Το ΔΝΤ, ο λάθος «πολλαπλασιαστής» και το αβγό του Κολόμβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπάρχει το διάσημο ιστορικό ανέκδοτο για το αβγό του Κολόμβου. 

Η δυσκολία της ανακάλυψης της Αμερικής αμφισβητήθηκε από τους συντρόφους του με το επιχείρημα «είναι φυσικό μετά τον ωκεανό να υπάρχει γη, αρκεί να σκεφτεί κανείς. 

Τότε ο Κολόμβος τους ζήτησε να στηρίξουν ένα αβγό όρθιο, στη μύτη του. 

Όλοι όσοι δοκίμασαν, απέτυχαν, μέχρι που ο Κολόμβος στήριξε το αβγό σπάζοντας τη μύτη του. 

«Αρκεί να σκεφτεί κανείς», ήταν το ειρωνικό του σχόλιο.

Η συζήτηση για τη σημασία του ομολογημένου λάθους του ΔΝΤ για τον «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή» θυμίζει κάπως την ιστορία με το αβγό του Κολόμβου. Αν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ χρησιμοποιούσαν τους «ορθούς πολλαπλασιαστές», διπλάσιους ή τριπλάσιους απ’ αυτούς που χρησιμοποίησαν, θα διασχίζαμε ταχύτερα τον ωκεανό της ύφεσης; 

Αρκεί να σκεφτεί κανείς…

Εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος, στο 189% του ΑΕΠ!

Το θράσος της κυβέρνησης πραγματικά δεν έχει όρια. Τις μέρες που κήρυξε λήξασα την διαπραγμάτευση με την Τρόικα και καλεί τους βουλευτές να ψηφίσουν τα νέα μέτρα λιτότητας ύψους 13,5 δισ. ευρώ τα οποία θα βυθίσουν ακόμη πιο βαθιά στην εξαθλίωση την κοινωνική πλειοψηφία, με μοναδικό επιχείρημα την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας, αυτές ακριβώς τις μέρες έδωσε στην δημοσιότητα τον κρατικό προϋπολογισμό που δείχνει ότι το δημόσιο χρέος ακολουθεί μια πορεία εντελώς ανεξέλεγκτη. 

 
Προς διάψευση όλων των υποσχέσεων που έχουν δώσει αυτά τα 2,5 χρόνια τόσο οι τεχνοκράτες της Τρόικας όσο και οι εκπρόσωποι των ελληνικών κυβερνήσεων που εμφάνιζαν ως αναγκαίο κακό αυτά τα μέτρα, η συνταγή δεν απέδωσε, το χρέος δεν μειώθηκε! Ενώ λοιπόν αποδεδειγμένα αυτό το μίγμα οικονομικής πολιτικής – εφιαλτική λιτότητα με αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης και κάθετη μείωση των κοινωνικών δαπανών και των μισθών – δεν αποδίδει, δηλαδή οξύνει το υπαρκτό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για την συνέχιση και την εμβάθυνσή του. Πρόκειται για ρεσιτάλ δογματισμού, στον βαθμό που κλείνει τα μάτια σε μια πραγματικότητα που βοά.