H Τουρκία, η Συρία και η απόφαση ''αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες''.

της Αριάδνης Αλαβάνου

Η τουρκική εθνοσυνέλευση αποφάσισε να δώσει στην κυβέρνηση ευρείες αρμοδιότητες “αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες”. Αφορμή αποτέλεσε ο θάνατος 5 αμάχων από συριακό όλμο σε παραμεθόρια πόλη.
Αλλά τα τύμπανα του πολέμου τα χτυπά ο Ρ.Τ. Ερντογάν εδώ και καιρό.
Η άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στη συριακή σύγκρουση δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι θα μπορέσει να απομονώσει τα προβλήματά της από τη συριακή δίνη.

●Την Τετάρτη, 3/10, όλμος του συριακού στρατού πέφτει στην παραμεθόρια πόλη Ακτσάκαλε της Τουρκίας, σκοτώνει 5 και τραυματίζει 8 αμάχους. Η Τουρκία, ως αντίποινα, βομβάρδισε θέσεις του συριακού στρατού κοντά στην πόλη Ιντλίμπ από τις οποίες, όπως δήλωσαν εκπρόσωποί της, θεωρούσε ότι εξαπολύθηκε ο όλμος, σκοτώνοντας πολλούς Σύρους στρατιώτες.

●Την Πέμπτη, 4/10, σε μια έκτακτη συνεδρίαση η τουρκική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε, με ψήφους 320 έναντι 129, να δώσει ευρείες εξουσίες, διάρκειας ενός έτους, στην κυβέρνηση, προκειμένου να “στέλνει στρατεύματα σε ξένες χώρες”. Την απόφαση ψήφισαν το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και το Εθνικιστικό Κόμμα. Καταψήφισε το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, και το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας, ως μια “απόφαση πολέμου”.

H Ιταλία και η παγκόσμια συστημική κρίση

των Daniele Scalea και Tiberio Graziani

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραπαίει. Και όχι μόνο λόγω της “ελαττωματικής αρχιτεκτονικής” του ευρώ, όπως λέγεται. Οι αποκλίσεις συμφερόντων μεταξύ των ανά χώρα κυρίαρχων δυνάμεων [το αποκαλούμενο “εθνικό συμφέρον”] εντείνονται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο και γίνονται πλέον έντονα αισθητές. Αφορούν δε και τα πολιτικά θεμέλιά της που οικοδομήθηκαν σε μια άλλη εποχή. Ενδεικτικό το άρθρο δύο Ιταλών πολιτικών ερευνητών.

Ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα. Τα τελευταία χρόνια ακόμη πιο γρήγορα. Οι συστημικές κρίσεις (και οι “μεγάλες υφέσεις” που ακολουθούν) έχουν προκαλέσει ιστορικά επιτάχυνση της ήδη υφιστάμενης δυναμικής ανόδου και πτώσης των μεγάλων δυνάμεων: Το 1873 η κρίση διευκόλυνε την άνοδο των ΗΠΑ και της Γερμανίας σε σχέση με τη Μεγάλη Βρετανία, εκείνη του 1929 βοήθησε τη γερμανική ανάκαμψη και την ΕΣΣΔ να καλύψει το βιομηχανικό χάσμα της.

Η κρίση που άρχισε το 2008 επιταχύνει την άνοδο των αποκαλούμενων “αναδυόμενων δυνάμεων” (στην πραγματικότητα έχουν ήδη αναδυθεί) ιδίως των BRICS, και πάνω απ' όλα της Κίνας, ενώ το μέχρι στιγμής κυρίαρχο δυτικό σύστημα των ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας υποχωρεί. Η σύντομη περίοδος του μονοπολικού κόσμου που συνέπεσε με τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές αυτής του 2000 έχει πλέον παρέλθει: σήμερα μιλούμε συνήθως για έναν πολυπολικό κόσμο. 

H ''γραμμή παραμονής στο ευρώ'' χρεοκοπεί ραγδαία

της Αριάδνης Αλαβάνου

Ύστερα από συνάντηση με τον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνγκερ, στην Αθήνα, όπου διαπιστώθηκε η πλήρης συμφωνία τους, ο Αντώνης Σαμαράς αναχωρεί για Βερολίνο και Παρίσι, όπου θα συναντηθεί στις 24 και 25 του μηνός με την Α. Μέρκελ και τον Φ. Ολάντ. Το αίτημά του είναι να δοθεί μια «ανάσα» στην κυβέρνησή του, ήτοι επιμήκυνση κατά δύο χρόνια του προγράμματος περικοπών δημοσίων δαπανών, απολύσεων κοκ. Βασική πολιτική αποσκευή του είναι η γραμμή της «παραμονής στο ευρώ».

Μ’ αυτή συντάσσεται, ασφαλώς με διαφοροποιήσεις ως προς τη διαπραγματευτική τακτική και τους στόχους,  η αξιωματική αντιπολίτευση του Σύριζα-ΕΚΜ, που διά στόματος εκπροσώπου του Π. Σκουρλέτη φρόντισε, λίγες μόνο ημέρες πριν από το πρωθυπουργικό ταξίδι, σε μια ένδειξη υποστήριξης –πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί αυτό;--να δηλώσει: «Κανείς από τον Σύριζα δεν θέτει θέμα εξόδου από το ευρώ».  

Καταιγίδα μετά την προσωρινή λιακάδα στην Ευρωζώνη

της Αριάδνης  Αλαβάνου

Όπως οι Βρυξέλλες, με τον άστατο καιρό τους, έτσι και η κρίση του ευρώ πέρασε μια σύντομη λιακάδα, αλλά τώρα ο ουρανός γεμίζει με βαριά σύννεφα. Αυτά γράφει ο Economist (21/4). 

Η λιακάδα ήταν το 1 τρισ. ευρώ φθηνών τριετών δανείων που διοχέτευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στις εμπορικές τράπεζες της Ευρωζώνης – τι άλλο θα θεωρούσε “λιακάδα” αυτό το περιοδικό; Τα σύννεφα της καταιγίδας μαζεύονται κυρίως πάνω από την Ισπανία, τα επιτόκια των ισπανικών ομολόγων αυξάνονται επικίνδυνα και από κοντά ακολουθούν των ιταλικών. Οι δύο αυτές χώρες κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στη συμφωνημένη με τις Βρυξέλλες μείωση των ελλειμμάτων τους φέτος και τον επόμενο χρόνο.

Ίσως και η Πορτογαλία χρειαστεί κι άλλη “διάσωση”.
 

“Για τους ευρωκράτες”, γράφει ο Economist, “αυτά τα σημάδια είναι μιας περαστικής καταιγίδας. ... Το ΔΝΤ, αυτή την εβδομάδα αναθεώρησε προς τα πάνω τις προβλέψεις του για την οικονομική μεγέθυνση. Λοιπόν, προς τι τέτοιος πανικός;” Και ως πρώτο λόγο παραθέτει ότι οι “αγορές μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους από τα ελλείμματα προς την οικονομική μεγέθυνση, εφόσον θεωρούν ότι η λιτότητα θα επιφέρει βαθιά ύφεση”. 

Το κυριότερο όμως είναι ίσως οι πολιτικές παρενέργειες σε μια περίοδο που διεξάγονται εκλογές σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη και κρατίδια και κυβερνήσεις καταρρέουν η μία μετά την άλλη (Ολλανδία, Ρουμανία την τρέχουσα εβδομάδα και έπεται η Τσεχία). Και, κατά συνέπεια, η αύξηση των φωνών που αμφισβητούν τη γερμανική πολιτική της δημοσιονομικής ασφυξίας. Τουλάχιστον της “σκέτης” δημοσιονομικής ασφυξίας. 

Πλησιάζει το τέλος της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δομής;

Ενώ η Α. Μέρκελ ετοιμάζεται να τοποθετήσει επικεφαλής του Eurogroup, τον Β. Σόιμπλε, στη θέση του αποχωρούντος τον Μάιο Ζ.-Κ. Γιουνγκέρ,  ψίθυροι αλλά και  πιο ηχηρές συζητήσεις για την υπερβολική ισχύ της Γερμανίας διαχέονται σε όλη την Ευρώπη. 

Μπορεί η Γερμανία –και άλλοι--να το ξορκίζουν, αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι η υπερβολική συγκέντρωση ισχύος προκαλεί πάντα αντισυσπειρώσεις εξισορρόπησης. 

Η στρατηγική που θα ακολουθήσει η γερμανική ηγεσία γίνεται αντικείμενο αναλύσεων και πέραν του Ατλαντικού, όπως φαίνεται από την τελευταία δημοσίευση της αμερικανικής γεωπολιτικής επιθεώρησης Stratfor με τίτλο “Η κατάσταση του κόσμου: η στρατηγική της Γερμανίας”. 

Οι Γερμανοί ιθύνοντες καλύπτουν αισχυντηλά τη δύναμή τους, φοβούμενοι την ιστορία, υποστηρίζει άρθρο του Guardian ("Germany, Europe΄s reluctant Goliath, is hiding its true strength" 16/3/12), προειδοποιώντας και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να μην την ξεχάσουν, προκειμένου να μην καταρρεύσει αυτό το θεάρεστο δημιούργημα που λέγεται Ε.Ε, και αναπαράγοντας τον καταστατικό μύθο της: η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δημιουργήθηκε για να κλείσει οριστικά η σελίδα των πολέμων, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο που άνοιξε τη σελίδα του Ψυχρού Πολέμου και πολλών τοπικών θερμών, μεταξύ των οποίων και των Βαλκανικών της δεκαετίας του 1990, των πρώτων ύστερα από πολλές δεκαετίες σε ευρωπαϊκό έδαφος. 

Τα δύο άρθρα αξίζουν για να δει κανείς τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αρχίζουν να εκδηλώνονται και τις αντιδράσεις που προκαλούν.

76η ΔΕΘ. Ο φόβος των ανθρώπων της εξουσίας, η δίκαιη οργή και το διαβόητο άρθρο του Der Spiegel

της Αριάδνης Αλαβάνου

Στη Θεσσαλονίκη, οι κυβερνητικοί παράγοντες που προστατεύτηκαν από τους σιδερένιους φράκτες γύρω από το Βελλίδειο είχαν κάθε λόγο να φοβούνται. 

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ρίχνουν στην ανεργία, στην ανέχεια την πλειονότητα του εργαζόμενου πληθυσμού και πουλάνε τη χώρα για ένα χρέος που οι ίδιοι δημιούργησαν προς χάρη του κεφαλαίου. 

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι διαδηλωτές εκφράζουν την εχθρότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας απέναντί τους. Ήδη το 75% όσων δηλώνουν πως θα ψηφίσουν έχει στρέψει τα νώτα στο ΠΑΣΟΚ, οι μισοί αποστρέφονται και τα δύο κόμματα εξουσίας και 50% δηλώνει αποχή, όπως δείχνει δημοσκόπηση της VPRC στο περιοδικό “Επίκαιρα” (8/9).

“Παρασκευή της αποφασιστικότητας” στην Πλατεία Ταχρίρ

της  Α. Αλαβάνου

Την Παρασκευή 8/7, οι πόλεις της Αιγύπτου είδαν τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις από τον Ιανουάριο/Φεβρουάριο, από εκείνες τις 18 ημέρες εξέγερσης του αιγυπτιακού λαού που οδήγησαν στην πτώση του Χ. Μουμπάρακ. 

Οι κινητοποιήσεις θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μάχη για τη δημοκρατία και την αποχουντοποίηση. 

Το σύνθημα “Πραγματική κάθαρση, πραγματικές δίκες, πραγματική κυβέρνηση” φανερώνει την αυξανόμενη εναντίωση στο Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων που κυβερνά τη χώρα από τις 11/2 και την αύξουσα απώλεια της όποιας νομιμοποίησής του. Στις διαμαρτυρίες περιλαμβάνεται παραμονή νυχθημερόν στις πλατείες μέχρι να ικανοποιηθούν τα λαϊκά αιτήματα.