Η νέα κρίση των αναπτυσσόμενων χωρών και η Αργεντινή

Η νέα κρίση των αναπτυσσόμενων χωρών και η Αργεντινή 

του Κώστα Λαπαβίτσα

Την προηγούμενη εβδομάδα η Αργεντινή υποτίμησε το ‘επίσημο’ πέσο κατά 15%, ενώ το ‘ανεπίσημο’, ή ‘μπλε΄, πέσο υποχώρησε ακόμη περισσότερο. Η κίνηση αυτή έφερε με μιας αναταραχή στις αγορές συναλλάγματος και άλλων αναπτυσσομένων χωρών, όπως η Τουρκία, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία. 

Η ένταση που από μήνες έχει συσσωρευτεί στις διεθνείς συναλλαγές των αναπτυσσομένων χωρών φαίνεται ότι οδηγεί σε νέα συναλλαγματική και χρηματοπιστωτική κρίση, της οποίας η Αργεντινή ίσως αποδειχθεί ο καταλύτης. 

Οι κεντρικές τράπεζες της Ινδίας και της Νότιας Αφρικής ήδη ανέβασαν τα επιτόκια για να προστατεύσουν τα νομίσματά τους. Εκεί όμως που τα πράγματα πηγαίνουν ταχέως προς κρίση είναι η Τουρκία, όπου η κεντρική τράπεζα την Τρίτη εκτόξευσε το επιτόκιο των ρέπος από 4,5% σε 10% και το επιτόκιο του βραχυπρόθεσμου δανεισμού από 7,75% σε 12% σε μια προσπάθεια να σταματήσει την καθίζηση της λίρας.

Οι αναπτυσσόμενες χώρες ωθούνται σε κρίση για μια ακόμη φορά λόγω της δομής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και το ρόλου των ΗΠΑ σ’ αυτό.

Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Πικετέρος: η επανάσταση χωρίς πρόσωπο ή χρόνο

Εμπνευσμένοι από τους Ζαπατίστας, οι πικετέρος της Αργεντινής έχουν αναπτύξει το δικό τους σχέδιο αυτονομίας μέσω συνεργατικών και δικτύων αλληλοβοήθειας.

του Tomás Astelarra αργεντινού δημοσιογράφου, συγγραφέα, μουσικού, οικονομολόγου.

Όταν το 1997 στο Βορά και το Νότο της Αργεντινής γεννήθηκαν οι πρώτες κινήσεις πικετέρο (piquetero), και κάποιοι από την παγκοσμιοποιημένη και διανοητικοποιημένη μητρόπολη ξυπνήσαμε με την είδηση ότι μια νέα επαναστατική μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας και λαϊκής έκφρασης αναδύεται, εκείνα τα κεφάλια των πικετέρος με τις κουκούλες έφεραν αναπόφευκτα στο μυαλό μας τους Ζαπατίστας.

Είχαμε διαβάσει τα κείμενα του υποδιοικητή Μάρκος, τις συνεντεύξεις του με τον Μονταλμπάν, το βιβλίο του Ζιμπέκι, κάποιοι σύντροφοι είχαν ήδη ταξιδέψει εκεί. Όμως, ενώ όλα φαίνονταν από το διαδίκτυο πολύ μακρινά, κάποια φήμη είχε κάνει την καρδιά μας να χτυπά πιο γρήγορα. Υπήρχε ένας άλλος τρόπος να κάνουμε πράγματα, μια άλλη λογική, και μια εικόνα εξαπλωνόταν σε όλη την ήπειρο, αντικαθιστώντας ενστικτωδώς σε πολλά δωμάτια και πολιτιστικά κέντρα τη διάσημη φωτογραφία του Τσε.

Η διεθνής γλώσσα του Occupy

Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ

Το βιβλίο «Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (ΣΚΥΑ) αποτελεί μετάφραση του 5ου τεύχους (Γενάρης 2012) της αμερικάνικης ριζοσπαστικής επιθεώρησης Insurgent Notes πάνω στο κίνημα αυτό που πριν από περίπου δυο χρόνια συντάραξε απ’ άκρη σ’ άκρη τις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια συλλογή άρθρων πολιτικοποιημένων αγωνιστών που συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα Occupy σε διαφορετικές πόλεις των ΗΠΑ. 

Άρθρα ανάλυσης τα οποίοι συζητούν την εμπειρία εμπλοκής στο κίνημα, εκθέτουν τα προβλήματα, κρίνουν τις αντιλήψεις που κυριάρχησαν στη διάρκειά του και επιχειρούν μια κριτική προσέγγιση των πρακτικών και των δράσεων που ακολουθήθηκαν.

Το κίνημα Occupy δεν ήρθε από το μέλλον.

Αργεντινή: Άρχισε η μεγάλη δίκη για τα εγκλήματα της χούντας

Μεταξύ των εγκλημάτων οι «πτήσεις θανάτου» αντιφρονούντων από αεροπλάνα

Η μεγαλύτερη δίκη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην ιστορία της Αργεντινής άρχισε στο Μπουένος Αιρες για γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας.

Συγκεκριμένα, 68 κατηγορούμενοι θα λογοδοτήσουν για απαγωγές, βασανιστήρια και βιασμούς εναντίον σχεδόν 800 θυμάτων ενώ 900 μάρτυρες θα κληθούν να καταθέσουν κατά τη διάρκεια μιας ακροαματικής διαδικασίας που θα διαρκέσει δύο χρόνια.

Είναι η μεγαλύτερη δίκη για εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας από την αναίρεση το 2005 των νόμων περί αμνηστίας που ίσχυαν στη χώρα.

Προϋπολογισμός 2013: Ταφόπλακα σε μισθούς – συντάξεις – κοινωνικές παροχές

του Λεωνίδα Βατικώτη

Μια νέα χρονιά ύφεσης, η έκτη στη σειρά μετά το 2008 όταν μειώθηκε για πρώτη φορά το ΑΕΠ, θα είναι το 2013 αν εφαρμοστούν τα αντιλαϊκά μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση από κοινού με τους δανειστές συνολικού ύψους 13,5 δισ. ευρώ.

Τα μέτρα που θα εφαρμοστούν την διετία 2013 – 2014, πλήττουν σχεδόν αποκλειστικά τα πιο φτωχά στρώματα κι αναμένεται να επιδεινώσουν ακόμη παραπέρα την θέση τους, από κάθε άποψη: μισθολογική, συνταξιοδοτική, κοινωνικών παροχών, κ.λπ. Όπως αναφέρεται στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής που δόθηκε στη δημοσιότητα μαζί με τον προϋπολογισμό του 2013 και περιλαμβάνει μέτρα λιτότητας αξίας 14,24 δισ. ευρώ μέχρι και για το 2016 (επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να παγιοποιήσει την σημερινή πολιτική λιτότητας) από αυτά το 71,9% αφορά μείωση κοινωνικών δαπανών και το υπόλοιπο 28,1% είναι μέτρα που στοχεύουν στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Πιο συγκεκριμένα από τα 14,24 δισ. ευρώ των περικοπών, το μεγαλύτερο μέρος (5,47 δισ. ευρώ) θα επέλθει από μειώσεις σε συντάξεις, ενώ ακολουθούν τα έσοδα από την μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος (3,89 δισ.), μειώσεις μισθών (1,50 δισ.), περικοπές στην υγεία (1,13 δισ.), την παιδεία (133 εκ.), στα προνοιακά επιδόματα (307 εκ.), κ.α.

Μπορεί η Αργεντινή να παραδίδει μαθήματα στην Ευρώπη;

Οι αποπληρωμές ομολόγων είναι ίσως ένα από τα πιο βαρετά κομμάτια του finance. Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Εκτός και εάν πρόκειται για την πανηγυρική τελική αποπληρωμή των ομολόγων που είχαν δοθεί στους Αργεντινούς που έχασαν τις αποταμιεύσεις τους, πριν από μία δεκαετία.

Η πρόεδρος της χώρας, Cristina Fernandez de Kirchner, μετέτρεψε το γεγονός σε μια πραγματική φιέστα, και δεν έχασε την ευκαιρία να το χαρακτηρίσει σαν ένα «μάθημα» για τις ευρωπαϊκές χώρες, που τώρα βουλιάζουν στην κρίση χρέους.

Το 2002, όταν η κυβέρνηση της Αργεντινής προχώρησε στην κατάσχεση όλων των καταθέσεων σε δολάρια, σε μία προσπάθεια να σταματήσει τον τραπεζικό πανικό και τις μαζικές αναλήψεις, οι πολίτες της χώρας είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο μάλλον κακές επιλογές. Μπορούσαν να μετατρέψουν τις αποταμιεύσεις τους σε πέσο και να πάρουν στα χέρια τους ό,τι είχε απομείνει από αυτές, μετά την υποτίμηση, ή να δεχτούν ένα ομόλογο, μία κόλλα χαρτί, που τους έλεγε ότι θα έπαιρναν τα χρήματά τους πίσω, σε δολάρια, σε δέκα χρόνια…

Εθνικοποίηση, κόντρα στην παρακμή

Η απόφαση της προέδρου της Αργεντινής να εθνικοποιήσει εκ νέου την πετρελαϊκή εταιρεία YPF που ανήκε στην ισπανική πολυεθνική Ρεπσόλ κατέστη αναγκαία λόγω της εικόνας κατάρρευσης που επικρατούσε τα τελευταία χρόνια από τη στιγμή που η εταιρεία έστελνε τα κέρδη στο εξωτερικό, αρνούμενη να προβεί στις αναγκαίες επενδύσεις.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κι όμως οι ιδιωτικοποιήσεις και η ασύδοτη δράση του πολυεθνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου από χώρα σε χώρα, δεν αποτελούν μονόδρομο! Η απόφαση της προέδρου της Αργεντινής, Κριστίνα Κίρχνερ, την προηγούμενη Δευτέρα να εθνικοποιήσει το 51% του ενεργειακού κολοσσού YPF που ανήκει στην ισπανική πολυεθνική Ρεπσόλ έδειξε ότι ακόμη και σήμερα, παρά την ύπαρξη μιας σειράς διεθνών νόμων και συμφωνιών που θωρακίζουν τη δράση των πολυεθνικών, το πολυεθνικό κεφάλαιο μπορεί να εθνικοποιηθεί και οι υπερεθνικές επενδύσεις να γίνουν μπούμερανγκ!

Η Αργεντινή εθνικοποίησε την εταιρεία πετρελαίων!

Γιατί η Ελλάδα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο;

«Σύρραξη» προκαλεί η Ισπανία για την εθνικοποίηση του πετρελαϊκού κολοσσού της!

Η Αργεντινή (που εμείς λέμε "να μην γίνουμε Αργεντινή", τρομάρα μας) εθνικοποίησε τον πετρελαϊκό κολοσσό YPF-Repsol, ισπανικών συμφερόντων, η διοίκηση του οποίου κατηγορείται από το Μπουένος Αϊρες ότι τα κέρδη που βγάζει στην Αργεντινή δεν τα επενδύει εκ νέου! 

Δηλαδή όπως κάνουν όλες οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα! 

Για απατεώνες τύπου Siemens ή ThyssenKrupp Marine Systems, ΜΑΝ κλπ δεν συζητάμε, φυσικά, είναι αυτονόητο.

Ήδη, αρκετές επαρχίες της χώρας όπως το Τσουμπούτ, το Νεουκέν και η Σάντα Κρους, αποφάσισαν να διακόψουν τα συμβόλαια εκμετάλλευσης που είχε η ισπανική εταιρεία, επικαλούμενες την έλλειψη επενδύσεων. 

Εκλογές, κόμματα, και κινήματα: Προβληματισμοί από το παράδειγμα της Αργεντινής

"Η πραγματική δημοκρατία βρίσκεται στους δρόμους", "Να φύγουν όλοι"

Τραβώντας το φρένο κινδύνου

της Marina Sitrin*

"Ο Μαρξ είπε ότι οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της παγκόσμιας ιστορίας. Ίσως, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Μπορεί οι επαναστάσεις να είναι η πράξη με την οποία η ανθρωπότητα που ταξιδεύει μέσα στο τρένο τραβάει το φρένο κινδύνου". Τα λόγια του Walter Benjamin ταιριάζουν απόλυτα με ό,τι συνέβη σε όλο τον κόσμο το 2011 και σε πολλά μέρη πριν από αυτό, και πολύ νοτιότερα, από την Τσιάπας και την Οαχάκα του Μεξικού έως την Αργεντινή. Τα κινήματά μας είναι η κραυγή του "Όχι!". Το "Φτάνει πια!". Το "Να φύγουν όλοι!". Είναι η συλλογική άρνησή μας να παραμείνουμε παθητικοί σε μια αφόρητη κατάσταση. Και έτσι εμείς τραβάμε το φρένο κινδύνου, παγώνουμε το χρόνο, και αρχίζουμε να δημιουργούμε κάτι καινούργιο. Δεν είμαστε καν σίγουροι τι είναι αυτό. Ξέρουμε ότι θέλουμε να δημιουργήσουμε ανοιχτό χώρο. Το με τι μοιάζει το ανακαλύπτουμε μαζί, καθώς δημιουργούμε, και από το πώς δημιουργούμε: μαζί, οριζόντια και με επίδραση. Τι κάνουμε και πώς το κάνουμε είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, και τα δύο είναι μέρος αυτού του προεικονιστικού κινήματος.

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες

Από την "Καθημερινή" 1/4/2012

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Πιο δύσκολα στην αρχή, πιο μακριά στον προορισμό

Και στην Αργεντινή η επιμονή στο ΔΝΤ, η αυστηρή προσαρμογή στη λιτότητα και η θηλιά του χρέους θεωρούνταν μονόδρομος και κάθε άλλη προοπτική συνώνυμη του θανάτου, της απομόνωσης και της εξαθλίωσης. Κι εκεί, ο συσχετισμός δυνάμεων φάνταζε αμείλικτος. Και όμως ήρθε η ορμή της εξέγερσης να επιβάλει το δικό της νόμο, τη δική της λογική για την ιστορία.

του Θάνου Ανδρίτσου

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων μια ταινία με τίτλο Kάντο όπως ο Μπέκαμ. Διηγούταν την ιστορία μιας νεαρής Ινδής που λάτρευε το ποδόσφαιρο και ήθελε να μοιάσει στο ίνδαλμά της, το βρετανό Ντέιβιντ Μπέκαμ. Σήμερα, στην Ελλάδα, πολλές φορές συζητιέται κάτι αντίστοιχο, όχι βέβαια για να γίνει μια ολόκληρη χώρα μεσοεπιθετικός, αλλά για κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Κάντο όπως η Αργεντινή, με αναφορά στην εξέγερση του 2001.

Κλείνοντας σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στα 10 χρόνια από το αργεντινάζο, υπογραμμίζουμε αυτή την αναζήτηση μιας αγωνιστικής εναλλακτικής από την καταστροφική πορεία που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια. 

Στο δρόμο της Αργεντινής

του Κώστα Λαπαβίτσα

Όταν υπέγραψε το Μνημόνιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα σε πορεία Αργεντινής. Για να κρατήσει τη χώρα πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος, αποδέχτηκε δάνεια με επαχθή επιτόκια και όρους αποπληρωμής. 
Εκχώρησε μέρος της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα επιβάλλοντας λιτότητα για να εξασφαλιστούν πρωτογενή πλεονάσματα και να μειωθεί σταδιακά το δημόσιο χρέος. 
Αποδέχτηκε επίσης την ανάγκη για περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποιήσεις. Τέτοια μέτρα χαρακτήρισαν την καταστροφική πορεία της Αργεντινής από το 1998 μέχρι το 2001.

Μόνο που στην Ελλάδα οι εξελίξεις είναι ταχύτερες και βιαιότερες.

Το θλιβερό τάνγκο Βενιζέλου

του Δημήτρη Καζάκη

Ο κ. αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Ε. Βενιζέ­λος στην πρόσφατη συνέ­ντευξή του αναρωτήθηκε: «Υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας πολίτης που πι­στεύει ότι μπορούσαμε χωρίς κίνδυνο για τη χώρα, χωρίς δραματικό κίνδυ­νο για τις περιουσίες, τις δουλειές, τα εισοδήματα και τις προοπτικές των Ελλήνων, να πάρουμε άλλες αποφά­σεις, πιο φιλικές, λιγότερο δύσκολες και δεν τις παίρνουμε;»

Προσωπικά αναρωτιόμαστε αν σή­μερα υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας πολίτης που πιστεύει ότι ο κ. Βενι­ζέλος και η κυβέρνησή του λένε την αλήθεια. 

Υπάρχει έστω και ένας που πιστεύει ότι αυτές οι απανωτές απο­φάσεις στραγγίσματος του μέσου ελ­ληνικού νοικοκυριού και της ελληνι­κής οικονομίας θα μας σώσουν από την επίσημη πτώχευση; 

Υπάρχει έστω και ένας αφελής που σήμερα να πι­στεύει ότι υπάρχει μέλλον για τη χώ­ρα ακολουθώντας αυτό τον μονόδρο­μο που σε κάθε βήμα του αποδεικνύ­εται καταστροφικός;

«Θα γίνουμε Αργεντινή»: Απειλή ή ευχή;

του Λ. Βατικιώτη

Ως το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή μας εμφάνισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, Βαγγέλης Βενιζέλος, το ενδεχόμενο «να γίνουμε Αργεντινή» το οποίο παρουσίασε ως απειλή εξερχόμενος από το Προεδρικό Μέγαρο.

Τον ισχυρισμό του επανέλαβε την επόμενη μέρα κι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Χρ. Πρωτόπαπας. Στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή το να γίνουμε Αργεντινή μάλλον είναι ευχή, δεδομένου ότι τα χειρότερα από την δραματική πορεία που ακολούθησε η λατινοαμερικανική χώρα τα έχουμε υποστεί ή είναι θέμα χρόνου να τα υποστούμε, όταν δηλαδή θα αρχίσουν να εμπεδώνονται στην καθημερινότητά μας αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ήδη ψηφιστεί.

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή στην Ελλάδα έχει μοιραστεί τα βάσανα του αργεντίνικου λαού. Το μόνο που δεν έχει γίνει είναι η πολιτική ελίτ της χώρας να υποστεί όσα υπέστησαν οι συνάδελφοί της από την γενέτειρα του Τσε. 

Ευνουχισμένη κοινωνία...

του Γιάννη Παντελάκη

Την περασμένη Πέμπτη το πρωί και λίγες μόλις ώρες μετά την ανακοίνωση των νέων σκληρών μέτρων, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Β. Βενιζέλος, έσπευσε να μας ρίξει ακόμη μερικές δόσεις τρομοκρατίας.

Μας είπε πως αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση, κρίση θα είναι να συμβεί κάτι ανάλογο με όσα έγιναν στην Αργεντινή το 2000. 

Το μυαλό των περισσοτέρων ταξίδεψε στις σχετικά πρόσφατες εικόνες που όλοι είχαμε δει από ντοκιμαντέρ, που παρουσίαζαν την εξαθλίωση που έζησε η κοινωνία της νοτιοαμερικανικής χώρας μερικά χρόνια πριν. Ανεργία, φτώχεια, ανέχεια. Και φυσικά πολιτική εκτροπή, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Διδάγματα από την Αργεντινή για την Ελλάδα

Η φωτιά που άναψαν οι Έλληνες εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και θα καθορίσει ποιος θα πληρώσει τις συνέπειες της κρίσης. Τις εξελίξεις αυτές τις παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη Λατινική Αμερική. Πολύ λίγα νέα αναμένονται με την ελπίδα μιας νίκης των λαϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη.

του Κλαούντιο Κατz*

Οι συγκρίσεις του παραδείγματος της Αργεντινής με την κατάρρευση της Ελλάδας είναι αναρίθμητες. Οι αναλυτές προσπαθούν να διακρίνουν κατά πόσον τα μέτρα που έλαβε η μία χώρα ανακουφίζουν ή επιδεινώνουν την κατάσταση της άλλης . Η αξιολόγηση αυτή επεκτείνεται συνήθως και σε άλλες χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Στα κοινωνικά κινήματα όμως κυριαρχεί μια άλλη ανησυχία: Ποια διδάγματα προσφέρονται από την εμπειρία της Νότιας Αμερικής στη μάχη κατά της προσαρμογής.

Παρόμοιες διασώσεις

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το ίδιο δράμα που υπέστη η Αργεντινή στα μέσα του 2001. Η κυβέρνηση της Συμμαχίας |1| ακολούθησε την νεοφιλελεύθερη πολιτική του Μένεμ και το εκρηκτικό δημόσιο χρέος ώθησε τη χώρα σε στάση πληρωμών. Στην δεκαετία του ‘90 το εν λόγω χρέος ανήλθε από 84.000 σε 147.000 εκατομμύρια δολάρια και η πληρωμή των τόκων προκάλεσε ασφυξία στα δημόσια οικονομικά. Αυτές οι εκταμιεύσεις τριπλασίασαν τις τρέχουσες δαπάνες, υπερέβησαν κατά εξι φορές τις δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια και κατά 23 φορές τους πόρους που διατίθενται σε προγράμματα για την απασχόληση.

Στο δρόμο της Αργεντινής

του Κώστα Λαπαβίτσα

Όταν υπέγραψε το Μνημόνιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα σε πορεία Αργεντινής. Για να κρατήσει τη χώρα πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος, αποδέχτηκε δάνεια με επαχθή επιτόκια και όρους αποπληρωμής. 

Εκχώρησε μέρος της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα επιβάλλοντας λιτότητα για να εξασφαλιστούν πρωτογενή πλεονάσματα και να μειωθεί σταδιακά το δημόσιο χρέος. Αποδέχτηκε επίσης την ανάγκη για περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποιήσεις. Τέτοια μέτρα χαρακτήρισαν την καταστροφική πορεία της Αργεντινής από το 1998 μέχρι το 2001.

Μόνο που στην Ελλάδα οι εξελίξεις είναι ταχύτερες και βιαιότερες. Η μείωση του ΑΕΠ το 2010-11 θα είναι περίπου 10%. Αν προσθέσουμε και το 2009, η συρρίκνωση θα φτάσει το 12%, ενώ προβλέπεται συνέχεια το 2012. 

Η κατάσταση θυμίζει τη Μεγάλη Κρίση της δεκαετίας του 1930. Και μεταφράζεται σε τραγωδία για του μισθωτούς, τους συνταξιούχους, αλλά και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. 

«Η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει “για τα καλά”»

"Επίκαιρα" 14-9-2011

Ο Mario Blejer, ο άνθρωπος που διηύθυνε την κεντρική τράπεζα της Αργεντινής, στον απόηχο της μεγαλύτερης χρεοκοπίας του κόσμου, δήλωσε ότι η Ελλάδα «θα πρέπει να σταματήσει τις πληρωμές για το χρέος της», ώστε να μπει ένα φρένο στην επιδείνωση της οικονομίας που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Αυτό το χρέος δεν εξοφλείται» είπε ο Blejer σε συνέντευξή του στο Μπουένος Άιρες, που ήταν επίσης σύμβουλος του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, Mervyn King, από το 2003 έως το 2008.

 «Η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει “για τα καλά”. Μία περιορισμένη χρεοκοπία είναι χειρότερη από μία μεγάλη και ακόμα χειρότερη από την΄παντελή αποφυγή της», τόνισε ο Blejer.

 «Τα πακέτα στήριξης, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ είναι προσπάθειες που επιδεινώνουν την κρίση και αφήνουν την Ελλάδα με μεγαλύτερο χρέος σχετικά με το μέγεθος της οικονομίας της», πρόσθεσε ο Blejer.

Κραυγές και ψίθυροι εναντίον του ευρώ!

Οι τάσεις υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη αρχίζουν να βρίσκουν απήχηση σε περιφερειακές, αλλά και ηγετικές δυνάμεις της ΕΕ.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

«Υπάρχει κάτι θετικό από την κρίση της Ευρωζώνης, ότι αφύπνισε όλους εκείνους τους υπνοβάτες»! Στον τίτλο πρόσφατου άρθρου του Πολ Χάνον, αναλυτή της αμερικανικής Wall Street Journal, αποτυπώνεται με ρεαλισμό η κατάσταση πραγμάτων στη Γηραιά Ήπειρο: Η κρίση του ευρώ, με καταλύτη τα δημοσιονομικά αδιέξοδα των υπερχρεωμένων, περιφερειακών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, ακύρωσε όλα τα ισχύοντα αξιώματα και άνοιξε τη δημόσια συζήτηση σε απόψεις που μέχρι χθες ακούγονταν ακραίες και περιθωριακές.

«Τις τελευταίες ημέρες», γράφει ο αρθρογράφος της συντηρητικής εφημερίδας, «ο ηγέτης του τρίτου μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος της Φινλανδίας ισχυρίστηκε ότι η Ευρωζώνη πάσχει από ένα είδος γάγγραινας που απαιτεί δραστική εγχείρηση. 

Υπήρχε Μνημόνιο το '21;

του Θανάση Καρτερού

Όσοι είδαν το βράδυ της Τετάρτης τον εξαιρετικό «Εξάντα» του Αυγερόπουλου για την Αργεντινή προ, επί, και μετά ΔΝΤ, θα σημείωσαν πόσοι από τους συνομιλητές του δημοσιογράφου μιλούσαν όχι μόνο για την καταστροφή που έφεραν οι ξένοι τεχνοκράτες στη χώρα, αλλά και για την αξιοπρέπεια που τους στέρησαν. 

Από τον συγγραφέα Γκαλεάνο, μέχρι απλούς ανθρώπους που και σήμερα δύσκολα τα φέρνουν βόλτα, επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά η φράση: τώρα έχουμε την αξιοπρέπειά μας.

Αν έρχονταν τώρα αυτοί οι κύριοι του ΔΝΤ θα τους πληροφορούσαμε ότι είναι λάθος στιγμή, σε λάθος χώρα, είπε ο Γκαλεάνο. Κι αν επιχειρούσαν να μας πουν τι να κάνουμε θα τους απαντούσαμε ότι δεν έχουν καμιά δουλειά, ότι έχουμε κυβέρνηση που την ψηφίζουμε και κανένας δεν ψήφισε σ’ αυτή τη χώρα τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ.