«Ματωμένος γάμος» η έξοδος στις αγορές

«Ματωμένος γάμος» η έξοδος στις αγορές. 

του Δημήτρη Μάνου

Την Τετάρτη, 9/4, ημέρα γενικής απεργίας (μετά από υπαναχωρήσεις δηλώσεων που πιθανόν απηχούν διαφορετικές εκτιμήσεις στο οικονομικό επιτελείο) η χώρα λίγες μέρες πριν το γιορτασμό της ηρωικής εξόδου του… Μεσολογγίου πραγματοποίησε την δική της έξοδο στις αγορές χρήματος: Το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι η Ελληνική Δημοκρατία έδωσε εντολή σε διεθνείς τράπεζες για επικείμενη 5-ετη ομολογιακή έκδοση «αναφοράς-benchmarking» σε ευρώ και υπό το αγγλικό δίκαιο. Η συναλλαγή αναμένεται να τιμολογηθεί και να λάβει χώρα στο άμεσο μέλλον.

Το ποσό της έκδοσης θα ανέρχεται σύμφωνα με πληροφορίες σε τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ. Η διαδικασία αναμένεται να ξεκινήσει αύριο στο Λονδίνο όπου οι δύο ανάδοχες τράπεζες η J P Morgan και η Deutsche Bank θα ανακοινώσουν το άνοιγμα του βιβλίου των προσφορών (book bulding).

Η χώρα σε... πλειστηριασμό!

Η χώρα σε... πλειστηριασμό! 

του Νίκου Μπογιόπουλου

Όποιος δει τον κατάλογο του ΤΑΙΠΕΔ θα φρίξει: Η χώρα τελεί υπό καθεστώς γενικού πλειστηριασμού! 

Βγάζουν στο σφυρί από επιχειρήσεις και δημόσιες εκτάσεις, όπως το Ελληνικό, μέχρι τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας! Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα (σ.σ.: χρησιμοποιούν τον όρο «ιδιωτικοποίηση») θα μειωθεί το χρέος, θα έρθει «ανάπτυξη».

Ας προσπεράσουμε την απάτη πως, ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς, θα μειώσουν το χρέος... στερώντας έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο! 

Πάμε στην ουσία: Αν το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δεν γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τους Τομ Πάπας και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της; 

Το έγκλημα του χρέους

Το έγκλημα του χρέους

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει -και πολύ περισσότερο για το τι δέον- γενέσθαι με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους, την τελευταία 4ετία τουλάχιστον, ήταν μία από πολλές άλλες δυνατές επιλογές. 

 Ήταν μάλιστα όχι μόνο η χειρότερη επιλογή, από άποψη αποτελεσματικότητας, αλλά και η  επιλογή των χειρότερων – όσων δηλαδή ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 και έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από τη σχετική συζήτηση.

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Ανατρέχοντας λοιπόν στο 2009, η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, έπειτα από διαδοχικές αναθεωρήσεις από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν -θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που έχouv ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.

Ας τα απαριθμήσουμε εν συντομία:

Το χρέος ως εργαλείο κυριαρχίας

Ντέιβιντ Γκρέιμπερ: Το χρέος ως εργαλείο κυριαρχίας

 

Η Ιστορία καταδεικνύει ότι το καλύτερο μέσο για να δικαιολογούν σχέσεις που βασίζονται στη βία, για να τις κάνουν να θεωρούνται ηθικές, είναι να τις μεταφράζουν με όρους χρεών. Έτσι δημιουργείται η αυταπάτη ότι είναι το θύμα εκείνο που διαπράττει το αδίκημα. 

Το χρέος είναι το πιο αποτελεσματικό πολιτικό εργαλείο που επινοήθηκε ποτέ από τους πλούσιους και τους ισχυρούς: διακοσμεί τις πιο βίαιες ανισότητες μεταξύ πιστωτών και οφειλετών με ένα επίστρωμα ηθικότητας και φιλοδωρεί τα θύματα, τους οφειλέτες, με το συναίσθημα ότι είναι ένοχοι. 

Είναι η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν πάντοτε οι κατακτητικοί στρατοί: μας χρωστάτε τη ζωή επειδή σας έχουμε δανείσει και, καθώς είμαστε γενναιόδωροι, δεν θα οφείλετε τίποτα τον πρώτο χρόνο, αλλά θα πληρώνετε στη συνέχεια.

από τον Θανάση Γιαλκέτση

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Αμερικανού ανθρωπολόγου Ντέιβιντ Γκρέιμπερ «Χρέος. Τα πρώτα 5.000 χρόνια» (Στάσει Εκπίπτοντες, 2013). Γεννημένος το 1961, ο Γκρέιμπερ ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ από το 1998 ως το 2007, ενώ σήμερα διδάσκει στο London School of Economics. Παραγωγικός συγγραφέας, πολιτικός ακτιβιστής και θεωρητικός του αναρχισμού, ο Γκρέιμπερ συμμετείχε ενεργά στο κίνημα Occupy Wall Street. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Le Nouvel Observateur».

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

του Αλέν Μπαντιού

Αποσπάσματα από άρθρο που έχει δημοσιευτεί στο Radical Philosophy (Σεπτέμβριος / Οκτώβριος 2013).

Το κοινό στοιχείο των διαδηλώσεων από την Ελλάδα ως τη Γαλλία είναι η έλλειψη μιας σαφούς στρατηγικής. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τη γλώσσα του κομμουνισμού.

Ξεκινώ με μια αίσθηση, μια πρόσληψη, που πιθανώς είναι προσωπική, πιθανώς αδικαιολόγητη, την οποία ωστόσο διαμορφώνω με βάση τις πληροφορίες που έχω στη διάθεσή μου: μια αίσθηση γενικής πολιτικής αδυναμίας. Αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα μοιάζει με συμπύκνωμα αυτής της αίσθησης.

Βεβαίως, το κουράγιο και η επινοητικότητα του προοδευτικού και αντιφασιστικού κινήματος όσον αφορά την τακτική προκαλεί ενθουσιασμό. Επιπλέον, τέτοιες αντιδράσεις είναι εξαιρετικά αναγκαίες. 

Είναι όμως κάτι καινούργιο; 

Καθόλου. Αποτελούν τα ίδια και απαράλλακτα στοιχεία κάθε πραγματικά μαζικού κινήματος: εξισωτισμός, δημοκρατία των πολλών, επινόηση συνθημάτων, γενναιότητα, ταχύτητα αντιδράσεων.

Εικόνες από το μέλλον της Ελλάδας οι εξώσεις στην Ισπανία

Εικόνες από το μέλλον της Ελλάδας οι εξώσεις στην Ισπανία 
 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αρκεί μια ματιά στην Ισπανία για να μάθουμε τι θα ακολουθήσει την ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να μην ανανεώσει το νόμο που προστατεύει την πρώτη κατοικία από πλειστηριασμούς. Οπότε από την 1 η Ιανουαρίου του 2014, σιγά σιγά στην αρχή και με σαρωτικούς ρυθμούς στη συνέχεια, οι τράπεζες θα αρχίσουν τις κατασχέσεις σπιτιών που είχαν αγοραστεί με δάνεια που έχουν πάψει να εξυπηρετούνται, προχωρώντας ταυτόχρονα και στην έξωση των δανειοληπτών.

Στη χώρα του Θερβάντες, με ένα ποσοστό ιδιοκατοίκησης κοντά στο 80%, που συναγωνίζεται το ελληνικό, απαιτείται πολύ μεγάλη μεροληψία για να κατηγορήσει κανείς τους ίδιους τους Ισπανούς για τα δάνεια που πήραν. «Δεν θέλουμε μια χώρα προλετάριων, θέλουμε μια χώρα που να αποτελείται από ιδιοκτήτες σπιτιών», δήλωνε δημόσια το 1957 ο πρώτος υπουργός Κατοικίας του δικτάτορα Φράνκο.

Η πιο πρόσφατη ώθηση στο (πολύ κοντινό μας) όνειρο κάθε Ισπανού να αποκτήσει το δικό του σπίτι δόθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 κι αμέσως μετά την υιοθέτηση του ευρώ.

«Δεν θα πεθάνουμε για ένα νόμισμα»

Συνέντευξη του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στον Στάθη Κουβελάκη

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν είναι σίγουρα από τις πιο εκρηκτικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Ηγετική μορφή επί πολλές δεκαετίες της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αποχώρησε το 2008 και ίδρυσε το Αριστερό Κόμμα. 

Λίγους μήνες μετά, μαζί με το Κ.Κ Γαλλίας και άλλες μικρότερες οργανώσεις, συγκρότησε το Αριστερό Μέτωπο, του οποίου ήταν υποψήφιος στις περσινές προεδρικές εκλογές. Με ποσοστό 11% και 4 εκατομμύρια ψήφους, ο Μελανσόν επιτυγχάνει το καλύτερο αποτέλεσμα υποψηφίου της ριζοσπαστικής Αριστεράς από το 1981 και αναδεικνύει το Αριστερό Μέτωπο ως δυναμική και ανερχόμενη πολιτική δύναμη. 

Τον συναντήσαμε στο Παρίσι και μιλήσαμε για τον απολογισμό του πρώτου χρόνου της προεδρικής θητείας του Φρανσουά Ολάντ, για την Ευρώπη και το ευρώ, και φυσικά για την Ελλάδα και την Κύπρο, δύο χώρες στις οποίες ο Μελανσόν αποδίδει μεγάλη σημασία στην τρέχουσα συγκυρία.

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη τη συνέντευξη του Ζαν -Λικ Μελανσόν στον Στάθη Κουβελάκη:

Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα! Αυτοί θα έπρεπε να φοβούνται...

«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα»: μια επικαιροποίηση στο φως των νέων εξελίξεων

 

του Ian Delta

 

Με δεδομένο ότι το αρχικό κείμενο [«Δεν μας φοβίζουν τα νέα μέτρα (αυτοί θα έπρεπε να φοβούνται...)»] γράφτηκε πριν περίπου πέντε μήνες, είναι απαραίτητη μια επικαιροποίησή του που θα εστιάσει σε τρία κυρίως σημεία: 

α) Την παρούσα κατάσταση της διεθνούς, αλλά ιδιαίτερα της ελληνικής οικονομίας μετά την καταβολή της μεγάλης δόσης του Δεκέμβρη, η οποία έκανε πολλούς να μιλάνε για σταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού, 

β) Τη σημασία των εξελίξεων στην Κύπρο τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς και γ) Τα καθήκοντα του κινήματος μέσα στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται από τη συνεχή ένταση του κυβερνητικού αυταρχισμού και την απρόσκοπτη συνέχιση του προγράμματος της τρόικας.

Ι. Στο διεθνή και ιδίως στον ευρωπαϊκό χώρο, δεν είχαμε τους τελευταίους μήνες καμία εξέλιξη που να επιτρέπει την αισιοδοξία του κεφαλαίου και των πολιτικών ελίτ ότι επίκειται μια διέξοδος από την κρίση.

Οι άνεργοι στην Ε.Ε. έφτασαν τα 26 εκατομμύρια (10,9 %) εκ των οποίων τα 19 εκ. στην Ευρωζώνη (12 %). Το 2012 έκλεισε με ύφεση 0,9 % στους 17 και 0,6% στους 27, με τις 11 από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης να είναι υφεσιακές, μία με μηδενική και 5 με ισχνή ανάπτυξη, ενώ είχαμε και μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 3,7 % με τις χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης να έχουν ποσοστά πολύ μεγαλύτερα του μέσου όρου (Ιταλία -7,6 %, Ισπανία -7,2 %, Ιρλανδία -6,6 % κλπ.). 

Δημοκρατία της Βαϊμάρης και σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης

της Σίσσυ Μπάρα

Η απότομη άνοδος της χρυσής αυγής, οργάνωσης που επικαλείται ιδέες και αρχές του ναζισμού, στην Ελλάδα τη περίοδο της κρίσης, έφερε στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη αντιπαράθεσης του ελληνικού με άλλα παραδείγματα χωρών που γνώρισαν και πλήρωσαν την εμπειρία του φασισμού.

Στο πλαίσιο αυτών των αναζητήσεων εντάσσεται και η προσπάθεια σύγκρισης της σύγχρονης Ελλάδας με τη πρώτη γερμανική δημοκρατία. Μια στέρεη αντιπαράθεση των δύο εμπειριών, ένας διάλογος ίσων αποστάσεων μεταξύ τους, που αναδεικνύει τις διαφορές που υπάρχουν, συνιστά για την ιστορική έρευνα μια διαδικασία εξαιρετικά γόνιμη. Ο τρόπος όμως με τον οποίο αποτυπώνεται στο χώρο των ΜΜΕ αυτή η αντιπαράθεση και τα πολιτικά διακυβεύματα που φέρει, συσκοτίζουν παρά συμβάλλουν στη κατανόηση των δεδομένων του προβλήματος.

Στο δημόσιο διάλογο, έντυπο και τηλεοπτικό, παρατηρούμε συχνά μια προσπάθεια μεταφοράς της γερμανικής εμπειρίας του μεσοπολέμου στην Ελλάδα του 2012. Επιχειρείται δηλαδή η ερμηνεία της ανόδου της χρυσής αυγής με βάση το γερμανικό ερμηνευτικό υπόδειγμα: οικονομική κρίση, εθνικισμός, ναζισμός.

Ομιλίες με θέμα «Χρέος, ευρώ και κινήματα αντίστασης»

Ομιλίες από την εκδήλωση της κοινότητας «Χωρίς Χρέος - Χωρίς Ευρώ» με θέμα «Χρέος, ευρώ και κινήματα αντίστασης». Η εκδήλωση έγινε στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Ο Σπύρος Μαρκέτος, καθ. πολιτικών επιστημών ΑΠΘ, έκανε τον συντονισμό της συζήτησης και τη μετάφραση.

Τάσος Μπαγιαμπούς, μέλος της Συνέλευσης κατοίκων Καλαμαριάς, (2' 54'')
Μάκης Αναγνώστου, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων της Βιομ. Μεταλ, (13' 19'')
Κώστας Μαριόγλου, πρόεδρος του σωμαείου των εργαζομένων της ΕΥΑΘ, (23' 07'')

Σπύρος Ραυτόπουλος, συνθέτης, (1' 24'')
Νίκος, εκπρόσωπος της ομάδας Κλαντεστίνα, (16' 55'')
Jonathan Sugarman, πρώην τραπεζικό στέλεχος της UniCredit, (31' 18'')


συνέχεια ομιλίας Sugarman,
Επισημάνσεις και ερωτήσεις (15' 00'')


συνέχεια επισημάνσεων και ερωτήσεων

To χρέος εργαλείο λεηλασίας και φτωχοποίησης

Η Τυνησία ακόμα ένα κλασικό παράδειγμα υποθήκευσης χωρών και λαών.

του Σαλέμ Μπεν Γιαχία

Το χρέος αποτέλεσε, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, την κύρια πύλη εισόδου της αποικιοκρατίας. Κατά την περίοδο της ανόδου του χρηματιστικού καπιταλισμού στην εξουσία, πολλές φτωχές χώρες χρεοκόπησαν. 

Οι δανειστές της Αιγύπτου, του Μεξικού, της Ελλάδας, της Τυνησίας και άλλων χωρών εγκαθίδρυσαν, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οικονομικές επιτροπές ελέγχου των δημοσιονομικών και των προϋπολογισμών των χωρών αυτών.
 
Οι δανειστές είχαν ένα μόνο στόχο: την εξασφάλιση της αποπληρωμής των χρεών. Αυτός ο στόχος πραγματοποιήθηκε, καθώς οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών βρίσκονταν υπό τον πολιτικό έλεγχο των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

20 χρόνια μέσα στην φάκα του Μάαστριχτ...

Έχουν περάσει 20 χρόνια και η συνθήκη του Μάαστριχτ, θεωρείται η σημαντικότερη συνθήκη της ευρωπαϊκής ένωσης. Και η δεύτερη σε παγκόσμια κλίμακα μετά από εκείνη του ΟΗΕ.  Η συνθήκη αυτή περιέχει οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο και εξισώνει τα κράτη μέλη της ΕΕ. 

Όπως ισχυρίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό διατηρεί την ισοτιμία μεταξύ των μελών… όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η συνθήκη του Μάαστριχτ προέβλεπε την δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και της ΕΕ, την καθιέρωση ενιαίου νομίσματος για όλα τα κράτη- μέλη της ΕΕ και ως απώτερο στόχο έθετε την πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ με μια μορφή Ομοσπονδίας. 

Όπου όλα τα κράτη θα είχαν κοινό νόμισμα παρότι είχαν και έχουν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας τους.

Ο «πατριώτης»... αυξάνει το χρέος κατά 30 δισ.!

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ο στόχος της απόφασης της ευρωσυνόδου, σύμφωνα με το τελικό κείμενο, είναι να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας κατά 100 δισ. ευρώ. Αυτό προκύπτει από τη συμφωνία των τραπεζών να... παραιτηθούν από το 50% (περίπου) της αξίας των ομολόγων που κατέχουν. 

Συνιστά αυτό μείωση του ελληνικού χρέους εις χείρας ιδιωτών κατά 50%; Όχι! Αύξηση σημαίνει! Γιατί;

1. Διότι, πρώτον, δεν είναι μόνο οι τράπεζες κάτοχοι ελληνικού χρέους. Υπάρχουν και τα hedge funds, δηλαδή τα κερδοσκοπικά κεφάλαια. Πόσο χρέος κατέχουν, πόσο θα αποκτήσουν όσο θα διαρκεί η διαπραγμάτευση για το «κούρεμα» και τι θα κάνουν; Άγνωστο κι αυτό... 

Να θυμίσουμε τι επισημαίναμε μόλις χθες με αφορμή ρεπορτάζ του BBC, στο κείμενο με τίτλο Επένδυσαν στην πτώχευση και τώρα θα πλουτίσουν.

Ariadne drank the conium

από τη Σύνταξη

Μπούρδες, αναποφασιστικότητα, αναστολές, ημίμετρα. Εγώ δεν τα καταλαβαίνω όλα αυτά. 

Τι θα πει να γίνει η Ελλάδα Ινδία της Δύσης, Δανία του Νότου, Αργεντινή της Ανατολής ή Ζιμπάμπουε του Βορρά; Μέχρι εκεί φτάνει η φαντασία και η ευρηματικότητά τους;

Όταν λέμε τελική λύση, εννοούμε τελική λύση. Τι πα’ να πει μισθός Κίνας, σύνταξη Μογγολίας και συμβάσεις Φίτζι; Κι αν ένας μισθωτός πέσει σε φιλάνθρωπο εργοδότη και του δώσει μισθό πάνω από τη σύμβαση; Αν οι συνταξιούχοι έχουν κομπόδεμα κάτω από τα στρώματα, ή παιδιά κι εγγόνια να τους βοηθήσουν; Δεν θα τη σκαπουλάρουν; Και θα τους πληρώνει το σύστημα μέχρι τα 85 τους; Δεν λέει…
 

Τελικώς τους έχουμε υπερεκτιμήσει. Η κυβέρνηση και η τρόικα απαρτίζονται από ανθρώπους περιορισμένης έμπνευσης και επικίνδυνους.

Είναι πραγματικά η αθέτηση πληρωμών “πολιτική αυτοκτονία” ;

Από mafalda

soukarat.blogspot.com


Από τον Τζορτζ Μπους μέχρι τον Τζορτζ Όσμπορν, έχουν ειπωθεί πολλές ανοησίες κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αλλά το βραβείο θα έπρεπε να δοθεί στον Λορέντσο Μπίνι-Σμάγκι [αναμένεται να είναι ο επόμενος διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας].


Η θέση του στο Δ.Σ. της ΕΚΤ τον καθιστά έναν από τους πιο σημαντικούς οικονομικούς αξιωματούχους της Ευρώπης. Ψηφίζει για το εάν τα επιτόκια στην Ευρωζώνη θα πρέπει να αυξηθούν ή να μειωθούν. Έχει λόγο στις διασώσεις των χωρών του ενιαίου νομίσματος που περνούν οικονομικές δυσκολίες. Και πριν από δύο εβδομάδες προειδοποίησε τους Έλληνες που στραγγαλίζονται:
“Η αθέτηση πληρωμών ή η αναδιάρθρωση του χρέους είναι ένα δραματικό οικονομικό και κοινωνικό γεγονός για τη χώρα που το υφίσταται –θα το αποκαλούσα πολιτική αυτοκτονία– που οδηγεί πολλούς στη φτώχεια”.


Ποιο είναι το λάθος αυτού του επιχειρήματος; Λοιπόν, για να χρησιμοποιήσουμε έναν τεχνικό όρο, είναι αποτυχημένο. Για την ακρίβεια είναι το είδος εκείνο της αποτυχημένης επιχειρηματολογίας του τύπου “όλοι αυτό λένε, άρα είναι αλήθεια” που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της διαδικασίας των ευρωπαϊκών αποφάσεων από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η τραπεζική κρίση.


Ο Μπίνι Σμάγκι έχει λαμπρό ιστορικό συμβατικών ανοησιών. Το 2007 έγραψε:

Κρίση και στρατηγική του ελληνικού Κεφαλαίου

του Σπύρου Σακελλαρόπουλου

1. Εισαγωγή

Στο παρόν άρθρο ασχολούμαστε με τις διαστάσεις των πρόσφατων οικονομικών μέτρων που ελήφθησαν στην Ελλάδα με αφορμή την αύξηση του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους. Η βασική μας κατεύθυνση είναι να δείξουμε πως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που την παρουσιάζει η επίσημη ρητορεία. Η όλη κατάσταση εκκινεί από την διάχυση της παγκόσμιας κρίσης στο εσωτερικό των χωρών της ΟΝΕ και των ζητημάτων που προκύπτουν από την ύπαρξη κοινού νομίσματος σε εθνικούς σχηματισμούς διαφορετικής παραγωγικότητας, τον ειδικό ρόλο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου μέσα στη συγκυρία αλλά και τη διατήρηση της ηγεμονικής θέση της Γερμανίας εντός της ΕΕ. Από εκεί και πέρα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το ζήτημα με το έλλειμμα και το χρέος χρησιμοποιείται ως εφαλτήριο για να εφαρμοστούν ταξικές πολιτικές επιθετικού χαρακτήρα. Ο λόγος που γίνεται αυτό έχει να κάνει με την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού να συνεχίζει να εντάσσεται με τον ίδιο τρόπο εντός του διεθνή καταμερισμού εργασίας. Η αποτυχία υιοθέτησης ενός τεχνολογικά και κλαδικά αναδιαρθρωμένου μοντέλου που θα συντελούσε στην άνοδο της ελληνικής ανταγωνιστικότητας απέναντι στους ισχυρούς ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, έχει ως αποτέλεσμα την προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος μέσω του μετακύλισης του σχετικού κόστους στα λαϊκά στρώματα με όχημα τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα (μείωση αμοιβών, μεγαλύτερη εργασιακή ευελιξία, αύξηση του ορίου απολύσεων, μείωση των συντάξεων). Διαφορετικά ειπωμένο, βιώνουμε αυτή την περίοδο την πιο επιθετική κίνηση του αστικού κράτους στο οικονομικό επίπεδο από το τέλος του εμφυλίου και ύστερα. Η προσπάθεια αυτή εδράζεται στα ραγδαία μεταφορά πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο σε βαθμό πρωτοφανέρωτο για τα νεώτερα χρονικά Μέσα από αυτό το σχέδιο η ελληνική αστική τάξη εκτιμά πως θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις πιέσεις που δέχεται από τα κεφάλαια σχηματισμών υψηλότερης παραγωγικότητας.

Επιμηκύνεται η λιτότητα και έρχεται γενικό ξεπούλημα

Πήγαινε για μαλλί και βγαίνει κουρεμένη η κυβέρνηση που προωθεί μνημόνιο Νο 4 μέχρι το 2015
 

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου   

από το "Δρόμο", 12/2/2011

Η σκηνοθεσία που επέλεξαν οι τροϊκανοί στην τέταρτη "επιθεώρηση λόχου", χθες Παρασκευή, ήταν ενδεικτική της αλαζονείας με την οποία αντιμετωπίζουν τους υποτελείς τους.

Η αναβολή της προγραμματισμένης συνέντευξης, από τις 10 το πρωί για τις 3 το μεσημέρι, τροφοδότησε συνειρμούς για εμπλοκή στην υπόθεση καταβολής της 4ης δόσης του δανείου ύψους 15 δισ. ευρώ και για σκληρές διαπραγματεύσεις στο παρασκήνιο.

Στην πραγματικότητα, ούτε η δόση αυτή καθ΄ εαυτή ήταν σημαντική.(η καταβολή της θεωρείται δεδομένη) ούτε όσα είχαν να πουν στη συνέντευξη οι τροϊκανοί υπερέβαιναν το πρωτόκολλο, το οποίο προβλέπει μια μερίδα επαίνων και δύο μερίδες επιπλήξεων και προειδοποιήσεων. 

Χρέος και διαφθορά

Να τιμωρηθεί επιτέλους κάποιος, ζητάει ο Κάρολος Παπούλιας. “Ούτε ένας στη φυλακή;” διερωτάται από τις στήλες της Realnews ο Νίκος Χατζηνικολάου, που θέλει Παπανδρέου και Σαμαρά να στείλουν δύο-τρεις «πράσινους» και δύο- τρεις «μπλε» φυλακή και κατασχέσεις περιουσιών ανεξαρτήτως ποινικών παραγραφών.

«Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», φώναζαν εξαγριωμένοι οι διαδηλωτές, μουντζώνοντας τη Βουλή τον Μάιο. Τρεις-τέσσερις φυλακή καλοκαίρι του 2010, υποσχέθηκε, λέγεται, ο Πρωθυπουργός στο ΔΝΤ. Τα ίδια έλεγε στις Βρυξέλλες ο Παπακωνσταντίνου. Αλλά ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί ή δεν θέλει να το πράξει.

του Δ. Κωνσταντακόπουλου από το περιοδικό Επίκαιρα της 13/01/2011

Η Ελλάδα κατρακύλησε αρκετές θέσεις στην κατάταξη διαφθοράς χωρών της Διεθνούς Διαφάνειας στη διάρκεια ενός έτους. Ο τρίτος εμπλεκόμενος στο μεγάλο σκάνδαλο υψηλά ιστάμενος υπάλληλος της Ziemens, αναχώρησε κανονικά για τη Γερμανία, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς, αν και υπό «επιτήρηση». Οι εξεταστικές επιτροπές κατέληξαν φαρσοκωμωδία και απάτη.

Με νέα λιτότητα ξορκίζουν την βέβαιη αναδιάρθρωση

Νέα αντιλαϊκά μέτρα  τον Φεβρουάριο προανήγγειλε ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος

 του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την διαβεβαίωσή του στους «ιδιώτες επενδυτές», το κεφάλαιο δηλαδή και μάλιστα τα πιο παρασιτικά και κερδοσκοπικά τμήματά του, ότι δεν κινδυνεύουν οι επενδύσεις τους από μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους έδωσε από το Παρίσι ο Γιωργάκης όπου έφθασε για τουρισμό και ψώνια κυρίως μετά από μια σύντομη παραμονή του στην Αθήνα και πριν μεταβεί στην Τουρκία. 

Βιβλιοκριτική: Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών

(Πριν, 25/12/10)

Γεμάτη ήταν η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ την Τρίτη 21/12 το απόγευμα κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του από το βρετανικό ίδρυμα RMF. Ο τίτλος του βιβλίου στα ελληνικά, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη, είναι: Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών. Να θυμήσουμε ότι το βιβλίο είχε παρουσιαστεί εκτενώς από τις σελίδες του Πριν τον Σεπτέμβρη με αφορμή την παρουσίαση στην Ελλάδα της πρώτης του έκδοσης στα αγγλικά. Στην παρουσίαση συμμετείχε ο Κώστας Βεργόπουλος κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ενώ συντόνιζε ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου.