Η ανισότητα και η αποδοχή της

 

της Νίκης Μ.

Η ανισότητα και η αποδοχή της είναι διαχρονικά πράγματα. Και παραμένουν ανίκητα όχι γιατί υπάρχουν λίγοι ισχυροί και άπληστοι που κυβερνάνε τον κόσμο -αυτοί πράγματι υπάρχουν και είναι ένοχοι- αλλά γιατί ο μέσος άνθρωπος (όσο δόκιμο μπορεί να είναι το να μιλάμε για μια τέτοια υποθετική οντότητα) κατά βάθος ενστερνίζεται το πρώτο και δικαιολογεί το δεύτερο. Κανένα σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν βρίσκει επαρκή ερείσματα στην κοινωνία.

Υπάρχει άρα ατομική ευθύνη αυτού του περίφημου μέσου ανθρώπου. Αν υπάρχει πηγή του κακού ας την αναζητήσουμε και μέσα μας, αφού στην καθημερινότητά μας, όχι μόνο ανεχόμαστε την ανισότητα, την αδικία, την ιεραρχία και την ετερονομία, αλλά προσπαθούμε να επωφεληθούμε από αυτά και φυσικά τα αναπαράγουμε ευκαιρίας δοθείσης. Ζούμε συνήθως αμέριμνοι αν όχι ευτυχείς με ό,τι προαιρείται να μας προσφέρει το πολιτισμικό μας σούπερ μάρκετ (κατεψυγμένες ιδέες, θρεπτικά ιδεώδη, ηθική της μιας χρήσης). Γιατί να ξεβολευτούμε άλλωστε όταν η φρίκη βρίσκεται ακόμα μακριά μας, όταν εμείς απολαμβάνουμε ευταξία και ασφάλεια;

Νέα πεδία «πολέμου» στην Ευρωζώνη

Στα χαρακώματα οι… αλληλέγγυοι εταίροι για το τραπεζικό απόρρητο, το κούρεμα των καταθέσεων, τον φορολογικό και μισθολογικό ανταγωνισμό του Γιάννη Κιμπουρόπουλου Ο «πόλεμος» είναι η βασική συνθήκη ύπαρξης της Ευρωζώνης από καταβολής της. Όλες οι συμφωνίες που τη συνθέτουν θεσμικά δεν είναι παρά «συνθήκες ειρήνης» στις οποίες καταλήγουν οι εταίροι έπειτα από οξύτατες αναμετρήσεις. Γι’ αυτό άλλωστε η Ευρωζώνη, παρά τις διακηρύξεις περί εταιρικής αλληλεγγύης, εξελίσσεται σε τοπίο μετά τη μάχη, με νικητές και ηττημένους. Ποιος έχει αμφιβολία ότι στα 12 χρόνια ύπαρξης του ευρώ η Γερμανία είναι ο θριαμβευτής μιας αναμέτρησης, περιστοιχιζόμενη από λίγους αλώβητους συμμάχους και πολλούς κατατροπωμένους εχθρούς; Έστω κι αν το μέτρο διάκρισης νικητών και ηττημένων είναι τα πλεονάσματα των μεν και τα ελλείμματα των δε.   Από τη στιγμή που ξέσπασε η κυπριακή κρίση, στην Ευρωζώνη άνοιξαν τρία νέα μέτωπα πολέμου όλων εναντίον όλων. Περιττό να πούμε ότι και πάλι η γερμανική ηγεσία ήρξατο χειρών αδίκων, με την υποστήριξη των λίγων της συμμαχίας ΑΑΑ, δηλαδή των χωρών με άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση.  Τραπεζική ένωση    Το πρώτο και κύριο μέτωπο είναι η τραπεζική ένωση.

Έχουμε πόλεμο…

Καταστολή, αστυνομοκρατία και ποινικοποίηση των κοινωνικών και εργατικών αγώνων, συνθέτουν το σκηνικό του πολέμου που κήρυξε η κυριαρχία κατά όποιου τολμάει να αντιστέκεται.

Από τις καταλήψεις και τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους μέχρι τα αμαξοστάσια του Μετρό, σιδηρόφραχτες και πάνοπλες ορδές μισθοφόρων της εξουσίας αναλαμβάνουν να αποκαταστήσουν την τάξη. 

Την ίδια ώρα, η καθημερινότητα των πολλών συντρίβεται από τη φτώχεια, την ανεργία και την απόγνωση. Ο εξευτελισμός της μισθωτής εργασίας σε συνθήκες γαλέρας για ένα ξεροκόμματο διαλύει ανθρώπους που «έχουν την τύχη» ακόμη να δουλεύουν για 300 ευρώ. Οι μεγαλύτεροι ασφυκτιούν και οι νεώτεροι φεύγουν με το μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης μετά τη δεκαετία του 1960.

«Τσίρκο» η βουλή με μάχες μέσα και πόλεμο έξω

του Γ.Δελαστίκ

Δεν είχε γίνει η ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο για το νέο πακέτο μέτρων εξοντωτικής λιτότητας όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, αλλά κλίμα κοινωνικού πολέμου επικρατούσε τόσο έξω όσο και μέσα στη Βουλή. 
Δεκάδες χιλιάδες λαού την είχαν περικυκλώσει. Μολότοφ εκσφενδονίζονταν εναντίον των αστυνομικών, που απαντούσαν με καταιονισμό ύδατος από τα «κανόνια» των υδροφόρων που έχει αποκτήσει προσφάτως η ΕΛ.ΑΣ. για να τις χρησιμοποιεί εναντίον του «εχθρού λαού». Το σενάριο γνωστό και χιλιοπαιγμένο.

Ένα όντως πρωτοφανές περιστατικό προκάλεσαν όμως ο αυταρχισμός και η αλαζονεία της κυβέρνησης Σαμαρά: την... απεργία των υπαλλήλων της Βουλής! 

Αποκαλύπτοντας τη διολίσθηση της νοοτροπίας του πρωθυπουργού σε ολοκληρωτικές ατραπούς, ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας κατέθεσε αιφνιδιαστικά και σαφώς πραξικοπηματικά σε σχέση με το Σύνταγμα τροπολογία, με την οποία καταργούσε το δικαίωμα του Κοινοβουλίου να αποφασίζει αυτό το μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων της Βουλής!

H Τουρκία, η Συρία και η απόφαση ''αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες''.

της Αριάδνης Αλαβάνου

Η τουρκική εθνοσυνέλευση αποφάσισε να δώσει στην κυβέρνηση ευρείες αρμοδιότητες “αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες”. Αφορμή αποτέλεσε ο θάνατος 5 αμάχων από συριακό όλμο σε παραμεθόρια πόλη.
Αλλά τα τύμπανα του πολέμου τα χτυπά ο Ρ.Τ. Ερντογάν εδώ και καιρό.
Η άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στη συριακή σύγκρουση δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι θα μπορέσει να απομονώσει τα προβλήματά της από τη συριακή δίνη.

●Την Τετάρτη, 3/10, όλμος του συριακού στρατού πέφτει στην παραμεθόρια πόλη Ακτσάκαλε της Τουρκίας, σκοτώνει 5 και τραυματίζει 8 αμάχους. Η Τουρκία, ως αντίποινα, βομβάρδισε θέσεις του συριακού στρατού κοντά στην πόλη Ιντλίμπ από τις οποίες, όπως δήλωσαν εκπρόσωποί της, θεωρούσε ότι εξαπολύθηκε ο όλμος, σκοτώνοντας πολλούς Σύρους στρατιώτες.

●Την Πέμπτη, 4/10, σε μια έκτακτη συνεδρίαση η τουρκική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε, με ψήφους 320 έναντι 129, να δώσει ευρείες εξουσίες, διάρκειας ενός έτους, στην κυβέρνηση, προκειμένου να “στέλνει στρατεύματα σε ξένες χώρες”. Την απόφαση ψήφισαν το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και το Εθνικιστικό Κόμμα. Καταψήφισε το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, και το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας, ως μια “απόφαση πολέμου”.