Φαλλογοκεντρισμός, η γεροντική ασθένεια του μοντερνισμού: φλυαρίες (περί) αγανακτισμένων

του Άκη Γαβριηλίδη

Ένα κοινό ανάμεσα στο κίνημα των «αγανακτισμένων» και το Δεκέμβρη του 2008 είναι ότι και τα δύο κατηγορήθηκαν για «αφωνία», για το ότι ήταν ασαφή, συγκεχυμένα, χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα.

Βέβαια, αυτοί που διατύπωσαν εκάστοτε την κατηγορία δεν συμπίπτουν.

Αυτοί που συμβατικά θα αποκαλούσαμε συντηρητικούς, φιλελεύθερους ή mainstream σχολιαστές, την διατύπωσαν και τις δύο φορές. Εκεί που διέφερε η κατάσταση ήταν στο χώρο που μέχρι τώρα χαρακτηρίζαμε χονδρικά «προοδευτικό»: το Δεκέμβρη, για έλλειψη καθαρότητας παραπονέθηκαν οι προερχόμενοι από την ανανεωτική αριστερά, ενώ τώρα οι προερχόμενοι από τη ριζοσπαστική αριστερά και αναρχία.

Όλοι οι ανωτέρω έχουν άδικο. Οι κατηγορίες δεν ευσταθούν ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση.

Ισπανία: «Αγανακτισμένοι» όλου του κόσμου ενωθείτε, στις 15 Οκτωβρίου

Οι Ισπανοί πρωτοπόροι του κινήματος των «Αγανακτισμένων» που ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο, κάλεσαν σε διαδηλώσεις στις 15 Οκτωβρίου σε όλη την Ισπανία, εκφράζοντας την ελπίδα την ίδια ημέρα να πραγματοποιηθούν ανάλογες κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο.

"Είμαστε χαρούμενοι που η Νέα Υόρκη έχει κερδίσει μεγαλύτερη δημοσιότητα", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Χον Αγκίρε Σους, εκπρόσωπος της ισπανικής πλατφόρμας Democracia Real Ya!, που διοργάνωσε την διαδήλωση της 15ης Μαΐου απ' όπου ξεπήδησε το κίνημα των "Αγανακτισμένων" κατά της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης. 

"Αυτό δείχνει ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνο την Ισπανία, αλλά όλο τον κόσμο διότι η κρίση είναι παγκόσμια, οι αγορές δρουν σε παγκόσμιο επίπεδο", πρόσθεσε.

Το... άλλο ντόμινο

του Μωυσή Λίτση

Σε πρόσφατο σημείωμα προς τους πελάτες της η αμερικανική εταιρεία ασφαλίσεων κινδύνου Aon περιλάμβανε την Ελλάδα στο «Χάρτη με τους κινδύνους τρομοκρατίας το 2011», επισημαίνοντας ότι ο κίνδυνος «επανάστασης, πραξικοπήματος ή εμφύλιου πολέμου» στη χώρα είναι «υψηλός».

Η επισήμανση αυτή αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό το άγχος της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ελίτ για την κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία εγκυμονεί τρεις κινδύνους.

Ο πρώτος είναι ο «κλασικός» κίνδυνος: η αδυναμία να αντιμετωπιστεί η ελληνική κρίση χρέους, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε εν δυνάμει «Lehman Brothers του ευρώ» και να ζήσει ξανά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα «μέρες Σεπτεμβρίου 2008», με καταρρεύσεις χρηματιστηρίων κ.λπ.

Ο δεύτερος είναι ο κίνδυνος οι Έλληνες να συνεχίσουν να μην το βάζουν κάτω, να διαδηλώνουν και να αμφισβητούν τις εκπορευόμενες τόσο από την κυβέρνηση όσο και από το διεθνή παράγοντα (Ε.Ε., ΔΝΤ) πολιτικές, «ξεσηκώνοντας» όχι μόνο τους άλλους νότιους της Ευρώπης, αλλά και τους ίδιους τους Αμερικανούς.

Ο Κ. Δουζίνας για τους Αγανακτισμένους

Ο καθηγητής του Δικαίου, αντιπρύτανης στο Birkeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και εκ των βασικών θεμελιωτών του γνωστικού κλάδου των Κριτικών Νομικών Σπουδών Κώστας Δουζίνας μιλά στο δημοσιογράφο Νικήτα Φεσσά για το κίνημα των Ελλήνων Αγανακτισμένων.

Για τη σημασία των συγκεντρωμένων στην πλατεία Συντάγματος

Αποτελεί γεγονός ιστορικής σημασίας, για Ελλάδα και Ευρώπη. Μετά το Σύνταγμα, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο. Η πλατεία έχει κάτι «μαγικό», σαν ένα θαύμα που αλλάζει υποκείμενα και πολιτική.

Είναι η «Στάση Σύνταγμα» πολιτική;

Η ουσία της πολιτικής είναι η συμπύκνωση των σχέσεων εξουσίας και η έκφραση των βασικών κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Το χαρακτηριστικό της πλατείας είναι το «πλήθος», ένα σύνολο ανθρώπων και σωμάτων που συνευρίσκονται στον ίδιο χώρο και χρόνο. Από τη στιγμή που οι συνευρισκόμενοι αρχίζουν να απαιτούν οργανωμένα και συντεταγμένα, οι οικονομικές απαιτήσεις γίνονται πολιτικές, η μάζα γίνεται πλήθος δηλαδή πολιτικό υποκείμενο. Γίνονται ένα σύνολο ανθρώπων που συνεργούν χωρίς αντιπροσώπευση. Οι ατομικές επιθυμίες γίνονται κοινή πολιτική επιθυμία και δράση, μια δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Η αστυνομική θηριωδία δυνάμωσε τις συνελεύσεις

Την επομένη του χημικού αμόκ οργανώθηκε στο σύνταγμα η μαζικότερη συζήτηση αφότου ξεκίνησε το πείραμα της άμεσης δημοκρατίας

Οι «αγανακτισμένοι» αγανάκτησαν περισσότερο από τα ασφυξιογόνα και κατέλαβαν ξανά την πλατεία

της Ντίνας Καρατζίου

Αν η σκληρή αστυνομική βία και ο χημικός πόλεμος των περασμένων ημερών αποσκοπούσε στο οριστικό καθάρισμα της πλατείας από τους ενοχλητικούς «αγανακτισμένους», τότε μπορούμε να μιλάμε για ένα από τα πλέον αποτυχημένα σχέδια του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη: Πέτυχε ακριβώς το αντίθετο.

Ελλάδα, η υπερδύναμη της κρίσης

Ο Άτλας, κατά την εκδοχή του Ησιόδου, ήταν γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αδελφός του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοίτιου. Στην Τιτανομαχία, ως γνωστόν, ο Άτλας έχασε και ο Δίας τον καταδίκασε να φέρει για πάντα στους ώμους του τον ουράνιο θόλο. Υποθέτουμε ότι για να έχει αυτή την ικανότητα θα ήταν τεράστιος, αλλά οπωσδήποτε ασήμαντος σε σχέση με το μέγεθος του ουράνιου θόλου. Άρα, ήταν κυρίως υπόθεση δύναμης -υπερδύναμης για την ακρίβεια- και όχι όγκου αυτό το επίτευγμα.

Άλλωστε, ο πολύ μικρότερος το δέμας Ηρακλής, που τον φανταζόμαστε στις διαστάσεις κανονικού ανθρώπου, κατάφερε κι αυτός να σηκώσει για λίγο την ουράνια σφαίρα, μέχρι να πεταχτεί ο Άτλας να του φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.

Η Ελλάδα δεν είναι φυσικά ένας Άτλας. Το ειδικό της βάρος με όρους οικονομίας και δημογραφίας είναι ασήμαντο στον πλανήτη. Τα 11 εκατομμύρια κατοίκων της αντιστοιχούν μόλις στο 0,17% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Μητέρα όλων των απεργιών...

Όλη η Ελλάδα στους δρόμους, η Βουλή σε κλοιό διαδηλωτών, η κυβέρνηση με την πλάτη στον τοίχο

Η μητέρα των απεργιακών μαχών δίνεται από το πρωί. 

...μέχρι την επόμενη, αφού έπεται καταιγιστική συνέχεια

Με το πρώτο φως. Όπως οι περισσότερες μάχες. Σε πολλά μέτωπα, ως προς την τακτική. Αλλά, σε ένα (κύριο) μέτωπο, ως προς την επιδίωξη: Να μην περάσει το αποκαλούμενο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Η δέσμη μέτρων που, κατ’ επιταγή της τρόικας, εξήγγειλε την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση, δια του υπουργού Οικονομικών και που σημαίνει νέα φοροεπιδρομή, μεγαλύτερη ακρίβεια, περισσότερες απολύσεις και γενικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, ακόμη και ακίνητης.

Η συσσωρευμένη λαϊκή οργή που αναμένεται να εκδηλωθεί με τα απεργιακά συλλαλητήρια, αλλά και τα -ανά τη χώρα- ραντεβού στις πλατείες, απειλεί πλέον ευθέως το ίδιο το πολιτικό σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Υπουργοί διστάζουν πλέον να κάνουν δημόσιες εμφανίσεις, βουλευτές δέχονται ομαδικές αγωγές από ψηφοφόρους των περιφερειών τους για να μην ψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο, κάποια πολιτικά στελέχη εγκαταλείπουν τα κομματικά τους οφίτσια, κάποια άλλα δυναμώνουν τους τόνους της κριτικής τους, κόμματα δηλώνουν ότι αρνούνται να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους, τη συζήτηση και ψήφιση των μέτρων.

«Τίποτα δεν μας σταματά - Δεν θα πληρώσουμε ποτέ»

Χιλιάδες και χθες το βράδυ στο Σύνταγμα, ραντεβού την Τετάρτη με περικύκλωση της Βουλής

Με το σύνθημα «Δεν πάμε διακοπές, δεν πάμε παραλία θα είμαστε όλοι εδώ κάθε μέρα στην πλατεία» χιλιάδες «Αγανακτισμένοι» έδωσαν το παρόν για 3η εβδομάδα στο Σύνταγμα και στο Λευκό Πύργο. 

Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα αν και ενθουσιώδης και με παλμό ήταν αισθητά μικρότερη από αυτή της προηγούμενης Κυριακής και ενδεχομένως μικρότερη και από την πρώτη συγκέντρωση πριν από τρεις εβδομάδες. Αιτία της όχι και τόσο μαζικής προσέλευσης η αργία του Αγίου Πνεύματος, όπου αρκετοί πολίτες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πόλη για το τριήμερο, αλλά και η βροχή που έπεσε επί αρκετή ώρα και προκάλεσε πολλά προβλήματα σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας. 

Όμως ο προσανατολισμός των «Αγανακτισμένων» επικεντρώνεται στις κινητοποιήσεις της Τετάρτης 15 Ιουνίου, ημέρα της γενικής απεργίας, με αφορμή τη συζήτηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.

Το πιο πολιτικό φαινόμενο

του Κώστα Δουζίνα

καθηγητή Νομικής και διευθυντή του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου.

Πόσο «πολιτικό» είναι το κίνημα «της αγανάκτησης», με δεδομένο ότι συμμετέχει εκεί ένα ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων, με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές και συνθήματα (ακόμη κρατώντας και ελληνικές σημαίες);

Είναι το πιο πολιτικό φαινόμενο των ημερών μας. Ας εξετάσουμε το περιεχόμενο και τη μορφή του. Χρησιμοποιώντας τον ορισμό της πολιτικής ως συμπύκνωσης των σχέσεων εξουσίας και έκφραση των βασικών κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η «πλατεία» εκφράζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δράση την κεντρική ρήξη της κοινωνίας σήμερα.

Προοίμιο ελληνικού «Αργεντινάσο»

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Οι συνεχιζόμενες καταλήψεις κεντρικών πλατειών και οι καθημερινές διαδηλώσεις, υπό την επίδραση του ισπανικού κινήματος των «Αγανακτισμένων», έφεραν μια ανοιξιάτικη αύρα στο μουντό σκηνικό της κοινωνικής κατατονίας.
Η ανατροπή είναι ακόμη μακριά, αλλά η ρωγμή άνοιξε, το παραπέτασμα της απελπισίας σχίστηκε και μπορούμε να δούμε απέναντι έναν ορίζοντα ελπίδας.
Στο χρόνο που μεσολάβησε από την κήρυξη της Ελλάδας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης γνωρίσαμε και άλλες κινηματικές εξάρσεις. 
Δύο είναι τα στοιχεία που κάνουν τη διαφορά: Πρώτον, η διάρκεια και αποφασιστικότητα του πλήθους, που αυτή τη φορά δεν κατέβηκε σε μια εικοσιτετράωρη απεργία ή μια πορεία χωρίς συνέχεια, αλλά ήρθε, όπως μπορούμε να προσδοκούμε, για να μείνει. Και δεύτερον, ότι αυτή τη φορά δεν πρόκειται τόσο για όλες τις φυλές των «συνήθων υπόπτων», όσο για τη μέχρι πρότινος σιωπηρή πλειοψηφία, για τους κοψοχέρηδες και των δύο μεγάλων κομμάτων. Στο συνδυασμό τους, τα δύο αυτά στοιχεία δημιουργούν την απόσταση ανάμεσα στα μεμονωμένα γεγονότα αντίστασης και στη γενική κρίση, έστω και εμβρυακού, ακόμη, χαρακτήρα.

Καινούργια αυτοπεποίθηση στην πλατεία Συντάγματος

 
Σε κάτι που έμοιαζε περισσότερο με μαχητικό συλλαλητήριο μετατράπηκε το ανοιχτό κάλεσμα πολιτών μέσα απ’ το Διαδίκτυο για ειρηνική πολύωρη κατάληψη της πλατείας Συντάγματος κατά το πρότυπο της Πουέρτα δελ Σολ της Μαδρίτης. 

Από τις έξι το απόγευμα και μέχρι αργά το βράδυ η Βουλή περικυκλώθηκε από τους «Αγανακτισμένους» που ήταν περισσότερο χαρούμενοι για το ότι κατάφεραν επιτέλους να πάρουν τον έλεγχο της κεντρικής πλατείας, απέναντι σε μια κυβέρνηση που είχε εξαπολύσει ωμή βία και βροχή δακρυγόνων και χημικών για να καταστείλει κάθε οργανωμένη μαζική διαδήλωση που ήθελε να πετύχει κάτι αντίστοιχο.