Οι Ιταλοί «μαχαίρωσαν» το ευρώ

    του Γιώργου Δελαστίκ

Ελπίδες σε όλους τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης γέννησε το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών.

Ο δεξιός Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο έκαναν σημαία τους τον αντιγερμανισμό και την πολιτική κατά του ευρώ και της ΕΕ και ακριβώς στη βάση αυτή θριάμβευσαν, κερδίζοντας αθροιστικά το 55% των ψήφων.

Ο γερμανόδουλος Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, νυν κεντροαριστερός τύπου Βενιζέλου και το πάλαι ποτέ κομμουνιστής, ξέμεινε στο 30%. Ο ιταλικός λαός «ξέσκισε» και ξεφτίλισε πολιτικά τον εγκάθετο πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον οποίον είχε επιβάλει στη Ρώμη η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επειδή είναι τυφλό όργανο του Βερολίνου, δίνοντάς του μόνο 10%.

Ο θρίαμβος των αντιγερμανικών, αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων στην Ιταλία άνοιξε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μια θυελλώδη συζήτηση γύρω από το αν επίκειται ή όχι η κατάρρευση του ευρώ. «Η πολιτική της λιτότητας σπατάλησε την τελευταία δυνατότητα. Η οργή του λαού κατέλαβε την Ιταλία και αργά ή γρήγορα θα καταλάβει και την Ισπανία και την Πορτογαλία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι θα καταλάβει επίσης και τη Γαλλία», έγραφε την Τετάρτη στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ ένας εκ των κορυφαίων αρθρογράφων των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου, ο γερμανικής καταγωγής Βόλφγκανγκ Μινχάου. «Οι Έλληνες είναι προς στιγμήν κάπως ναρκωμένοι, αλλά και εκεί δεν λειτουργεί πολιτικά η στρατηγική της προσαρμογής – ούτε καν μετά από έξι χρόνια ύφεσης», προσθέτει. «Η Ευρώπη μπορεί να πλησιάζει σε μια καθαρή επιλογή: Ή να εγκαταλείψει το ευρώ ή να το κρατήσει και να δει την πολιτική κρίση να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο», έγραψε προχτές στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και ο πασίγνωστος και στην Ελλάδα Μαρκ Μαζάουερ. «Μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας ένα διαφορετικό μέλλον, στο οποίο η Ευρώπη να ταυτίζεται με τη στασιμότητα, την ανεργία και την τυραννία» προειδοποιεί.

Γιατί ο Γκρίλο είναι ένας από εμάς

του Roberto Biorcio 

Το «τσουνάμι» που προκλήθηκε από τον Μπέπε Γκρίλο έχει συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης για την αλλαγή που εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές. 

Μετά την επιτυχία που είχε το κίνημα 5 Αστέρων να αναδειχθεί πρώτη δύναμη στο κοινοβούλιο, πολλοί παρατηρητές έχουν αρχίσει πιο σοβαρά από ό, τι στο παρελθόν, να εξετάζουν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Ωστόσο, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει κάποιος με έναν προβληματισμό σχετικά με τα αυθεντικά χαρακτηριστικά του κινήματος του Μπέπε Γκρίλο αλλά και γενικότερα τις ιδέες που φέρνει στην Ιταλική πολιτική σκηνή.

Το «τσουνάμι» που προκλήθηκε από την εκλογική επιτυχία του Γκρίλο δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός και σίγουρα δεν οφείλεται, αποκλειστικά και μόνο λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών των υπολοίπων κομμάτων σε μια περίοδο αυξανόμενων κοινωνικών προβλημάτων. 

Προέρχεται από ένα κίνημα χτισμένο με ένα πρωτότυπο τρόπο, που αναπτύχθηκε για αρκετά χρόνια πριν στο διαδίκτυο και στις πλατείες, και στη συνέχεια, με άμεσες δεσμεύσεις στην εκλογική αρένα. 

«Οι ιταλοί ψήφισαν βίαια κατά ευρώ, Γερμανίας, ΕΕ»

του  Γ. Δελαστίκ

Παρόλο που τελικά αποτελέσματα δεν υπήρχαν την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι σε όλους τους λαούς των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ ήταν σαφέστατο. 

Η Ιταλία σχίστηκε στα δύο και η πλειοψηφία των Ιταλών στράφηκαν με την ψήφο τους εναντίον της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η ΕΕ κατ' απαίτηση του Βερολίνου.

Η Αίτνα εκρήγνυται!

Ο ίδιος άλλωστε ο αντιπρόεδρος του γερμανόφιλου Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα δεν περίμενε τα τελικά αποτελέσματα για να βγει στο τρίτο κρατικό κανάλι της ιταλικής τηλεόρασης και να δηλώσει ευθέως: «Ένα αποτέλεσμα με τον Μπερλουσκόνι γύρω στο 30% και τον Γκρίλο γύρω στο 25% σημαίνει ότι το 55% των Ιταλών ψηφοφόρων ψήφισε με βίαιο τρόπο εναντίον της Ευρώπης, του ευρώ και της Γερμανίας». Έτσι είναι. 

Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών είναι η αντιγερμανική ψήφος, η ψήφος κατά του ευρώ - και αυτή η στάση προέρχεται από έναν λαό κατεξοχήν ευρώφιλο σε υπέρμετρο βαθμό, από έναν λαό επίσης που ποτέ δεν μισούσε τη Γερμανία. 

Και όμως, ήταν αρκετή η υιοθέτηση από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μιας δημαγωγικής αλλά ανοιχτά εκφραζόμενης αντιγερμανικής γραμμής και αμέσως το δεξιό κόμμα του εκτινάχθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων.

Κοινωνικό ηφαίστειο ο ευρωπαϊκός νότος!

Ισπανοί και Ιταλοί στους δρόμους!

Σε κοινωνικό ηφαίστειο μετατρέπεται σταδιακά ο ευρωπαϊκός Νότος με το κύμα των μεγάλων εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα να μετατρέπεται γοργά σε πραγματικό λαϊκό «τσουνάμι»! Όλα δείχνουν ότι σε λίγο θα μπουν στο αγωνιστικό προσκήνιο και οι Γάλλοι εργαζόμενοι, μετά και τα ασφυκτικά και πρωτοφανή αντεργατικά μέτρα Ολάντ.

Αυτό που απουσιάζει χαρακτηριστικά από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι η ύπαρξη αποφασισμένων ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων ικανών να ηγηθούν μιας πολιτικής ρήξης αλλά και ο συντονισμός των εργατικών - λαϊκών κινημάτων και των αριστερών δυνάμεων του Νότου.

Το ελληνικό εργατικό κίνημα και περισσότερο η ριζοσπαστική ελληνική Αριστερά είναι σε πολύ καλύτερη θέση για να παίξει ένα πρωτοποριακό ρόλο ρήξης και συντονισμού, με την αγωνιστική σπίθα να μετατρέπεται σε επαναστατική φωτιά και να επεκτείνεται γρήγορα σε όλο τον ευρωπαϊκό κάμπο!

Τα (μισά) «γουρούνια» νικούν ακόμη! Τους Γερμανούς...

«Είμαστε PIGS και γλεντάμε!». Το φώναζαν Ιταλοί που πανηγύριζαν, σε δρόμους και πλατείες, για τη νίκη της ομάδας τους επί της αντίστοιχης γερμανικής, στα ημιτελικά του Euro. Δεν χάρηκαν φυσικά μόνο οι Ιταλοί. Ποτέ άλλοτε δεν προκάλεσε τέτοια καθολική ευφορία στον ευρωπαϊκό Νότο μια από τις... τακτικές, καθιερωμένες ποδοσφαιρικές νίκες των Ιταλών ή των Ισπανών επί των Γερμανών, οι οποίοι από το 2006 ανά δύο έτη, σε Euro ή Μουντιάλ, «βρίσκουν το δάσκαλό τους» στο δεύτερο και το τέταρτο γράμμα του χλευαστικού λεκτικού σχήματος «PIGS» που εμπνεύστηκαν ορισμένοι ψηλομύτες του Βορρά. Τα «γουρούνια» νικούν ακόμη, λοιπόν! Τα μισά έστω – αλλά το χαίρονται όλα...

του Διονύση Ελευθεράτου

Οι λόγοι γνωστοί και χιλιοειπωμένοι. Ναι, βεβαίως, έχει και τις δευτερεύουσες πλευρές της αυτή η ιστορία. Ναι, στην Ελλάδα η εκδήλωση χαράς για τον αποκλεισμό των Γερμανών από τους Ιταλούς ήταν και το εύκολο, ανέξοδο άλλοθι των «μνημονιακών» ΜΜΕ. 

Ναι, αποτελούσε και το ψυχολογικό καταφύγιο όσων στις 17 Ιουνίου πήγαν στα εκλογικά τμήματα έντρομοι και ψήφισαν με χέρι τρεμάμενο –και σώβρακα δύσοσμα– ό,τι υποδείκνυαν η Μέρκελ και οι γερμανικοί Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Στους δρόμους κατά της λιτότητας οι Ιταλοί

Εκατομμύρια Ιταλών που είναι μέλη μεγάλου εργατικού συνδικάτου απεργούν σήμερα εναντίον των κυβερνητικών μέτρων λιτότητας. Τα συνδικάτα εμφανίζονται οργισμένα για μια ρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση και καθιστά ευκολότερη την απόλυση εργαζομένων.

Το συνδικάτο CGIL διεκδικεί ισχυρότερη δράση κατά όσων φοροδιαφεύγουν, ενώ συγχρόνως ζητάει να συνεχισθεί η προστασία της απασχόλησης.

Συγκεκριμένα, με την οκτάωρη αυτή πανιταλική απεργία, το Cgil απορρίπτει την δέσμη μέτρων--την οποία θεωρεί αναποτελεσματική ως προς την ανάπτυξη--και εστιάζει τις επικρίσεις του στο άρθρο οκτώ του πακέτου έκτακτων παρεμβάσεων λιτότητας που ορίζει ότι σε περίπτωση που τα συνδικάτα και οι εργοδότες υπογράψουν σχετική συμφωνία, οι εργαζόμενοι θα μπορούν να απολύονται πιο εύκολα, χωρίς την λεγόμενη εύλογη αιτία (giusta causa), ενώ οι εγγυήσεις διατήρησης της θέσης εργασίας θα παραμείνουν μόνο για συγκεκριμένες κατηγορίες, όπως τις εγκυμονούσες γυναίκες.