του Παναγιώτη Σωτήρη
Η εκδίκηση της κοινωνίας δεν
θα μπορούσε να είναι περισσότερο εκκωφαντική. Δύο χρόνια συσσωρευμένης οργής
και αγανάκτησης, πλειοψηφικών κινητοποιήσεων και συλλογικής πάλης βρήκαν την
αντανάκλασή τους στην κάλπη της 6ης Μαΐου.
Η καταβαράθρωση του
δικομματισμού σε ένα άθροισμα που στο παρελθόν αποτελούσε από μόνο του ποσοστό
συντριβής ενός κόμματος, η μειοψηφική καταγραφή των μνημονιακών δυνάμεων, το
τεράστιο ποσοστό των ψηφοφόρων που προτίμησαν κόμματα που δεν πέρασαν το φράγμα
του 3%, η απουσία προφανούς κυβερνητικής λύσης, όλα αυτά δείχνουν το βάθος της
πολιτικής κρίσης και την τεράστια απόσταση που χωρίζει την ελληνική κοινωνία
από την επίσημη πολιτική σκηνή, το ρήγμα ανάμεσα στο τι όντως συμβαίνει στην
κοινωνία και την αντίληψη των πραγμάτων που έχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, οι
καθεστωτικές δυνάμεις και ο μηχανισμός της επιτροπείας από την Τρόικα.





