Ασυλία στου λύκους της WALL STREET

του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο Μπέρνι Μάντοφ, ο άνθρωπος που κατηγορείται για τη μεγαλύτερη οικονομική απάτη με μορφή πυραμίδας στην ανθρώπινη ιστορία, πρέπει να γέλασε με πικρία καθώς διάβαζε τους τίτλους των οικονομικών εφημερίδων των τελευταίων εβδομάδων.
Η JP Morgan η τράπεζα μέσω της οποίας είχε πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες απάτες της καριέρας του, ήρθε σε συμφωνία με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, πληρώνοντας περίπου 1,7 δις δολάρια, προκειμένου να αποφύγει τις ποινικές διώξεις.
Ο ίδιος ο Μάντοφ έχει θεωρητικά να περάσει στη φυλακή άλλα... εκατόν σαράντα πέντε χρόνια. Οι καλύτεροι συνεργάτες του όμως στο έγκλημα της χιλιετίας κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Στην ουσία της η επιχείρηση του Μάντοφ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κλασική πυραμίδα, ένα «σχέδιο Πόνζι», όπως τα αποκαλούν οι Αμερικανοί από το όνομα του Ιταλού μετανάστη Τσαρλς Πόνζι, ο οποίος έστησε μια από τις μεγαλύτερες πυραμίδες των αρχών του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ.

Ευχαριστούμε Βαλένθια! Ναι, είναι κοινός ο αγώνας μας για Ελευθερία και Δικαιοσύνη (video)

Μήνυμα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους συναδέλφους τους της ΕΡΤ, στέλνουν για ακόμα μια φορά οι εργαζόμενοι της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης της Βαλένθια οι οποίοι συνεχίζουν τον αγώνα τους παρά το το βίαιο μαύρο αλά ελληνικά που έριξε στους δέκτες η περιφερειακή κυβέρνηση. 

Σε αυτόν τον κοινό αγώνα για ελευθερία και Δικαιοσύνη οι Ισπανοί συνάδελφοί μας δηλώνουν βέβαιοι «μαζί θα αγωνιστούμε και θα κερδίσουμε». 

Συμφωνούμε μαζί σας συνάδελφοι και σας ευχαριστούμε!

Έτσι έπεσε το μαύρο και στη Δημόσια Τηλεόραση της Βαλένθια (video)

Οργή λαού στη Βαλένθια για το κλείσιμο της δικής τους ΕΡΤ - (video)

Στις 29 Νοεμβρίου η περιφερειακή κυβέρνηση έριξε μαύρο στη Δημόσια Τηλεόραση της Βαλένθια.

Δικαιοσύνη κατά το δοκούν

Δικαιοσύνη κατά το δοκούν

Φόνοι, απόπειρες ανθρωποκτονίας, ξυλοδαρμοί, ρατσιστικές επιθέσεις, μαστροπεία, παραχάραξη, εκβιασμοί, μαύρο χρήμα, στρατολόγηση ανηλίκων, οπλοστάσιο, τάγματα εφόδου, εγκληματική οργάνωση …

Η Ελληνική Δικαιοσύνη αφήνει ελεύθερους τους κατηγορούμενους της Χρυσής Αυγής, με απλούς περιοριστικούς όρους. “Δεν είναι ύποπτοι φυγής”.”Δεν είναι ύποπτοι τέλεσης νέων κακουργημάτων”.

Την ίδια στιγμή τέσσερις αγωνιστές, με λευκό ποινικό μητρώο, από τη Χαλκιδική βρίσκονται εδώ και έξι μήνες προφυλακισμένοι, χωρίς κανένα στοιχείο, χωρίς να έχει τηρηθεί η προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία, χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις προφυλάκισης.

Η απόφαση αυτή είναι προκλητική, για κάθε έντιμο άνθρωπο. Είναι προκλητική για τους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής. Παραβιάζει κάθε κοινό περί δικαίου αίσθημα. Δεν μπορεί η δικαιοσύνη να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ώστε να μπορεί η κυβέρνηση να εκμεταλλεύεται τη θεωρία των δύο άκρων κατά βούληση.

Παλιός και νέος ‘’μεγάλος αδελφός’’

Παλιός και νέος ‘’μεγάλος αδελφός’’

Ο θάνατος ενός 19χρονου δια του εξοβελισμού επειδή δεν είχε ένα εισιτήριο των 1.40 λεπτών, αποτελεί ασφαλώς εφαλτήριο προβληματισμών. Το περιστατικό, χαρακτηριστικό της βαρβαρότητας και της κυνικότητας της εποχής μας, έφερε στο νου τους συλλογισμούς του Zygmunt Bauman σε ότι αφορά τη σύγχρονη διάσταση του ζητήματος της δημοκρατίας. Του ζητήματος που η αριστερά συνήθως υποτιμά, βλέποντάς το συχνά απλά  ως ‘’παράγωγο’’ της οικονομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης.

Η προσέγγιση του Πολωνο-εβραίου συγγραφέα, στο βιβλίο του ‘’Σπαταλημένες ζωές-Οι απόβλητοι της νεωτερικότητας’’ (εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ), για την φύση των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων, είναι ασυνήθιστη, όσο και ενδιαφέρουσα. Διαρθρώνει όλες του τις σκέψεις γύρω από το σχήμα της κατασκευής από τις σύγχρονες εκμεταλλευτικές κοινωνίες, ‘’ανθρώπινων απορριμμάτων’’. 

Η υπακοή στους νόμους κατά τον Αριστοτέλη και η πολιτική ανυπακοή

H υπακοή στους νόμους κατά τον Αριστοτέλη

του Ζήνωνα Πετράκη

Απόπειρα διερεύνησης της σχέσης νομιμότητας και δικαιοσύνης με άξονα την αριστοτέλεια πολιτεία.

«Ουκ έστι δε ευνομία το ευ κείσθαι τους νόμους, μη πείθεσθαι δε. Διό μίαν μεν ευνομίαν υποληπτέον είναι το πείθεσθαι τοις κειμένοις νόμοις» (Πολιτικά, 1294a).

Δηλαδή «Δεν είναι ευνομία το να υπάρχουν σωστοί νόμοι αλλά να μην τους υπακούει κανείς. Γι’ αυτό πρέπει να παραδεχτούμε ότι ευνομία είναι η υπακοή στους υπάρχοντες νόμους».

Ο Αριστοτέλης μας παρακατέθεσε ένα θεωρητικό οικοδόμημα της δημοκρατικής πολιτείας, το οποίο μας βοηθά να διαγνώσουμε τις αιτίες της πολιτικής ανυπακοής σήμερα, αλλά και έμμεσα μας υποδεικνύει πως μπορούμε να αμβλύνουμε τις κοινωνικές διαφωνίες και συγκρούσεις οι οποίες δεν διεξάγονται πάντα aequo animo.

Μία πρόταση που εντάσσεται στη φιλοσοφική και πολιτική μεθοδολογία του Αριστοτέλη για την ατομική αρετή και την ιδανική πολιτεία, συνδεόμενη με τη μεσότητα και το έθος ως τρόπους πραγμάτωσης της αρετής, τη δικαιοσύνη ως αρετής εκδηλούμενης προς τους άλλους με βάση τον νόμο και την αρχή της επιείκειας και την ευδαιμονία ως σκοπό του ατόμου και της πολιτείας.

 “Η δικαιοσύνη λοιπόν είναι τέλεια αρετή, κι όχι καθ’ αυτήν, αλλά σε αναφορά προς άλλους. Γι’ αυτόν το λόγο,  πολλές φορές θεωρείται η δικαιοσύνη ως η ύψιστη αρετή, έτσι που να μή θαυμάζονται τόσο πολύ ούτε το δειλινό ούτε η αυγή και για να μιλήσουμε επιγραμματικά, θα πούμε ότι στη δικαιοσύνη συσσωρεύεται όλη η αρετή.”

«Ιερός » πόλεμος για χιλιάδες στρέμματα-φιλέτα στην Παραλιακή

της Ντίνας Ιωακειμίδου

Η περιοχή από τη Μαρίνα Φλοίσβου έως τον Λαιμό της Βουλιαγμένης και την πανέμορφη ομώνυμη μυστηριώδη λίμνη της περιοχής με τις ιαματικές ιδιότητες και ακόμη παραπέρα αποτελεί ένα από τα γοητευτικότερα τμήματα της αττικής γης. Μια μαγευτική ακτογραμμή στην οποία τέμνονται το πριν και το τώρα, το κλέος και η έκπτωση.

Εκεί απαντούν και συγκρούονται η ευγένεια του τοπίου και η ασέβεια του ξεπεσμένου νεοπλουτισμού. Ο ψίθυρος της θάλασσας και οι κραυγές των κερδοσκόπων. Εκεί είναι βέβαιο ότι γράφεται ιστορία, τις μελανότερες σελίδες της οποίας μάλλον δεν τις έχουμε ακόμη αναγνώσει.

Αυτή η μαγευτική ακτογραμμή ουδέποτε αξιοποιήθηκε προς όφελος των πολιτών και επισκεπτών της αττικής γης. Αντίθετα παραδόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε εγχώριους και αλλοδαπούς... μεγαλοεπενδυτές. Αυθαίρετα, νονοί της νύχτας, εφοπλιστές και μεγαλοσχήμονες καθώς και διαφορετικής προελεύσεως «έμποροι των εθνών» ανατέμνουν εις το διηνεκές την έκτασή της.

Της λίστας το κάγκελο

του Κώστα Βαξεβάνη

 

Ο ευκολότερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που δεν σου είναι ευχάριστη και δεν θέλεις, είναι να την αφήσεις να γίνει σενάριο. 

Έτσι η όποια πραγματικότητα αποκαλυφθεί, θα ωχριά σε μια καλή ιστορία που δημιουργεί η φαντασία. 

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτό γίνεται από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Σενάρια, θεωρίες, υποθέσεις, αλλά ως εκεί. Κανένας έλεγχος, καμία έρευνα και βέβαια καμία
απόδοση ευθύνης.

Όταν δημοσιεύσαμε τη λίστα Λαγκάρντ, εκτός από τις διώξεις (θα υπήρχε άραγε αίτημα να ξανάρθει η λίστα αν δεν την δημοσιεύαμε;) αντιμετωπίσαμε και ένα βασικό ερώτημα από την κοινή γνώμη. 

«Πού είναι οι πολιτικοί στη λίστα;» Το ερώτημα αυτό δεν το δημιούργησε η πραγματικότητα του περιεχομένου της λίστας αλλά τα σενάρια που ήθελαν εκατοντάδες πολιτικούς μέσα. Και βέβαια τα έφτιαχναν δημοσιογράφοι που και σήμερα φτιάχνουν τα νέα σενάρια της νέας λίστας.

Η ξεχασμένη κοινωνία

“ Το πραγματικό πρόσωπο και το βάθος της κρίσης ζωγραφίζονται ανάγλυφα στην απελπισία που καταπίνει ολοένα περισσότερα κοινωνικά στρώματα  ”

του Θέμη Τζήμα

Κάθε μέρα και ένα νέο κομμάτι της κοινωνίας αποκόπτεται από το κυρίως κοινωνικό σώμα και περιθωριοποιείται.

Με ιδιαίτερη ένταση στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, μέσα στις γειτονιές μας, στις πόλεις μας, στα σχολεία μας, στους χώρους δουλειάς υψώνονται τείχη που τεμαχίζουν και διαλύουν την κοινωνία. 
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κρίσης. Όχι το διαρκώς διογκούμενο χρέος, ούτε οι μαύρες στατιστικές. 

Το πραγματικό πρόσωπο και το βάθος της κρίσης ζωγραφίζονται ανάγλυφα στην απελπισία που καταπίνει ολοένα περισσότερα κοινωνικά στρώματα. Μια κατατμημένη κοινωνία δεν μπορεί να βγει από την κρίση, όποια διαχείριση του δημοσίου χρέους κι αν επιλεχθεί. 

Η σταθεροποίηση και η ανάπτυξη δεν θα επέλθουν ποτέ με την ελληνική κοινωνία σε αποσύνθεση, μοιραία να οδηγείται σε εσωτερική σύγκρουση. Μια σύγκρουση που αν ξεσπάσει μπορεί να κλιμακωθεί χωρίς όριο.

Οι «άδηλοι σκοποί» των δημοκρατικών ελευθεριών

του Σπύρου Ραυτόπουλου

"Η δικαιοσύνη, ως παράγοντας πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων και  μετασχηματισμών, επιδέχεται κριτική και αναθεώρηση από μέρους της  κοινωνίας. Η δικαστική απόφαση που μας αφορά δεν χρειάζεται τη δική μας  κριτική. Θα την κρίνουν οι πολίτες που  απαρτίζουν την κοινωνία. Εμείς απλώς αναρωτιόμαστε πόσες ανάλογες  αποφάσεις έχουν εκδοθεί στο παρελθόν και για ποιες συλλογικότητες, όπως  και ποιο είναι το ακριβές νόημα του όρου ‘δημοκρατικές ελευθερίες’."

 

Συγκροτήσαμε τη συλλογικότητα «Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ» (ΧΧΧΕ) έχοντας κατά νου μια κοινότητα πολιτικού προβληματισμού και δράσης με αμεσοδημοκρατική λειτουργία. Μέλη της είμαστε πολίτες από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, δίχως ιδεολογικοπολιτική ταύτιση, αλλά με κοινούς βασικούς προσανατολισμούς, καθώς και αρκετές κοινές ιδέες και ανησυχίες για τη σημερινή συστημική κρίση που ήδη προσλαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις για τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.

Καταλήξαμε σε ένα καταστατικό  και σε μια ιδρυτική διακήρυξη  που ως κείμενα σύνθεσης και συναποδοχής απόψεων δε θα μπορούσαν παρά να περιορίζονται σε έναν πυρήνα κοινών πολιτικών εκτιμήσεων, αφήνοντας εκτός ό,τι δεν μπορούσε να γίνει πρόθυμα αποδεκτό από όλα τα ιδρυτικά μέλη. Συνήθως μια τέτοια διαδικασία σύνθεσης απόψεων από μόνη της παραμερίζει θέσεις και διατυπώσεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ακραίες. Στην αποφυγή τέτοιων θέσεων και διατυπώσεων μας οδήγησαν εξάλλου δύο ακόμη παράγοντες: αφενός τα γνωστά κριτήρια που ορίζει ο νόμος για την τυπική αναγνώριση του σωματείου από το πρωτοδικείο και αφετέρου η εμπειρία των συντρόφων μας νομικών, που ως ιδρυτικά μέλη συμμετείχαν τόσο στην ονοματοδοσία του σωματείου όσο και στη σύνταξη του καταστατικού.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει

Δυο ιστορικά αποτυχημένα πειράματα νομισματικής ένωσης με συμμετοχή της Ελλάδας

του Σπύρου Μαρκέτου, 

επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.

Ανακοίνωση της Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος, 10 Ιουλίου 2011

Θα συμμορφωθείτε στις υποδείξεις μιας κυβέρνησης βίας και αδικίας, την οποία προθύμως μέχρι σήμερα υπηρετείτε, και θα στραφείτε φανερά πια κατά των δημοτών σας;

 

Προς τον  κ. Καμίνη

Κατόπιν κυβερνητικής εντολής δηλώσατε ότι θα αδειάσετε την πλατεία Συντάγματος, αναλαμβάνοντας έτσι να εκτελέσετε μια αντισυνταγματική πράξη, αφού το Σύνταγμα στο άρθρο 11 προστατεύει ρητά το δικαίωμα του συνέρχεσθαι των πολιτών.

Σας θυμίζουμε ότι οι δημόσιοι χώροι του δήμου ανήκουν στους δημότες.
Επί 45 μέρες οι πολίτες της Αθήνας, της οποίας εσείς είσαστε δήμαρχος, συγκεντρώνονται και διαδηλώνουν ειρηνικά στους δημόσιους χώρους και τις πλατείες.

Αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, και αρνούμαστε υπακοή σε αντισυνταγματικούς και άδικους νόμους και μνημόνια, που καταστρέφουν τις ζωές μας.
Αλλά εσείς επί 45 μέρες μας αγνοείτε επιδεικτικά. Αντί να συμπαραταχτείτε μαζί μας στο κίνημα της πλατείας Συντάγματος, σπεύδετε να συμμορφωθείτε στις εντολές της κυβέρνησης εναντίον μας.

Ελλάδα, η υπερδύναμη της κρίσης

Ο Άτλας, κατά την εκδοχή του Ησιόδου, ήταν γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αδελφός του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοίτιου. Στην Τιτανομαχία, ως γνωστόν, ο Άτλας έχασε και ο Δίας τον καταδίκασε να φέρει για πάντα στους ώμους του τον ουράνιο θόλο. Υποθέτουμε ότι για να έχει αυτή την ικανότητα θα ήταν τεράστιος, αλλά οπωσδήποτε ασήμαντος σε σχέση με το μέγεθος του ουράνιου θόλου. Άρα, ήταν κυρίως υπόθεση δύναμης -υπερδύναμης για την ακρίβεια- και όχι όγκου αυτό το επίτευγμα.

Άλλωστε, ο πολύ μικρότερος το δέμας Ηρακλής, που τον φανταζόμαστε στις διαστάσεις κανονικού ανθρώπου, κατάφερε κι αυτός να σηκώσει για λίγο την ουράνια σφαίρα, μέχρι να πεταχτεί ο Άτλας να του φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.

Η Ελλάδα δεν είναι φυσικά ένας Άτλας. Το ειδικό της βάρος με όρους οικονομίας και δημογραφίας είναι ασήμαντο στον πλανήτη. Τα 11 εκατομμύρια κατοίκων της αντιστοιχούν μόλις στο 0,17% του παγκόσμιου πληθυσμού.

31η μερα απεργίας πείνας-Δελτίο Τυπου Πρωτοβουλίας

31 ημέρα απεργίας πείνας

Την συνέντευξη τύπου άνοιξε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, οικονομολόγος από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος δήλωσε:

«Νομίζω ότι σε μια συγκυρία σαν τη σημερινή, οι διανοούμενοι έχουν υποχρέωση να δίνουν φωνή σε εκείνους που δεν έχουν φωνή. Με στεναχώρησε ότι στο πανεπιστήμιό μου δεν δώσαμε άσυλο στους μετανάστες, σε ανθρώπους που το μόνο που ήθελαν ήταν να ακουστεί η φωνή τους. 

Δεύτερον, οι διανοούμενοι έχουν την υποχρέωση να αναδείξουν την υποκρισία του κυρίαρχου λόγου, του λόγου αυτών που μας κυβερνούν, των ελίτ και των κυρίαρχων τάξεων. 

Η υποκρισία τους έγκειται στο ότι χρησιμοποιούν τους μετανάστες και τις μετανάστριες στα σπίτια τους, για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, στα αμπέλια και τα εργοστάσιά τους. Η υποκρισία τους, ντύνει την ιδιοτέλεια στο ρούχο της αρετής, ισχυριζόμενοι ότι ενεργούν για το «καλό του τόπου».

Η Νομική (σχολή) ενώπιον του νόμου και της Δικαιοσύνης

Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει.

του Κώστα Δουζίνα

Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς το νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου, είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την αμεροληψία που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή – υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει. Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, πάνω από τα αιτήματα της εξουσίας και των καταχρήσεων του πλούτου.