα

Τέτοια κολοσσιαία ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.

Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να «βάλει το χέρι στην τσέπη», για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως «αγορές». Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.

Οι κανόνες του Μάαστριχτ

Η Γερμανία έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι ενεργώντας έτσι υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη  και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστον κύκλοι του Βερολίνου, και, κυρίως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

Υποστηρίζοντας όμως ορθώς ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει για να καταλάβει ότι καμία ένωση, κανενός είδους, ανθρώπων λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην… απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να… καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.

Στέλνοντας τους εταίρους της να.. κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της Ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους. Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε «λατινοαμερικανοποίηση» μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; Όπως και στον 20ό αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωισμού της, πολιτικά υπονομεύοντας το ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.

Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για την χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, το χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά τη μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της Ένωσης να αντεπεξέλθουν στο περιβάλλον, αφενός, μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου, στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της Ευρωζώνης.

Το κοινό νόμισμα

Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στο βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας Ευρωζώνης, που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από  το βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρεια Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.

Ευρωσύνταγμα και Ευρωζώνη

Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από το γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005.

Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η Ευρωζώνη. Ο δημοσιογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique Μπερνουάρ Κασέν, για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο για την παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό. Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της Ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια «ημιεπιστροφή» στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή  με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.

Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή.

Πηγή: Σοφοκλέους 10

Πού οδηγεί την ΕΕ το Βερολίνο;

του Γιώργου Δελαστίκ

Δραματικές είναι οι αλλαγές που συντελούνται στη φύση και στον χαρακτήρα της ΕΕ τους τελευταίους μήνες. Με αιτία αλλά και πρόσχημα την οικονομική κρίση προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς βαθύτατες αλλαγές χωρίς καμία σοβαρή συζήτηση και χωρίς την παραμικρή συμμετοχή των Ευρωπαίων πολιτών προς τους οποίους οι ηγέτες τους επιδεικνύουν πρωτοφανή αλλά και επιδεικτικά εμφανή περιφρόνηση. Το ερώτημα «προς τα πού βαδίζει η ΕΕ;» αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, καθώς οι αλλαγές που προωθούνται ντε φάκτο και εκβιαστικά, συνεχώς με πρωτοβουλία και ασφυκτική πίεση του Βερολίνου, αλλοιώνουν θεαματικά το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Γερμανία και η Γαλλία απηύθυναν προχθές κοινό έγγραφο στον μόνιμο πρόεδρο του συμβουλίου της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπέι με προτάσεις για την περαιτέρω αυστηροποίηση του συμφώνου σταθερότητας. Οι θέσεις του Βερολίνου και του Παρισιού είναι κυριολεκτικά απαράδεκτες.
Η πρόταση π.χ. για την αφαίρεση του... δικαιώματος ψήφου (!) μιας χώρας που θα κριθεί ότι παραβιάζει τα όρια του ελλείμματος του προϋπολογισμού της (3% κατά τη συνθήκη του Μάαστριχτ, το οποίο όμως οι Γερμανοί θέλουν να κατεβάσουν στο επίπεδο του... 0,5%!) βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση όχι μόνο με τις συνθήκες της ΕΕ, αλλά ακόμη και με το όλο πνεύμα που τη διαπερνούσε εδώ και μισόν αιώνα.

Υποτίθεται ότι η ΕΟΚ αρχικά και η ΕΕ στη συνέχεια ήταν μια ένωση στην οποία προσχωρούσαν ελεύθερα κράτη που έφερναν μαζί τους τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εθνών τους και της πολιτικής τους κουλτούρας, συνεισφέροντας στην από κοινού οικοδόμηση μιας πολύπλευρης, πολυπολιτισμικής Ευρώπης που τόσο τα κοινά σημεία όσο και οι διαφορές των λαών και των χωρών της θα αποτελούσαν τη δύναμή της.

Ποια χώρα θα έμπαινε ποτέ σε μια ένωση σαν την προτεινόμενη από τους Γερμανούς ΕΕ, αν της έλεγαν από την αρχή ότι αν δεν πιάσει κάποιον οικονομικό στόχο θα χάνει κάθε δικαίωμα ψήφου, θα της κόβουν τους κοινοτικούς πόρους, ενώ θα συνεχίζει να πληρώνει τις εισφορές της στον προϋπολογισμό της ΕΕ και επιπλέον οι άλλες χώρες θα αποφασίζουν και για αυτήν; Προφανώς, καμία!
Ποιος λαός της Ευρώπης θα δεχόταν να γίνει οικειοθελώς υποτελής στους Γερμανούς και σε άλλους Ευρωπαίους αν αποτύχει να μειώσει το έλλειμμα της χώρας του σε επίπεδα που κρίνει το Βερολίνο; Κανένας, βεβαίως. Θα είχαν ξεσηκωθεί οι πάντες.
Τι νόημα έχει άλλωστε να εκλέγει ο κάθε ευρωπαϊκός λαός κυβέρνηση, αν αυτή η κυβέρνηση είναι αδύνατον να ασκήσει έστω και κατ’ ελάχιστο φιλολαϊκή πολιτική, αφού πρώτο της μέλημα θα είναι να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική που θα υπαγορεύουν οι Γερμανοί και θα τρέμει μη τυχόν πέσει έξω έστω και... 0,5% παραπάνω στο έλλειμμα και της κόψουν τα λεφτά και της αφαιρέσουν το δικαίωμα ψήφου; Υποτίθεται ότι στην ΕΕ μπήκαν οι ευρωπαϊκές χώρες, δεν προσχώρησαν στο... Τέταρτο Ράιχ!

Οι Γερμανοί (και όχι μόνο αυτοί, φυσικά) έχουν εκτραχηλιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε στην επιστολή τους που προαναφέρθηκε πρότειναν το εξής ανήκουστο: αν οι προτάσεις περί αφαίρεσης του δικαιώματος ψήφου των κρατών - μελών κ.λπ. απαιτούν αναθεώρηση των συνθηκών της ΕΕ (προφανώς και απαιτούν όχι μία, αλλά... δέκα αναθεωρήσεις!), τότε ο αποκλεισμός μιας χώρας από τα συμβούλια αποφάσεων να γίνεται «βραχυπρόθεσμα» με απλή... απόφαση των χωρών της ευρωζώνης!
Ανοιχτή πρόταση θεσμικού πραξικοπήματος κάνουν δηλαδή οι Γερμανοί! Στα παλιά τους τα παπούτσια οι συνθήκες της ΕΕ, επί των οποίων εδράζεται η ευρωπαϊκή οικοδόμηση και οι οποίες είναι, υποτίθεται, τόσο σημαντικά κείμενα ώστε απαιτείται πολύχρονη επεξεργασία, διακυβερνητική συμφωνία και έγκριση από τα κοινοβούλια ή από λαϊκά δημοψηφίσματα.

Ολα αυτά πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων. Αρκεί να μαζεύεται μια αναγκαία πλειοψηφία σε μια απλή συνεδρίαση (όπου η ψήφος είναι «σταθμισμένη», οι μεγάλες χώρες δηλαδή έχουν πολλαπλάσιες ψήφους από τις μικρές) για να πετούν έξω από τα συμβούλια όποια χώρα θέλουν οι Γερμανοί και να της τρώνε και τα λεφτά από πάνω! Δεν είμαστε καθόλου με τα καλά μας.

ΕΥΡΩΠΗ
Η «σιδερένια φτέρνα» του Ράιχ
 
ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΗ είναι η «νέα ΕΕ» που διαγράφεται μέσα από τις απαιτήσεις των Γερμανών, όπως αυτές διατυπώνονται στην κοινή επιστολή τους με τους Γάλλους. Θέλουν η ΕΕ να ελέγχει όχι μόνο τους προϋπολογισμούς των κρατών - μελών αλλά και την ανταγωνιστικότητά τους και τις δομικές μεταρρυθμίσεις. Θέλουν να ελέγχει η ΕΕ μέχρι και τη χρέωση των... ιδιωτών και των νοικοκυριών. Επιπλέον δεν τους αρκεί πια το Μάαστριχτ. Απαιτούν συνταγματικές αναθεωρήσεις όλων των κρατών της ΕΕ για να γραφτεί στο Σύνταγμα κάθε χώρας ότι... απαγορεύεται να παρουσιάζει έλλειμμα ο προϋπολογισμός της. Δεν διευκρίνισαν αν οι παραβάτες λαοί θα κλείνονται σε... στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Πηγή: Έθνος