Ο φετινός Σεπτέμβρης θα ξεκινήσει αλλιώτικα, με τους δικούς μας όρους!

Ο φετινός Σεπτέμβρης θα ξεκινήσει αλλιώτικα, με τους δικούς μας όρους!

Λίγες μέρες πριν, το βράδυ της 13ης Αυγούστου, μερικά μέτρα πιο κάτω από το δημαρχείο του Περιστερίου δολοφονήθηκε ο 19χρονος Θανάσης Καναούτης. Ένας ακόμη νέος, σαν και εμάς, στο βωμό της κρίσης τους. Ένας ακόμη «τζαμπατζής» και περιθωριακός, σαν και μας, που δεν πλήρωσε το εισιτήριο στο λεωφορείο που ανέβηκε. 

Ένα ακόμη θύμα της μαυρίλας που θέλουν να αποκαλούν ζωή, για τη γενιά μας. Για το κράτος τους, την αστυνομία και τους ελεγκτές, όποιος δεν πληρώνει αυτά που τον διατάζουν είναι παρείσακτος. Για τις κυβερνήσεις τους όποιος σηκώνει κεφάλι στη χούντα και τη μνημονιακή λεηλασία είναι εχθρός. Το αποδεικνύουν καθημερινά πως η νεολαία που ξυπνά και αντιστέκεται και όποιος άλλος αγωνίζεται θα βρεθεί αντιμέτωπος με σιδερένια πειθαρχία. Από τη μία ΜΑΤ, βία και δακρυγόνα, από την άλλη απολύσεις, λιτότητα, ανεργία και ένα μέλλον γεμάτο μιζέρια και εξαθλίωση.

Η Ε.Ε. μεταξύ ύφεσης και κοινωνικού πολέμου

Σε όλη την Ευρώπη η λιτότητα οδηγεί στη βίαιη ανακατανομή των εισοδημάτων εις βάρος των ασθενέστερων και κοιτώντας τις αντιδράσεις των πολιτών σε κάθε χώρα βλέπεις ότι σε κάποιες εξ αυτών η κοινωνική έκρηξη αποτελεί κοντινό ενδεχόμενο.

του Μιχάλη Ψύλου 

 «Πού βαδίζει η Ευρώπη, χορεύοντας στον ρυθμό της λιτότητας;» διερωτάται ο σχολιαστής του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου «France 24», Σεμπαστιάν Σεΐτ. «Οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους, εφαρμόζοντας πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότεροι δείκτες είναι μαύροι. Το 2013, η ύφεση θα συνεχίσει να μαστίζει την ευρωζώνη. Η μηδενική ανάπτυξη οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας, η οποία έχει ήδη περάσει στη ζώνη του ευρώ το 11%».

Το γαλλικό Παρατηρητήριο των Οικονομικών Συνθηκών (OFCE) στις προβλέψεις του για το 2013 κάνει λόγο για ένα επερχόμενο «φιάσκο της λιτότητας».

Οι ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επικεφαλής τους Γερμανούς, έχουν εξαπολύσει έναν αδυσώπητο κοινωνικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Επιχειρείται μια βίαιη ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Παντού σχεδόν περικόπτουν, μειώνουν μισθούς και συντάξεις.

Η Γερμανία αποφεύγει το νομισματικό για να συνεχίσει τον κοινωνικό πόλεμο

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το θέμα που ανέδειξε πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, παρά τη δραματικότητά του, δεν θα άξιζε περαιτέρω σχολιασμού, αν δεν αποτελούσε την κορυφή του παγόβουνου, αντανακλώντας μια πολύ ευρύτερη τάση, που αφορά στη ραγδαία υποβάθμιση της εργασίας στο πλαίσιο της βύθισης της Ευρώπης σ' ένα νεοφιλελεύθερο βάλτο.

Πρόκειται για την επιστολή που έλαβε 19χρονη άνεργη Γερμανίδα στο Άουγκσμπουργκ από το τοπικό, και μάλιστα δημόσιο, γραφείο ευρέσεως εργασίας και έκανε τη μητέρα της να ουρλιάζει επί ώρες. Το θέμα της αλληλογραφίας αφορούσε σε πρόταση εργασίας στη 19χρονη ως σερβιτόρας σ' ένα χώρο 2.500 τετραγωνικών μέτρων ονόματι «Κολοσσαίο».
Μόνο που δεν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε μπαρ ή καφέ, αλλά για... οίκο ανοχής, και είναι αυτονόητο ότι τα όρια μεταξύ σερβιρίσματος ποτών και ικανοποίησης άλλων... παραγγελιών, πολύ περισσότερο σε τέτοιους χώρους, ποτέ δεν είναι αυστηρά, ακόμη και για μια χώρα όπως η Γερμανία, που φημίζεται για την αυστηρότητα της. 
Η απόφαση για τη 19χρονη όμως δεν ήταν τόσο απλή, δεδομένου ότι πιθανή άρνηση της ισοδυναμούσε με διακοπή κάθε επιδοματικής παροχής τώρα και στο μέλλον, μια και σήμαινε απροθυμία εργασίας. Είναι κι αυτό ένα από τα μέτρα που επιβλήθηκαν στη Γερμανία το 2004 στο πλαίσιο ευρύτατης αντεργατικής μεταρρύθμισης.

H ηττημένη Κομμούνα έγινε σύμβολο

140 χρόνια από την παρισινή εξέγερση

Ένας θυελλώδης και παθιασμένος διάλογος ξεκίνησε από την επόμενη κιόλας της συντριβής της Κομμούνας του Παρισιού, από την οποία τα διάφορα ρεύματα της σοσιαλιστικής σκέψης αντλούσαν επιχειρήματα για να υπερασπιστούν τις θέσεις τους, αρχής γενομένης από αυτούς που στην ήττα της Κομμούνας έβλεπαν την απόδειξη της αναγκαιότητας ενός επαναστατικού κόμματος. Το παράδειγμά της θα αναφέρεται συνεχώς, για δεκαετίες, σε κάθε κρίσιμη φάση του προβληματισμού για το κράτος και την επανάσταση.

του Georges Haupt

Από τον Σεπτέμβριο του 1870 και μετά, οι ειδήσεις που ερχόντουσαν από τη Γαλλία βρισκόντουσαν στα πρωτοσέλιδα του παγκόσμιου Τύπου. Η κοινή γνώμη ήταν σ’ επιφυλακή και παρακολουθούσε με προσοχή τη σχετική ειδησεογραφία, την ταχεία διάδοση της οποίας ήταν πια σε θέση να εξασφαλίζουν τα διάφορα πρακτορεία ειδήσεων, χάρη στην ανάπτυξη του τηλεγράφου. Παρ’ όλ’ αυτά, η παρισινή εξέγερση του Μαρτίου 1871 προξένησε ένα σοκ σε όλους τους τομείς της κοινής γνώμης.

Το πάθος ενάντια (και ανάμεσα) στην αριστερά είναι δυνατότερο από αυτό ενάντια στα αφεντικά;

του Π. Μαυροειδή

Πρώτη φορά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ήταν τόσο πρόθυμα να δείχνουν χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές.  Μόνο που  έδειχναν ανθρώπους με κοκκινόμαυρες  σημαίες (αλλά και με μολότοφ και πέτρες) να επιτίθενται  σε άλλους με κόκκινους σημαίες .

Ο αποτροπιασμός υποτίθεται ότι ήταν για τη δολοφονική επίθεση συγκεκριμένων  τυχοδιωκτικών  αναρχικών ομάδων  κατά των μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα   «κόκκινου εναντίον κόκκινου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός, κάτι παραπάνω από σαφής: φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν  αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση.

Τα προβοκατόρικα συγχαρητήρια του ΛΑΟΣ, του Αlter και του Αντένα στο ΚΚΕ για τη «περιφρούρηση της Βουλής», έχουν στόχο να πλήξουν το ηθικό της εργατικής βάσης του. Να αναστείλουν θετικές αγωνιστικές διεργασίες συνάντησης με το μαχητικό αγώνα. Να ενεργοποιήσουν συντηρητικά αντανακλαστικά της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως η  αδικαιολόγητη και αλόγιστη «περιφρούρηση» του ΠΑΜΕ από τις δυνάμεις του ταξικού ρεύματος και του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Η εξωτερική διάσταση του κοινωνικού πολέμου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 Από το "Δρόμο της Αριστεράς"

To κράτος είναι ο εχθρός. Δεν πρόκειται για σύνθημα αναρχικών, ούτε για ρητορεία εξεγερμένων επαναστατών. Πρόκειται για το πρόγραμμα της πιο μαύρης αντίδρασης που έχει εμφανισθεί στην παγκόσμια σκηνή από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, των “δολοφόνων με άσπρα κολλάρα”, ΔΝΤ και ΕΚΤ, ΗΠΑ και ΕΕ. Αυτή είναι η ουσία του πολέμου χρέους που εξαπέλυσαν από κοινού, Γερμανία και αγορές, κατά των κρατών της Νότιας Ευρώπης, οικονομικού ισοδύναμου των στρατιωτικών μεθόδων που μετήλθε η “Αυτοκρατορία” (των Τραπεζών, των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Βρετανίας), εναντίον των αραβομουσουλμανικών κρατών την περασμένη δεκαετία.

“To δημόσιο είναι ο μεγάλος ασθενής”, δηλώνει ο, κατά τους γερμανικούς “Φαϊνάνσιαλ Τάιμς”, άνθρωπός τους στην Ελλάδα Γιώργος Παπανδρέου, ο Πρόεδρος μιας εξαμερικανισμένης Διεθνούς, ακολουθούμενος από ένα πλήθος ανιστόρητων, ιδιοτελών και διεφθαρμένων νεοφιλελεύθερων και από μια “συμμαχία προθύμων”, από Κουβέλη-Κύρκο μέχρι Καρατζαφέρη-Μητσοτάκη.