1 ζωή =1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο

Soviet shot n.9: 1 ζωή =1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο

του Ονειρμού

Το παιδί χωρίς εισιτήριο έχασε τη ζωή του για 1,40 ευρώ. Αδιανόητο. Είναι αδύνατη η ισοδυναμία μιας ζωής με 1,40 ευρώ. 

Μολονότι νοητή, αν όχι και ευτελής σε έναν κόσμο που χιλιάδες δολοφονημένοι άμαχοι σε καιρό πολέμου ισοδυναμούν με μερικά βαρέλια πετρέλαιο. Το κοινό των δύο περιπτώσεων είναι η καταστολή, που κρύβεται πίσω από μια τέτοια ισοδυναμία.

Η υπολογισμένη και αποτιμημένη σε χρήμα ισοδυναμία μιας ζωής με ένα ποσοτικό μέγεθος αποκρύπτει την καταστολή, σε κάθε περίπτωση, της εξαναγκασμένης μετατροπής της ζωής σε χρηματική τιμή: πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή όταν δεν είναι άλλο παρά εργασιακή δύναμη, πόσο κοστίζει η παιδική εργασία, ή πόσο κοστίζουν τα παιδιά που πεθαίνουν από ασιτία ή επειδή δεν έχουν νερό, κάθε μερικά δευτερόλεπτα. Το παιδί στο Τρόλεϋ βίωσε την καταστολή από τον ελεγκτή, από την κατάσταση, από τον κοινωνικό κόσμο, έπαιξε κορώνα γράμματα τη ζωή του, σκοτώθηκε, έτσι που τελικά έγινε η ανταλλαγή, ίσχυσε η ισοδυναμία: 1 ζωή=1,40 ευρώ.

Σκέφτεσαι τον Ελεγκτή. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένος από κάποιο έργο του Κάφκα.

«Τον σκότωσε η ανεργία»

Είναι συγκλονιστική η συνέντευξη που έδωσε –στην Realnews-  η μητέρα του ηθοποιού Δ. Βογιατζή, που είδε το παιδί της να πέφτει δολοφονημένο από τις σφαίρες της ανεργίας, που εξαπολύουν οι κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό τους προσωπικό στον ανελέητο ταξικό πόλεμο που διεξάγουν (και δυστυχώς τον κερδίζουν σε όλα τα μέτωπα αφού δεν συναντούν την πρέπουσα αντίσταση).

Ο ηθοποιός τα τελευταία δύο χρόνια ήταν άνεργος και ζούσε μαζί με τη μητέρα του στο πατρικό του σπίτι, στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Η μητέρα του τον βρήκε νεκρό μέσα στο δωμάτιο του, το πρωινό του Σαββάτου 29 Δεκέμβρη. 

Δεν μπορεί να προσθέσει κανείς το παραμικρό στον σπαραγμό μιας μάνας:

«Είχε μελαγχολία γιατί ήταν άνεργος. Είχε πέσει σε κατάθλιψη, γιατί δεν είχε δουλειά. Δεν μπορούσε να ασχοληθεί με τίποτα ως νέος. Του έλεγα να πάει μια βόλτα, να ξεσκάσει λιγάκι, αλλά το γεγονός ότι δεν είχε δουλειά του προκαλούσε μελαγχολία. 
Γιατί; Γιατί; 
Αυτό το «γιατί» θα με φάει σαν μάνα, αλλά θα φάει και όλη την Ελλάδα τελικά … 
Τον σκότωσε η ανεργία. Δεν δούλευε δύο χρόνια. Δεν μπορούσε να βρει δουλειά πουθενά.