Βατερλό της Ε.Ε. στην Ουκρανία

Βατερλό της Ε.Ε. στην Ουκρανία

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

«Οι εσφαλμένοι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ουκρανικό πρόβλημα οδήγησαν στην επικίνδυνη κρίση στην Κριμαία». 

Δεν πρόκειται για τοποθέτηση του Βλαντιμίρ Πούτιν ή του Σεργκέι Λαβρόφ, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά για δήλωση του πρώην καγκελάριου της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ στο περιοδικό Der Spiet .

Τη στιγμή που η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση της Δύσης με τη Ρωσία έφτανε στο ζενίθ ενόψει του αμφιλεγόμενου δημοψηφίσματος της 16ης Μαρτίου για την απόσχιση της Κριμαίας, ο Σρέντερ είχε το θάρρος να επισημάνει το αυτονόητο: οι Ευρωπαίοι ηγέτες φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την ανησυχητική τροπή που πήραν πράγματα, καθώς έθεσαν στην Ουκρανία το εκβιαστικό δίλημμα να επιλέξει μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας, γεγονός που την οδήγησε σε κατάσταση εθνικού διχασμού.

Είχε προηγηθεί μια αποκάλυψη-βόμβα που ανατίναξε κάθε υπόλειμμα αξιοπιστίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ουκρανικό πρόβλημα. Διαδικτυακά μέσα ανέβασαν ηχητικό ντοκουμέντο -προφανώς προϊόν υποκλοπής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών- από τηλεφωνική επικοινωνία του Εσθονού υπουργού Εξωτερικών, Ούρμας Παέτ, με την υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής της EE, Κάθριν Άστον. 

Μια πολυδιάστατη Διαλεκτική Αντίστασης (Μια Άποψη απ' τα Αριστερά)

Όπως έχω υποστηρίξει επανειλημμένα κατά το παρελθόν, μια τέτοια εναλλακτική λύση για τους λαούς της Ρωσίας, της Ουκρανίας και οποιασδήποτε άλλης χώρας, δεν βρίσκεται στον δρόμο του μετασχηματισμού της σε μια περιφέρεια κάποιας  «αυτοκρατορίας της πίστης», είτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε της Βόρειας Αμερικής. Ούτε θα βρεθεί σε μια ένωση των ολιγαρχών και των γραφειοκρατών των ημι-περιφερειακών χωρών. Με την ευρεία έννοια, η εξεύρεση μιας τέτοιας λύσης απαιτεί την απόρριψη της επιλογής του «μικρότερου κακού», και την αναζήτηση  μιας «κάθετης» απάντησης. Αυτή η απάντηση μπορεί να αποτελείται μόνο από το προχώρημα στο δρόμο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Μόνο αυτός ο δρόμος μπορεί να αποδώσει τόσο την ένταξη σε μια παγκόσμια συνεργασία (συνεργασία λαών και πολιτισμών), καθώς επίσης και την πρόοδο του εθνικού πολιτισμού, δεδομένου ότι ένας αυθεντικός πολιτισμός είναι πάντοτε παγκόσμιος όσο και εθνικός.
Αυτό δεν είναι μια αφηρημένη σύσταση. Ξεκινώντας σε αυτή την πορεία, είναι ήδη δυνατό, ακόμη και για χώρες που δεν είναι μεταξύ των μεγαλύτερων ή των πιο ανεπτυγμένων του κόσμου. Σημερινά παραδείγματα τέτοιων χωρών περιλαμβάνουν μια ολόκληρη σειρά από χώρες της Λατινικής Αμερικής των οποίων οι λαοί έχουν απορρίψει την κηδεμονία των ΗΠΑ και έχουν αρχίσει την εφαρμογή ενός δημοκρατικού, σοσιαλιστικά προσανατολισμένου μοντέλου ανάπτυξης. Οι χώρες αυτές έχουν θέσει ως  πρώτη τους προτεραιότητα όχι να τρέχουν πίσω από γεωπολιτικές ίντριγκες, αλλά να επιλέξουν μια κοινωνικο-οικονομική και πολιτική-ιδεολογική στρατηγική που παρουσιάζει μια εναλλακτική στην παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου.

του Aleksander Buzgalin, καθηγητή στο κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και συντονιστή του κοινωνικού κινήματος «Εναλλακτικές», μέλος της οργανωτικής επιτροπής του 2ου Ρωσικού Κοινωνικού Φόρουμ.

Αναδημοσίευση από το International view point 
Μετάφραση:  Παραναγνώστης

Μια τραγωδία μετατρέπεται σε φάρσα; Ή μια φάρσα σε τραγωδία; 

Για την Ουκρανική εξέγερση και τα πραγματικά διλήμματα

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων (ακόμα και στις χώρες-δορυφόρους) η παραδοσιακή αντισημιτική και πρώην «καταπιεσμένη» (από τον κομμουνισμό) ακροδεξιά επιστρέφει δριμύτερη, επιθετικότερη και πάνω απ’ όλα θυματοποιημένη. Στην Ουκρανία όμως αποκτά ένα ακόμη χαρακτηριστικό: δεν είναι μονάχα ο αντικομουνισμός και ο κατάφωρος αντισημιτισμός των Ουκρανών φασιστών που καταφέρνουν να κινητοποιούν τον όχλο αλλά και ο έντονος αντί-Ρωσισμός τους, δεδομένου ότι συγχέουν την τραγωδία του Holodomor με την πολιτική ηγεμονία της Ρωσίας, ως κυρίαρχη δύναμη στο σύμπλεγμα της ΕΣΣΔ[1] και, ως εκ τούτου, υπεύθυνη για τους εκατομμύρια θανάτους [2]. 

γράφει ο Michael Theodosiadis

Εδώ και τρεις μήνες πλέον οι πλατείες του Κιέβου γεμίζουν με διαδηλωτές διαφόρων πεποιθήσεων (κυρίως όμως φιλελεύθερους ευρωπαϊστές και φανατικούς ακροδεξιούς) οι οποίοι, με σκοπό να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους στην απόφαση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς να παγώσει τις διαδικασίες για εμπορική σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην υπογράψει την ιστορική συμφωνία στρέφοντας το βλέμμα της προς τη Ρωσία, ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κλιμάκωση των ταραχών και η γενίκευση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής είχε ως αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να ξεπεράσει τους 50. Όπως όμως όλα δείχνουν οι κινητοποιήσεις έχουν πλέον για τα καλά παραδοθεί στο έλεος παραστρατιωτικών φασιστικών ομάδων, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές και από την αρχή.

«Σιδηρούν παραπέτασμα»...

   Θα το επαναλάβουμε: Σε αυτή τη σύγκρουση, πλατιά λαϊκά στρώματα του ουκρανικού λαού αντιπαρατίθενται αιχμαλωτισμένα κάτω από ξένη σημαία: Ένα μέρος τους σηκώνει τη φιλορωσική σημαία, δηλαδή τη σημαία των Ρώσων ολιγαρχών και των Ουκρανών συνεταίρων τους. Το άλλο μέρος  σηκώνει τη φιλοευρωατλαντική σημαία, δηλαδή τη σημαία της Μέρκελ, του Ομπάμα και των δικών τους Ουκρανών συνεταίρων.

του Νίκου Μπογιόπουλου

 
H Ουκρανία σπαράσσεται. Ορισμένες σκόρπιες σκέψεις (ίσως όχι και τόσο σκόρπιες...):

   1) Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «`Η τώρα ή ποτέ για την Ουάσιγκτον». Ιδού μερικά αποσπάσματα:
«Ο αμερικανικός στόχος στην Ουκρανία και τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι να επιβάλουν τον έλεγχό τους στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους αυτών των χωρών (...). Η ελίτ της Ουάσιγκτον βλέπει όλον τον κόσμο όπως ο πρώην πρόεδρος Ρίγκαν έβλεπε τη Λατινική Αμερική (...). Οι μέθοδοι του ψυχρού πολέμου εξακολουθούν λίγο πολύ να χρησιμοποιούνται (...). Την ώρα που ξεκινούσε η "βελούδινη επανάσταση" του 1989 ήμουν ο ίδιος βαποράκι, που μετέφερα βαλίτσες σε διαφωνούντες στην Ανατολική Ευρώπη με περιεχόμενο δεκάδων χιλιάδων δολαρίων. Έχω λοιπόν μια καλή ιδέα για το πόσα πολλά χρήματα και πόση ξένη βοήθεια χρειάστηκαν ώστε να ξεκινήσουν οι "αυθόρμητες επαναστάσεις" που εγκαθιστούσαν την "εξουσία του λαού" (...). Εάν η Ουκρανία γλιστρήσει στην τροχιά του ΝΑΤΟ, τότε η Ρωσία θα χάσει την πρόσβαση στις ναυτικές της βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα και οι διαδρομές των ρωσικών πετρελαιοαγωγών και αγωγών αερίου θα περνούν από εδάφη που οι ΗΠΑ θα ελέγχουν πλήρως (...). Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο δυνατό αβαντάζ πριν οδηγηθούν στην ανάγκη όπως ο Κάιζερ πριν από 80 χρόνια να αναφωνήσουν: "`Η τώρα ή ποτέ"».

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την κορυφή του παγόβουνου της αμερικανικής εμπλοκής στην Ουκρανία αποτέλεσε, όπως όλα δείχνουν, η περίφημη τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού πρέσβη στο Κίεβο, Τζέφρι Πάιατ, με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, Βικτόρια Νοϋλαντ. Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά τη διαρροή της τηλεφωνικής επικοινωνίας που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης κυρίως με τη φράση «να πάει να γ... η ΕΕ», ήρθαν στο φως οι λεπτομέρειες των πραγματικά σχεδιασμών το. Στέιτ Ντιπάτμεντ, οι οποίοι σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνουν ακόμη και συνεργασία με ένοπλες φασιστικές ομάδες στην Ουκρανία.

Όπως υποστήριξε τη περασμένη εβδομάδα ο Σεργκέι Γκαζίεβ, στενός συνεργάτης του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, οι ΗΠΑ έχουν ήδη διαθέσει στα κόμματα της ουκρανικής αντιπολίτευσης 20 εκατ. δολάρια, στα οποία συμπεριλαμβάνονται χρήματα για τη αγορά όπλων. Κι αν οι δηλώσεις ενός Ρώσου αξιωματούχου πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη λόγω της γεωπολιτικής αντιπαλότητας Ουάσιγκτον - Μόσχας, δε ισχύει το ίδιο για τα σχόλια του αμερικανικού Τύπου που περιγράφουν χωρίς ενδοιασμούς την εμπλοκή της χώρας τους στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας.

Πλησιάζει το τέλος της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δομής;

Ενώ η Α. Μέρκελ ετοιμάζεται να τοποθετήσει επικεφαλής του Eurogroup, τον Β. Σόιμπλε, στη θέση του αποχωρούντος τον Μάιο Ζ.-Κ. Γιουνγκέρ,  ψίθυροι αλλά και  πιο ηχηρές συζητήσεις για την υπερβολική ισχύ της Γερμανίας διαχέονται σε όλη την Ευρώπη. 

Μπορεί η Γερμανία –και άλλοι--να το ξορκίζουν, αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι η υπερβολική συγκέντρωση ισχύος προκαλεί πάντα αντισυσπειρώσεις εξισορρόπησης. 

Η στρατηγική που θα ακολουθήσει η γερμανική ηγεσία γίνεται αντικείμενο αναλύσεων και πέραν του Ατλαντικού, όπως φαίνεται από την τελευταία δημοσίευση της αμερικανικής γεωπολιτικής επιθεώρησης Stratfor με τίτλο “Η κατάσταση του κόσμου: η στρατηγική της Γερμανίας”. 

Οι Γερμανοί ιθύνοντες καλύπτουν αισχυντηλά τη δύναμή τους, φοβούμενοι την ιστορία, υποστηρίζει άρθρο του Guardian ("Germany, Europe΄s reluctant Goliath, is hiding its true strength" 16/3/12), προειδοποιώντας και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να μην την ξεχάσουν, προκειμένου να μην καταρρεύσει αυτό το θεάρεστο δημιούργημα που λέγεται Ε.Ε, και αναπαράγοντας τον καταστατικό μύθο της: η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δημιουργήθηκε για να κλείσει οριστικά η σελίδα των πολέμων, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο που άνοιξε τη σελίδα του Ψυχρού Πολέμου και πολλών τοπικών θερμών, μεταξύ των οποίων και των Βαλκανικών της δεκαετίας του 1990, των πρώτων ύστερα από πολλές δεκαετίες σε ευρωπαϊκό έδαφος. 

Τα δύο άρθρα αξίζουν για να δει κανείς τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αρχίζουν να εκδηλώνονται και τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Πούτιν: οι ΗΠΑ πλημυρίζουν τον κόσμο με τυπωμένα δολάρια!

Η Ρωσία καταγγέλλει τις ΗΠΑ για νομισματικό «χουλιγκανισμό»!

Οι ΗΠΑ στον δρόμο που άνοιξε η Ελλάδα.

Ο πλανήτης βρίσκεται στο μεταίχμιο πολύ μεγάλων ανατροπών που θα διαμορφώσουν ένα νέο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό χάρτη. Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για την ευρύτερη περιοχή μας, η οποία έχει μπει σε μια τροχιά μεγάλων πολιτικών και οικονομικών ανακατατάξεων, εντός των οποίων δυστυχώς η Ελλάδα χάνει διαρκώς έδαφος.

Χαρακτηριστική των ραγδαίων αναδιαμορφώσεων σε πλανητικό επίπεδο είναι η ιστορική καταγγελία του πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαδιμίρ Πούτιν σε βάρος της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ!

Ο πρώτος αγωγός Ρωσίας - Κίνας

του Γ. Δελαστίκ

 

Κάποιοι στα βάθη της Σιβηρίας και της Εσωτερικής Μογγολίας της Κίνας γιόρτασαν φέτος διαφορετικά την Πρωτοχρονιά. 

 

Την υποδέχτηκαν πανηγυρικά με? μπόχα και δυσωδία αργού πετρελαίου, καθώς άνοιγαν τις βάνες ενός αγωγού που άρχισε να μεταφέρει πετρέλαιο από τη ρωσική πόλη Σκοβορόντινα στην κινεζική πόλη Ντανσίνγκ.

 

Πρόκειται για ένα παρακλάδι τεράστιας οικονομικής και πολιτικής σημασίας του πετρελαιαγωγού Ανατολικής Σιβηρίας - Ειρηνικού Ωκεανού (ESPO), καθώς αναβαθμίζει σε νέα επίπεδα την ενεργειακή συνεργασία του Πεκίνου με τη Μόσχα.

Πέρυσι οι Κινέζοι και οι Ρώσοι συμφώνησαν ότι μέσω του πετρελαιαγωγού ESPO η Ρωσία θα προμηθεύει την Κίνα τα επόμενα 20 χρόνια με 300.000 βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα - συνολικά 300 εκατομμύρια τόνους στη διάρκεια της εικοσαετίας.