Η Μανωλάδα, η Ιερισσός και η ''παραγωγική ανασυγκρότηση’’

του Παναγιώτη Μαυροειδή

 

Λένε ότι αυτά που γίνονται στην Μανωλάδα,  είναι πρωτοφανή και ανήκουστα. Καθόλου δεν είναι έτσι. Να τι μας λέει ο Τζον Στάινμπεκ στα  " Τα σταφύλια της οργής ",  γραμμένο το 1939.

"....Έφεραν σκλάβους μόλο που δεν τους αποκαλούσαν σκλάβους: Κινέζους,  Γιαπωνέζους, Μεξικανούς, Φιλιππινέζους. Αυτοί ζουν με ρύζι και φασόλια, έλεγαν οι επιχειρηματίες. Δεν έχουν ανάγκες .. Να κοίτα τους πως ζουν. Κοίτα τι τρώνε. Κι αν τύχει και κάνουν το ζόρικο:  πίσω στην πατρίδα τους ...Τους δουλοπάροικους που έφεραν από το εξωτερικό τους έδερναν, τους τρομοκρατούσαν, τους πέθαιναν της πείνας, τόσο, που, άλλοι ξαναγύριζαν στον τόπο τους και άλλοι εξαγριώθηκαν απ΄ την απόγνωση και ή τους σκότωσαν ή τους εξόρισαν. Και ολοένα τα κτήματα μεγάλωναν σε έκταση .."

Πόσο απελπιστικά όμοιες  οι καταστάσεις!

Δεν προσφέρουν και πολλά  οι εύκολοι και ηθικοί αποτροπιασμοί. Καμιά φορά μπορεί και να κρύψουν πράγματα. Αυτό που συντελείται στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες, μέσω της ολοκληρωτικής αντιδραστικής αναδόμησης ενός συστήματος σε κρίση και σε σήψη, είναι ακριβώς η επιστροφή στις εργασιακές συνθήκες του 1900 που περιγράφει και η αντίστοιχη αριστουργηματική ιταλική ταινία του Μπερτολούτσι.

Θα πει κάποιος κάνετε την τρίχα τριχιά. Μια τραβηγμένη περίπτωση ήταν αυτή, που έδωσε την ευκαιρία στην κάθε είδους αριστερούς να εκφράσουν το αντικαπιταλιστικό τους μένος ή τα φιλο-μεταναστευτικά τους αισθήματα. Κάπως έτσι πάνε να τη σκαπουλάρουν. Ακόμη και ο ΣΕΒ και η Χρυσή Αυγή έβγαλαν ανακοίνωση καταγγελίας των ακροτήτων.

Σκέτη πρόκληση!

Η εξαχρείωση και εκ-βαρβαρισμός των εργασιακών σχέσεων, δεν  αφορά μόνο τους μετανάστες, ούτε μόνο την αγροτική παραγωγή, αλλά προοδευτικά αγκαλιάζει ολόκληρη την παραγωγική σφαίρα και το σύνολο της εργατικής τάξης.

Οι Ιταλοί «μαχαίρωσαν» το ευρώ

    του Γιώργου Δελαστίκ

Ελπίδες σε όλους τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης γέννησε το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών.

Ο δεξιός Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο έκαναν σημαία τους τον αντιγερμανισμό και την πολιτική κατά του ευρώ και της ΕΕ και ακριβώς στη βάση αυτή θριάμβευσαν, κερδίζοντας αθροιστικά το 55% των ψήφων.

Ο γερμανόδουλος Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, νυν κεντροαριστερός τύπου Βενιζέλου και το πάλαι ποτέ κομμουνιστής, ξέμεινε στο 30%. Ο ιταλικός λαός «ξέσκισε» και ξεφτίλισε πολιτικά τον εγκάθετο πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον οποίον είχε επιβάλει στη Ρώμη η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επειδή είναι τυφλό όργανο του Βερολίνου, δίνοντάς του μόνο 10%.

Ο θρίαμβος των αντιγερμανικών, αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων στην Ιταλία άνοιξε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μια θυελλώδη συζήτηση γύρω από το αν επίκειται ή όχι η κατάρρευση του ευρώ. «Η πολιτική της λιτότητας σπατάλησε την τελευταία δυνατότητα. Η οργή του λαού κατέλαβε την Ιταλία και αργά ή γρήγορα θα καταλάβει και την Ισπανία και την Πορτογαλία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι θα καταλάβει επίσης και τη Γαλλία», έγραφε την Τετάρτη στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ ένας εκ των κορυφαίων αρθρογράφων των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου, ο γερμανικής καταγωγής Βόλφγκανγκ Μινχάου. «Οι Έλληνες είναι προς στιγμήν κάπως ναρκωμένοι, αλλά και εκεί δεν λειτουργεί πολιτικά η στρατηγική της προσαρμογής – ούτε καν μετά από έξι χρόνια ύφεσης», προσθέτει. «Η Ευρώπη μπορεί να πλησιάζει σε μια καθαρή επιλογή: Ή να εγκαταλείψει το ευρώ ή να το κρατήσει και να δει την πολιτική κρίση να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο», έγραψε προχτές στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και ο πασίγνωστος και στην Ελλάδα Μαρκ Μαζάουερ. «Μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας ένα διαφορετικό μέλλον, στο οποίο η Ευρώπη να ταυτίζεται με τη στασιμότητα, την ανεργία και την τυραννία» προειδοποιεί.

30% Ανεργία – Εξέγερση τώρα!

«Αισίως», όπως μας ανακοίνωσε η Eurostat στις αρχές Φλεβάρη, «είμαστε πια πρωταθλητές» στην ανεργία. Η Ελλάδα, με 26,8% (στατιστικά Δεκεμβρίου) αφήνει πίσω της, δεύτερη και καταϊδρωμένη την Ισπανία, παίρνοντας την πρωτιά ανάμεσα στα 27 κράτη-μέλη της Ε.Ε. 

Φυσικά, δίπλα στο σχεδόν 1.500.000 ανέργων που μας ανακοινώνουν επίσημα, δεν προσμετράνε όσους ημιαπασχολούνται με 2-3 «χαρτζιλίκια» τη βδομάδα, όσους «ωφελούνται» από τα προγράμματα της ελαστικής εργασίας-δουλείας όπως τα «κοινωφελή» 5μηνα, ή όσους, όντες απογοητευμένοι, δε βρίσκουν κανένα λόγο πλέον να είναι εγγεγραμμένοι σε έναν ΟΑΕΔ που δεν τους προσφέρει τίποτα. Για να μη μιλήσουμε δε, για τους εργάτες που παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, βιώνοντας την ίδια εξαθλίωση με έναν άνεργο, για τους εργάτες που περιμένουν αποφάσεις δικαστηρίων, εγκλωβισμένοι σε πτωχευτικές διαδικασίες κι εγκαταλελειμμένα εργοστάσια…
 
Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε, πως σήμερα η εργατική τάξη -εργαζόμενη κι άνεργη- αλλά κι όλα τα λαϊκά στρώματα συνολικά, μικροαστοί, αγρότες, φοιτητές, βιώνουν συνθήκες μιας πρωτοφανούς κοινωνικής καταστροφής.

Επιστροφή στη δεκαετία του 50

της Μαρίας Λούκα

Κοινωνικό κράτος: υπό κατάρρευση

Μαθητές που κάνουν μάθημα με φωτοτυπίες φορώντας μπουφάν και σκούφους, καθηγητές πανεπιστημίου με αερόθερμα στα γραφεία, νοσοκομεία χωρίς γάζες και με χαλασμένους τομογράφους, ασθενοφόρα που μένουν από βλάβη στη μέση του δρόμου, μικροβιολογικά εργαστήρια χωρίς φιάλες, φυλακές χωρίς ζεστό νερό και επαρκή γεύματα, ψυχιατρεία που αναβιώνουν τη «ντροπή» της Λέρου, νήπια που μένουν σπίτι και ηλικιωμένοι που βουλιάζουν στη μοναξιά, εξαθλιωμένοι και ανασφαλείς εργαζόμενοι που προσπαθούν με πενιχρά μέσα να παράσχουν υπηρεσίες σε εξίσου ανασφαλείς και ταλαιπωρημένους πολίτες. Δεν είναι εμπειρίες από τα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ ή τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας αλλά στιγμιότυπα της πραγματικότητας που διαμορφώνεται καθημερινά στην Ελλάδα του 2012. Για την ακρίβεια σε ότι έχει απομείνει απ’ αυτήν.

Ώρα μάχης κι ευθύνης

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο κύβος πλέον ερρίφθη. 

Παρά την προσπάθεια ΝΔ και ΛΑΟΣ να παρουσιάσουν εικόνα «σκληρής διαπραγμάτευσης», είναι απόλυτα σαφές ότι μαζί με το πάντα πρόθυμο ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη αποδεχτεί τους εξοντωτικούς όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον επίσημο λόγο έχει εξαφανιστεί κάθε αναφορά στην αδικία, τη φτώχεια ή τη ριζική επιδείνωση των όρων διαβίωσης και κυριαρχεί μόνο η επίκληση της επερχόμενης χρεοκοπίας με μόνη «διαφοροποίηση» με την Τρόικα το ζήτημα της ύφεσης.

Ας μην υπάρχει καμιά αυταπάτη: τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί ισοδυναμούν με πραγματική κοινωνική καταστροφή και ολοκλήρωση μιας χωρίς προηγούμενο ιστορικής οπισθοδρόμησης.